Ֆրանսիական La Regle du Jeu պարբերականը հոդված է նվիրել Սպիտակ տան ղեկավար Բարաք Օբամային՝ վերընտրվելու կապակցությամբ:
«Օբաման հաղթեց, հաղթեց մեծ առավելությամբ: Դա փայլուն խարիզմայով զգուշավոր մարդու հաղթանակ է: Դա հաղթանակ է նրա դաշնային ինտերվենցիոնալիզմի ռազմավարության համար, որն ԱՄՆ-ին հնարավորություն է տվել 4 տարվա ընթացքում դիմակայել բոլոր փոթորիկներին:
Դա հաղթանակ է մեծ ամերիկացու համար, որը 2004-ին ամենամեծ ելույթից հետո չի դադարում կրկնել, որ չի աջակցում կարմիր նահանգներին կապույտների դեմ պայքարում, այլ հանդես է գալիս ամբողջ ԱՄՆ-ի անունից:
Դա պարտություն էր նեո-դարվինիստների համար, որոնք, ինչպես որոշ հանրապետական գաղափարախոսներ, ենթադրում են, որ ճգնաժամի ժամանակ աղքատներին մնում է միայն տառապելն ու մահանալը: Ամերիկացի ժողովուրդը ցույց տվեց, որ իրեն պետք չեն սոցիալական պատերազմի այդ կողմնակիցները:
Դա պարտություն էր սոցիոլոգների և մեկնաբանների համար, որոնք ընտրություններից մի քանի ժամ առաջ մեզ հայտնում էին «ԱՄՆ-ի պատմության մեջ ամենալարված ընտրությունների մասին»:
Պետք է սպառված հոռետես լինել, լիովին չհավատալ այդ վիթխարի երկրին և չհասկանալ նրա պոռթկման խորքերն ու պետական մեխանիզմները, որպեսզի իսկապես հնարավոր լինի հավատալ այն բանին, որ երկիրը կարող է իրեն հանձնել նահանգապետի ձեռքը, որը հարստություն է կուտակել՝ հարկային «նավահանգիստներում» խաղալով օրենքների հետ:
Ինչ-որ մեկը մրմնջում է, որ Ամերիկան «փողերի հետ կապված խնդիր չունի», որ երջանիկ և չվերահսկվող կապիտալիզմի երկիր է… Սակայն դա այդպես չէ: Այլևս այդպես չէ:
Դա ամերիկացի ժողովրդի հաղթանակն է, որը չենթարվեց սև PR մասնագետների ազդեցությանը, որոնք այս տարի ակտիվորեն գործում էին Օբամայի դեմ:
Դա բանականության և հույսի, ինտելեկտի և ներշնչանքի հաղթանակն է:
Դա դեռ երիտասարդ նախագահի հաղթանակն է, որը ևս 4 տարի ունի իր ստանձնած խոստման կատարման համար, որը նա տվել է 8 տարի առաջ, լինելով դեռևս անհայտ քաղաքական գործիչ, Դեմոկրատական կուսակցության համագումարում, որտեղ ոչ ոք նրան չէր սպասում:
Սա պատմական հաղթանակ է: Սա մեծ օր է Ամերիկայի և ամբողջ աշխարհի համար:
Ժամանակ առ ժամանակ մեծ ազգերի մոտ ի հայտ է գալիս հնարավորություն՝ կրկին ցույց տալու սեփական մեծությունը: Հենց դա էլ մենք տեսնում ենք հիմա:
Հեղինակ՝ Բեռնար-Անրի Լևի
