«Ժամանակին քարոզչության ֆունկցիան իրականացնում էին «Հայլուրն» ու մի քանի արբանյակ լրատվամիջոցներ: Մարդիկ միացնում էին հեռուստացույցը, բացում թերթերն ու հայտնաբերում, որ ապրում են խաղաղ, բարեկեցիկ ու ապահով երկրում, որն օր օրի ծաղկում է: Անգամ տարբեր անեկդոտներ կային այս թեմաներով` «մամա, ուզում եմ «Հայլուրի» Հայաստանում ապրել» բնույթի: Ինչ-որ պահից պարզ դարձավ, որ «Հայլուրի» և արբանյակների հեղինակությունն այնքան է ընկել, որ նրանց քարոզչությունն այլևս ազդեցիկ չէ: Մարդիկ չեն հավատում, որ լավ ու անընդհատ լավացող երկրում են ապրում: Ոչ միայն ազդեցիկ չէ, այլև, կարծում եմ` դիտողների քանակն էլ է բազմիցս կրճատվել, քանի որ անգամ իմ լրագրողական շրջապատն այլևս չի նայում այդ լրատվականների թողարկումները` թեկուզ մասնագիտական հետաքրքրությունից դրդված»,- գրում է «Հրապարակ»-ը խմբագրականում և հավելում.
«Այդ պահից իշխանության իդեոլոգները սկսեցին մտածել` ինչով փոխարինել «հայլուրներին», ինչ անել, որ քարոզչական գործն առաջ գնա, և հասարակության աչքերին թոզ փչելու գործընթացը չկանգնի: Եվ գտան ձևը. այժմ քարոզչական ֆունկցիան իրենց վրա են վերցրել ոչ միայն էլեկտրոնային բազմազան լրատվամիջոցները, այլև հենց ինքը` պետական մեքենան: Ավելի կոնկրետ` մարդկանց ներշնչելու գործն իրականացնում են պետական պաշտոնյաները` երկրի վարչապետի ու նախագահի գլխավորությամբ: Ուրիշ ի՞նչնպատակի կարող է ծառայել վարչապետի կամ նախագահի հրավիրած խորհրդակցությունների հեռարձակումը, եթե ոչ պրիմիտիվ քարոզչության: Բայց երբ ՀՀ վարչապետն էկրանից սկսում է համոզել, որ Համաշխարհային բանկի «Doing Business-2013» զեկույցն ամենակարևոր փաստաթուղթն է, որով արձանագրվել է մեր տնտեսության աննախադեպ առաջընթացը, մեզ, չգիտես ինչու, հրճվանք չի պատում: Թերևս հավատի պաշարն է սպառվել»:
