«Առավոտ»-ի խմբագիրը գրում է. «Բանտապահ, իսկ ավելի լայն իմաստով՝ իշխանություն լինելը գործառույթ է, ոչ թե տվյալ անձնավորության անհատական հատկանիշ։ Մարդը, որին տրվում է թեկուզ պայմանական, անգամ «խաղային» իշխանություն, մեկ օր չանցած ձեռք է բերում այնպիսի հատկանիշներ, որոնք անսպասելի են նույնիսկ հարազատների համար։ Երբ դուք պոլիկլինիկայում մի ժամ սպասում եք, թե երբ է գալու գլխավոր բժիշկը և դնելու իր թանկագին ստորագրությունը, կամ երբ «պասպորտ-սեղանում» սպասում եք երեք ժամ «պերերիվ» անող պետին, կամ երբ նոտարական գրասենյակի նեղ նախասրահում խցկվում եք մի 20 հոգով, դուք հաստատ մտածում եք՝ ինչու հենց այդպիսի անձնավորություններն իշխանություն ունեն և ոչ թե բարեխիղճ, անկաշառ և քաղաքացիներին հարգող մարդիկ։ Սակայն ձեր մտքով երբեք չի անցնում՝ եթե դուք հայտնվեք այդ դերում, կվարվեք ճիշտ նույն ձևով»,- ապա հավելում.
«Ինչպե՞ս խուսափել դրանից։ Տարբեր ժամանակներում տարբեր լուծումներ էին առաջարկվում։ 19-րդ դարի ուտոպիստները (այդ թվում՝ Մարքսը) երազում էին ոչ միայն սոցիալական հավասարություն հաստատած, այլև պետական ինստիտուտները վերացրած մարդկության մասին։ Դա իսկապես հրաշալի կլիներ, բայց հենց որ 20-րդ դարում Մարքսի հետևորդները որոշեցին այդ գաղափարները կյանքի կոչել, նրանց մոտ ստացվեց վերին աստիճանի անարդար, անարդյունավետ, կոռումպացված և բյուրակրատական համակարգ։ Ամեն մեկիս մոտ այս կամ այն չափով «բանտապահ» է նստած, որը սպասում է իր «աստեղային ժամին»։ Որպեսզի այդ բնազդները շատ դաժան ձևով չդրսևորվեն, պետք է հասարակության խիստ վստահություն։ Բայց ի՞նչ անել այն դեպքում, եթե հասարակության մեծ մասը երազում է «բանտապահի» պաշտոնի մասին»։
