Ռուսական «Սուխոյ» ավիակոնստրուկտորական բյուրոն դատի է տվել «Արմավիա»-ին՝ համարելով, որ հրաժարվելով «Սուխոյի» «Սուպերջեթ» ինքնաթիռների գնումից և խզելով պայմանագիրը՝ «Արմավիան» վնաս է պատճառել ընկերությանը: Եթե դատարանը բավարարի «Սուխոյի» հայցը, ապա կասկած չկա, որ «Արմավիան» հերթական պարտքը կկուտակի պետության գլխին, քանի որ ավիաընկերությունը հայտարարել է սնանկության գործընթաց սկսելու մասին:
«Արմավիան» առաջինն էր, որ որոշեց ձեռք բերել «Սուխոյի» «Սուպերջեթ» քաղաքացիական ինքնաթիռները: Այդ ինքնաթիռները ունեին տեխնիկական խնդիրներ, և դա նույնիսկ ռուսական կողմն էր ընդունում: Նույնիսկ ռուսական հեղինակավոր ավիաընկերությունները չշտապեցին դրանք ձեռք բերելու պայմանագրեր կնքել, իսկ «Արմավիան», չգիտես ինչու, վազեց առաջինը: Երևի թե այստեղ դեր էր խաղացել նրա սեփականատեր Միշա Բաղդասարովի սերն ամենայն ռուսականի հանդեպ: Եվ հիմա, ըստ էության, Հայաստանի հարկատուները կարող են ստիպված լինել «Սուխոյ» ավիակոնստրուկտորական բյուրոյին մի կլորիկ գումար վճարել այդ սիրո համար:
Իսկապես հիանալի է՝ սիրում է Բաղդասարովը, վճարում են Հայաստանի քաղաքացիները: Իսկ թե ինչ է անում Հայաստանի պետությունը, որը պետք է քաղաքացիներին պաշտպանի, պարզ չէ: Պարզ չէ, որովհետև պետությունը առ այսօր իրեն այնպես է պահում, կարծես սնանկացողը ոչ թե ազգային ավիափոխադրող է, այլ մի կրպակ՝ Երևանի որևէ խաչմերուկում: Ազգային ավիաընկերություն սնանկացնելը Հայաստանի համար դառնում է ժամանցի պես մի բան: Եթե ժամանակին որևէ մեկը պատասխան տար «Հայկական Ավիաուղիների» սնանկացման համար, ապա այսօր, իհարկե, որևէ մեկը չէր համարձակվի պետության գլխին պարտքեր կուտակել իր անբարեխիղճ գործունեության կամ ապաշնորհ մենեջմենթի պատճառով՝ սեփական գլուխն այդ պարտքերից ազատելով սնանկացման մասին հայտարարությամբ: Որովհետև այդ որևէ մեկը կիմանար, որ դրա համար պատասխան է տալու՝ ինչպես տվել են նախորդ սնանկացման պատմության «հերոսները»:
Անպատժելիության մթնոլորտը ծնում է նոր հանցանքներ. սա աքսիոմատիկ ճշմարտություն է, որին բախվում ենք հերթական անգամ: Իհարկե, լավ է, երբ այդ հանցանքների կրկնությունը չի արժենում մարդկային կյանքեր, որովհետև Հայաստանում լինում են նաև այդպիսի կրկնություններ: Սակայն դա փոքր մխիթարանք է, որովհետև պետությանը, հարկատուներին միլիոնավոր պարտքերի բեռ թողնելը, նաև ազգային արժանապատվության, պետության հեղինակության հետ խաղալը պակաս ծանր հանցանք չէ, քան մարդասպանությունը:
Հանցանքը, իհարկե, որոշվում է դատարանի վճռով, և առայժմ այդպիսի վճիռ չկա, սակայն եթե այս անգամ էլ հերթական սնանկացումը անցնի այնպես, ինչպես առաջինը, ապա կարող ենք արդեն միացնել ժամացույցը և հաշվել, թե որքան ժամանակ է պահանջվելու՝ մինչև Հայաստանի անկախ հանրապետության քաղաքացիական ավիացիայի պատմությունը հարստանա սնանկացման նոր պատմությամբ: Թեև, անշուշտ, նման կերպ հարստանում է ոչ միայն ավիացիայի, այլև ամենից առաջ՝ ժամանակակից հայկական մեքենայությունների պատմությունը:
