ԼՂՀ նախկին ԱԳ նախարար Արման Մելիքյանը Facebook-ի իր էջում հանդես է եկել ծավալուն հետևյալ հոդվածով.
Քնած հայ սպային կացնահարած դեգենեռատին ազատ արձակեցին: Առաջին հայացքից ամեն ինչ կրկնվում է` նորից մեզ նեղացնում են, արհամարհում մեր մարդկային և ազգային արժանապատվությունը, խաբում, իսկ մենք բոլորից նեղացածի կեցվածք ենք ընդունում և ասում` «այ կփոշմանեք, դեռ տեսեք ձեզ ինչ պատիժներ ու նեղություններ են պատուհասելու»: Պատահածն ավելի ուշադիր քննելու պարագայում, սակայն, երևան են գալիս տարօրինակություններ, որ ստիպում են հեռու գնացող հետևությունների հանգել:
Նախ տարօրինակ է հայկական իշխանությունների պահվածքը` եթե նրանք տեղյակ էին Սաֆարովի արտահանձնման վերաբերյալ ազերա-հունգարական պայմանավորվածության մասին, ապա ինչու նախապես քայլեր չձեռնարկեցին այն կանխելու համար, իսկ եթե տեղյակ չէին (դա էլ մի առանձին հարց է, թե ինչու), ապա ՀՀ իշխանությունների կողմից բացառիկ անպատասխանատվության դրսևորում էր Սաֆարովի ազատ արձակման լուրն առնելուն պես, առանց ստեղծված իրավիճակի համակողմանի ուսումնասիրման` դիմել քայլերի, որոնց քաղաքական արդյունավետությունը, մեղմ ասած, կասկածելի է` ՆԱՏՕ-ի անդամ Հունգարիային, գոնե տեսանելի ապագայում, պատերազմ դժվար թե հայտարարենք,տնտեսական պատժամիջոցներ կիրառելու համար տնտեսություն է պետք ունենալ, իսկ քաղաքական ճնշում գործադրելու համար` քաղաքականություն: Հակառակ մերոնց պնդումների նաև դժվար թե Հունգարիան երբևէ մեզ գրավոր պարտավորագիր կամ խոստում է տվել Սաֆարովին չարտահանձնելու վերաբերյալ:
Բարոյական առումով Հունգարիայի արածն անառակություն է, որը, սակայն, կարծես թե չի հակասում միջազգային իրավունքի տառին և կարող է զգալիորեն թեթևացնել հունգար ժողովրդի նյութական վիճակը: Հատկանշական է, որ պարոն Սերժ Սառգսյանի կողմից հնչեցրած կշտամբանքների հասցեատերը դարձան Եվրամիությունը և ՆԱՏՕ-ն ու, թերևս, տեղի ունեցածի կարևորագույն առանձնահատկությունը հենց սա է: Քննադատության չենթարկվեց Թուրքիան, որն այս գործարքում ստանձնել էր շահագրգիռ միջնորդի դերը, ոչինչ չասվեց ՌԴ նախագահ Պուտինի շրջապատի ադրբեջանասեր գործերի մասին` սլաքն ուղղվեց Եվրոպայի դեմ, այն Եվրոպայի, որին ինտեգրվելու ՀՀ ցանկությունը քաղաքական ձևակերպում է ստացել:
Այն տպավորությունն է ստեղծվում, որ կատարվածը և Հայաստանի պահվածքն այդ առնչությամբ հայկական եվրոպամետությունը կասեցնելուն ուղղված առաջին և զգայական առումով հայության համար շատ ազդու քայլ էր: Մի իրավիճակ է ձևավորվում, երբ ոչ միայն կարող է կասեցվել Հայաստանի եվրաինտեգրումը հենց Հայաստանի որոշմամբ, այլև էապես վատթարանալ Եվրամիություն-Ադրբեջան հարաբերությունները Ալիևի կողմից եվրոպական արժեհամակարգը` ի տես բոլորին կոպտորեն ոտնահարելու համար:
Արդյունքում, թեև, Սաֆարովի ազատ արձակմանը ակտիվ մասնակցել են Թուրքիան (գուցե թիկունքում ունենալով ԱՄՆ-ը) և ՌԴ նախագահ Պուտինի շրջապատը, տուժելու են Հայաստան-Եվրամիություն և Եվրամիություն-Ադրբեջան հարաբերությունները, ինչի արդյունքում կաճի առաջին հերթին Ռուսաստանի ազդեցությունը Հարավային Կովկասում: Այս նոր իրավիճակում կաճի Արցախում պատերազմի վերսկսման վտանգը: Սա է, որ պետք է բոլորիս մտահոգի` մենք կարծես կրկին օտար խաղերի մեջ չլիկի դերն ենք կամովի կատարում:
Սաֆարովը արեց իր անելիքըը և խաղի օրենքների համաձայն, հենց յուրայիններն էլ վերջ են տալու նրա կյանքին, այդ գործը ևս վերագրելով հայկական վրեժխնդրությանը, առավել ևս, որ նման մի բան, ենթադրաբար, պետք հանձնարարեր պարոն Սերժ Սարգսյանը ՀՀ ԱԱԾ պետին, երբ ի լուր բոլորի վերջինիս հրավիրեց իր հետ առանձին հանդիպման` նրան հատուկ առաջադրանք տալու նպատակով:
