Ռուսաստանի Պետդումայի պատգամորների, Հանրային պալատի անդամների, իրավաբանների և վերլուծաբանների մասնակցությամբ ստեղծվել է աշխատանքային խումբ, որը մտադիր է հետխորհրդային տարածքի երկրներում ֆաշիզմի հերոսացման դրվագների հետ կապված դիմել ՄԱԿ-ի Միջազգային դատարանին, ընդ որում` Պետական Դումայի խողովակներով:
ՌԴ Հանրային պալատի անդամ Սերգեյ Մարկովի օրերս կազմակերպած կլոր սեղանի մասնակիցները տեղեկացրել են, որ քաղաքագետ Ալեքսանդր Պերենջիևի «Մենք պետք է կանգնեցնենք ֆաշիզմը» հանրագրի տակ ստորագրել է ավելի քան 200000 մարդ, այսինքն` ակնկալվում է, որ Պետդուման պարտավոր է արձագանքել հանրային պահանջին: Ընդ որում, ուշագրավ է, որ կլոր սեղանը անցկացվել է բավականին Էլիտար միջավայրում` Պետդումայի պաշտոնաթերթ «Парламентская газета» թերթի մամուլի կենտրոնում: Այս կլոր սեղանն ուշագրավ է այն իմաստով, որ դրա մասնակիցները Հայաստանը հավասարեցրել են Ուկրաինայի, Բալթյան երկրների հետ և նշել են, որ Հայաստանում պետական մակարդակով հերոսացվում է ֆաշիզմը:
Մասնավորապես, Սերգեյ Մարկովի ելույթում կենտրոնական տեղ է հատկացվել Գարեգին Նժդեհին, ով որակվել է «տեռորիստ», «ֆաշիստների հանցակից» արտահայտություններով, համեմատվել է Արևմտյան Ուկրաինայում հերոսի հռչակ ունեցող ազգայնական Բանդերայի հետ:
Մոսկովյան քննարկման մասնակիցները, բնականաբար, քննադատել են Հայաստանի իշխանություններին` նրանցից պահանջելով մեր երկրում հեռացնել Նժդեհի արձանը: Սա, ի դեպ, նույնն է, որ Մոսկվայում պահանջեն ՀՀԿ լուծարումը, որովհետև Հայաստանի կառավարող կուսակցության պաշտոնական գաղափարախոսությունը նժդեհականությունն է:
Վստահաբար կարելի է պնդել, որ ռուսական քաղաքական, փորձագիտական շրջանակների կողմից հայ-ռուսական հարաբերություններ ներդրվում է նոր հարց, պահանջ, որը վերաբերում է Գարեգին Նժդեհին, կամ ավելի ստույգ` նրա հերոսացման անթույլատրելիությանը:
Իհարկե, Նժդեհը բովանդակային հարթության վրա ավելի քիչ է ասոցացվում ֆաշիզմի, նացիզմի հետ, քան` Պուտինը, սակայն ռուսական կայսերականության համար հայ ռազմա – քաղաքական գործիչը թշնամի է:
Հայ-ռուսական հարաբերությունների նշաձողն այնքան ցածր է, որ Մոսկվան իրեն իրավունք է վերապահում միջամտել անգամ Երևանում տեղադրված արձանների խնդրին, ըստ այդմ` Նժդեհը շատ շուտով «հյուրընկալվելու» է հայ-ռուսական հարաբերությունների օրակարգ:
Արդյո՞ք ՀՀԿ գործիչները այնքան համարձակություն կունենան, որպեսզի պաշտպանեն իրենց կուսակցության գաղափարական առաջնորդին ու գաղափարախոսությունը, թե՞ կուրանան Նժդեհին` ռուսներին չվշտացնելու համար: Կարծում ենք` մերոնք կընտրեն երկրորդ ճանապարհը, որովհետև ՀՀԿ-ն ապացուցել է, որ հանուն իշխանության պատրաստ է ուրանալ իր գաղափարներն ու առաջնորդներին: Օրինակ` Վազգեն Սարգսյանին հանրապետականներն ուրացան նրա մահից ընդամենը վեց ամիս հետո, երբ մոտեցան արյունարբուի խրախճանքի սեղանին: Սակայն ռուսական քննարկումներից ու պահանջներից դուրս` տարակուսելի է, որ եվրոպական ամենամեծ կուսակցության անդամ ՀՀԿ-ն «նժդեհականությունն» ու «ցեղակրոնությունը» կարող է համարել իր գաղափարախոսությունն` ակամայից մարգինալիզացնելով Հայաստանի քաղաքական համակարգը:
Իհարկե, հեռու ենք այն մտքից, որ Նժդեհը «տեռորիստ» և «ֆաշիստ» է և ավելին` դատապարտելի ենք համարում, որ ռուսները քթները խոթում են այն հարցերի մեջ, որն իրենց առհասարակ չի վերաբերվում:
Մյուս կողմից` Գարեգին Նժդեհն, ըստ արժանվույն, պետք է գնահատվի որպես ռազմական, ազգային գործիչ` առանց այն պաթետիկ անհեթեթությունների, որոնք ՀՀԿ-ում համարում են ազգային գաղափարախոսություն: Այդ, այսպես կոչված, գաղափարախոսությունը ժամանակավրեպ է եղել անգամ դրա հեղինակի` Նժդեհի կենդանության օրոք, իսկ հանրապետականներն ավելի լավ կլինի քաղաքակրթվեն` ցեղվելու փոխարեն:
