Եվրամիությունը երեկ հրապարակել է զեկույց Հայաստանի մասին` ամփոփելով 2014 թվականը: Զեկույցը կարելի է գնահատել որպես մտրակ կարկանդակից հետո: Կարկանդակը մատուցվեց նախորդ շաբաթվա ընթացքում, որը Սերժ Սարգսյանը Հայաստանի եվրոպական շաբաթ որակեց: Երևանում տեղի ունեցավ Եվրանեսթի խորհրդարանական վեհաժողովը, Հայաստան-Եվրոպայի խորհուրդ խորհրդարանական պատվիրակությունների հանդիպումը, Սերժ Սարգսյանը այցելեց Բրյուսել ԵԺԿ-ի գագաթնաժողովին մասնակցելու, Եվրոպան Հայաստանին 10 միլիոն եվրոյի վարկ տրամադրեց:
Եվ ահա, եվրոպական շաբաթից հետո հրապարակվում է Եվրամիության զեկույցը, որում ընդհանուր առմամբ արձանագրվում է ժողովրդավարության առաջընթաց, սակայն սահմանափակ առաջընթաց: Իսկ դրանից հետո մատնանշվում են բոլոր այն համակարգային արատները, որ պահպանվում են, և որոնց դեմ պայքարը գնահատվում է անբավարար: Ամենաառանցքային հարցն, իհարկե, Արևելյան գործընկերության Ռիգայի գագաթնաժողովում, որը մայիսին է կայանալու, Հայաստան-Եվրամիություն նոր համաձայնագրի ստորագրման հարցն է, որի մասին խոսակցութունները ակտիվացան հենց «եվրոպական շաբաթվա» ընթացքում:
Եվրամիության զեկույցը ներկայացնող Հայաստանում ԵՄ ներկայացուցիչ Տրայան Հրիսթեան ասել է, որ Հայաստանի հետ մտքերի փոխանակման փուլն ավարտել են, և այժմ Եվրահանձնաժողովը ԵՄ անդամ երկրների մանդատին է սպասում, դիմել է այդ մանդատը ստանալու համար, որպեսզի նոր համաձայնագրի շուրջ բանակցություններ սկսեն Հայաստանի հետ: Հրիսթեան հայտարարել է, որ հույս ունեն Ռիգայի գագաթնաժողովի ընթացքում արդեն անդրադառնալ բանակցությունների մեկնարկին: Սա երևի թե նշանակում է, որ Ռիգայում Հայաստանի հետ նոր համաձայնագիր չի ստորագրվի, այլ ընդամենը կարող է տրվել դրա շուրջ բանակցությունների մեկնարկը:
Իրադարձությունները զարգանում են պլանավորվածի համաձայն և ամեն ինչ ընթացակարգի մե՞ջ է, թե՞ Հայաստանի գործողություններում ինչ-որ բան Եվրամիությանն, այնուամենայնիվ, չի գոհացնում, և Բրյուսելը որոշել է Հայաստանը չպատվել նոր համաձայնագրով, դժվար է ասել: Համենայնդեպս, ակնհայտ է, որ Եվրամիությունը հակված չէ ինչ ուզում է լինի Հայաստանի հետ որևէ նոր համաձայագիր ստորագրելուն, և այս խնդիրը Բրյուսելի համար բոլորովին ինքնանպատակ չէ: Սա էլ իր հերթին նշանակում է, որ խնդիրը ընդամենը թուղթը չէ, և այդ թղթի հետևում ակնկալվում են կոնկրետ քայլեր, որոնց մասին վկայում է Եվրամիության զեկույցը:
Եվրոպայում, անշուշտ, չեն ակնկալում, որ Հայաստանը նոր համաձայնագրից առաջ պետք է հասցնի կատարել բոլոր բարեփոխումները, սակայն բացահայտորեն ակնարկվում է կամ ավելի ճիշտ գործնականում ցույց է տրվում, որ Հայաստանը որևէ բան, նույնիսկ ինչ-որ թուղթ կստանա միայն քաղաքական կոնկրետ քայլերի դեպքում: Սա երևի թե Եվրամիության դասն է սեպտեմբերի 3-ից և երաշխիքային գործողությունները, որ նորը չի կրկնվի, կամ կրկնվելու դեպքում Եվրոպան այս անգամ էլ չի մնա լիովին դատարկաձեռն:
