«Ողջ միջազգային հանրության, այդ թվում` ՄԱԿ Անվտանգության խորհրդի, ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահող և անդամ երկրների հրատապ ուշադրությունն ենք հրավիրում, որ Ադրբեջանի գործողությունները կարող են հանգեցնել լայնածավալ հումանիտար աղետի: Ընդգծում ենք Լեռնային Ղարաբաղի հայության իրավունքների և անվտանգության ապահովման միջազգային մեխանիզմների գործարկման կամ վերագործարկման անհրաժեշտությունը և այս նպատակով առաջիկայում խորհրդակցություններ կսկսենք միջազգային գործընկերների հետ», Լաչինի միջանցքի արգելափակման հետ կապված հայտարարության մեջ ասում է Հայաստանի արտգործնախարարությունը:
Չի մանրամասնվում, ի՞նչ միջազգային մեխանիզմի մասին է խոսքը, առավել ևս վերագործարկման մասին է խոսքը, և ի՞նչ գործընկերների հետ է ենթադրվում խորհրդակցություն: Ի՞նչ մեխանիզմ է գործել, որ կարող է խոսք լինել վերագործարկման մասին: ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահությու՞նը: Համենայն դեպս, կարծես թե չի եղել «վերագործարկման» ենթակա այլ մեխանիզմ: Իրատեսակա՞ն է դրա մասին խոսակցությունը: Այն, որ առավելագույնն արժե անել խոսակցության համար, թերևս այո, բայց իրատեսակա՞ն է դրա առարկայական հեռանկարը, սա մեծ հարց է, մի շարք բավականին հայտնի պատճառներով:
Իսկ ինչ նոր մեխանիզմի մասին կարող է լինել խոսքը: Այդ հարցը չունի պատասխան, անգամ ուրվագիծ: Եթե կան արդեն որոշակի պայմանավորվածություններ, դա իհարկե այլ հարց է: Եթե դրանք չկան, ապա հարց է առաջանում, թե ինչու՞ է Երևանը նոր միայն սկսելու խոսակցություն Արցախի ժողովրդի իրավունքների և անվտանգության ապահովման միջազգային մեխանիզմների շուրջ: Ինչո՞վ էր զբաղված Հայաստանն այսքան ժամանակ: Այդով, ո՞րն է հայտարարության այդ վերջաբանի նպատակը: Ցույց տալ, որ արվում է կամ արվելու է ինչ որ բան, կատարվում է դիվանագիտական աշխատա՞նք: Իսկ կարո՞ղ է հայտարարության հաղորդագրությունն ուղղված լինել Ռուսաստանին, ակնարկով, որ չեն գործում ՌԴ հովանու ներքո մեխանիզմները, մասնավորապես՝ խաղաղապահների մանդատը:
Իհարկե կարող է, բայց այդ դեպքում ևս առաջանում է հարց՝ հայտարարության նպատակը Ռուսաստանին զգուշացնե՞լն է՝ լուծիր հարցը, բացիր ճանապարհը, այլապես այլ գործընկերների հետ կխոսենք այլ մեխանիզմների մասին: Եթե դա է, ապա դարձյալ՝ տարակուսելի նպատակ է: Որովհետև, դա փաստացի ստացվում է շանտաժ: Իհարկե, Լաչինի միջանցքում իրավիճակն էլ իր հերթին շանտաժ է Հայաստանի դեմ, հնարավոր է ընդհուպ ռուսական մասնակցությամբ, բայց արդյո՞ք Երևանն ունի շանտաժին շանտաժով պատասխանելու բավարար ռեսուրս, այդ թվում միջազգային գործընկերների տեսքով, որոնք պատրաստ են Լաչինի միջանցքի հարցում Ադրբեջանին բերել հենց այն պարտավորությունների դաշտ, որն ակնկալում են Հայաստանն ու Արցախը: Եթե կան այդպիսի զորեղ դերակատարներ՝ այդպիսի պատրաստակամությամբ, ապա անշուշտ պետք է գործել, թեև դարձյալ հարց է՝ թե ինչու՞ միայն հիմա, երբ գոյություն ունեցող մեխանիզմների մեղմ ասած անկատարությունը պարզ է շատ վաղուց:
