ՌԴ ԱԳՆ խոսնակ Մարիա Զախարովան ճեպազրույցի ընթացքում հրաժարվել է մեկնաբանել Արցախում երկրորդ աշխարհամարտին նվիրված հուշարձանների ոչնչացումը, որ իրականացնում է Ադրբեջանը՝ հայկական հուշարձանների ոչնչացմանը զուգահեռ: Մարիա Զախարովան փաստեր է ուզել: Երբ Ռուսաստանին պետք են լինում այդպիսի փաստեր, դրանք հայտնվում են անմիջապես, անգամ հարկ եղած դեպքում՝ տիեզերքից: Իսկ, երբ դրանք պետք չեն, ապա Ռուսաստանը դառնում է խուլ ու համր:
Իսկ Ադրբեջանի դեպքում դա պետք չէ, Ռուսաստանը չունի Ադրբեջանին որեւէ դիտողություն անելու համարձակություն, անգամ, երբ Ալիեւի զինվորները ուղիղ գնդակահարության են ենթարկում ռուս խաղաղապահներին: Ալիեւը զանգահարում է Պուտինին, ներողություն խնդրում նրանց գնդակահարելու համար՝ քանի որ եղել են հայերի հանդեպ վայրագության ականատես, եւ խոստանում փոխհատուցում: Թե ինչ ծավալի փոխհատուցման մասին է խոսքը, թերեւս կիմանան միայն Պուտինն ու Ալիեւը: Երբ Հայաստանում ինչ որ սադրիչ ոտնատակ է տալիս Լենինգրադի բլոկադայի զոհերի հուշարձանի ծաղիկները, Ռուսաստանի քննրական կոմիտեն անմիջապես գործ է հարուցում, Հայաստանի իրավապահներին ակնկալում հայտնաբերել մեղավորին ու ենթարկել պատասխանատվության, իսկ ահա Արցախում երկրորդ աշխարհամարտին նվիրված հուշարձանների ադրբեջանական վանդալիզմը Ռուսաստանի համար գոյություն չունեցող է, չնայած նրան, որ անցնող երեք տարիների ընթացքում համացանցում հայտնվել են բազմաթիվ լուսանկարներ:
Որովհետեւ Արեւմուտքի հետ համաշխարհային առչակատման մտած Ռուսաստանն այսօր ունի Ադրբեջանի կարիքը, հետեւաբար՝ չի տեսնում ոչինչ, որը կարող է հիմք լինել Բաքվին թեկուզ փոքր ինչ նախատելու համար, էլ չասած քրեական գործ հարուցելու մասին: Առա այսօր անհայտ է, թե ինչո՞վ ավարտվեց ռուսական ուղղաթիռի խոցման եւ անձնակազմի երկու աննդամների սպանության գործը, որ տեղի ունեցավ Երասխի մերձակայքում՝ Նախիջեւանի ադրբեջանական դիրքերից, 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ին: Դարձյալ՝ ներողություն եւ փոխհատուցում, ահա այն, ինչ պետք է Զախարովայի երկրին այսօր «երջանիկ» լինելու համար: Միեւննույն ժամանակ, պետք է նկատել նաեւ, որ դժբախտաբար ամբողջ աշխարհն է անտարբեր այն վանդալիզմի հանդեպ, որ Ադրբեջանը պաշտոնական մակարդակով իրականացնում է Արցախում հայկական ճարտարապետության, պատմամշակութային ժառանգության հանդեպ, որովհետեւ Ադրբեջանը պետք է ոչ միայն ռուսներին, այլ այսօր՝ ըստ էության բոլորին, տարբեր պատճառներով, սակայն՝ բոլորին:
Նրանցից ով ինչ կանի Ադրբեջանի հետ հետո, երբ լուծի իր համար առավել գլոբալ ու կարեւոր աշխարհակարգային հարցեր եւ ստանա ամրություն, մեծ քննարկումների հարց է, բայց առայժմ փաստ է, որ գործնականում բոլորը կամա, թե ակամա հայտնվել են ռեգիոնում Ադրբեջանի ահաբեկչական եւ վանդալ քաղաքականության հովանու դերում, ու հանգիստ են, քանի որ այդ ամենի հետեւանքով տուժողի դերում հայտնվողը Արցախն ու Հայաստանն են:
