«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցը Երևանի մամուլի ակումբի նախագահ Բորիս Նավասարդյանն է:
-Կգնահատե՞ք ԵԽ նախագահի այցի ժամանակ արված կարևոր հայտարարությունները, մասնավորապես այն, որ ԵԽ նախագահը հայտարարել է, որ Եվրամիությունը որոշել է 25 տոկոսով ավելացնել իր տարեկան ֆինանսական աջակցությունը Հայաստանին, և 2012 թվականի համար Հայաստանը Եվրամիությունից կստանա 15 միլիոն եվրոյի աջակցություն։
– Մեջբերված թվերի մեջ ես որևէ լուրջ միտում չեմ տեսնում: Նրանք կարող են վկայել երկու բանի մասին: Առաջինը` ԵՄ-ի հետ բանակցային գործընթացում ՀՀ կառավարության ակտիվացման մասին, և ավելի հետևողական աշխատանքի ԵՄ տարբեր ծրագրերում և գործիքներում ներգրավված լինելու ուղղությամբ: Եվ երկրորդը՝ Բրյուսելի կողմից Հայաստանի հետագա, ավելի վճռական քայլերը խրախուսելու մասին: Սակայն այդ թվերը բոլորովին չեն արտացոլում ԵՄ-ից Հայաստանի իրական ակնկալիքները, ինչպես նաև որոշակի պայմաններում ԵՄ-ի կողմից մեր երկրին աջակցելու պոտենցիալ պատրաստակամությունը:
-ԵՄ ընդարձակման և հարևանության հարցերով հանձնակատար Շտեֆան Ֆյուլեի խոսնակը ասել էր, որ հետաձգվել է Հայաստանին ֆինանսապես օժանդակելու նպատակով խոստացված դոնորների համաժողովը։ Սակայն ԵԽ նախագահը ուրախությամբ հայտարարեց, որ Եվրոպական հանձնաժողովը նախապատրաստական աշխատանքներ կսկսի դոնորների համաժողով կազմակերպելու ուղղությամբ։ Չե՞ն հակասում երկու հայտարարությունները:
– Ես այդ երկու հայտարարությունների միջև հակասություններ չեմ տեսնում: Շտեֆան Ֆյուլեն ԱԼԳ երկրների հետ բանակցությունների անմիջական մասնակից է, և այն, ինչի մասին ինքը խոսում է, վերաբերում է ոչ հեռավոր և ոչ անորոշ պլաններին: Ակնհայտ է, որ դոնորների համաժողովի կազմակերպումը կախված է նրանից, թե ինչպիսի հետևություններ կանեն ՀՀ իշխանությունները անցած խորհրդարանական ընտրություններից: Իսկ Հերման վան Ռոմպոյը, լինելով Եվրամիության ամենաբարձրաստիճան քաղաքական պաշտոնյա, բնական է` Հայաստանի մասին խոսելու համար շատ առիթներ չի ունենում, և իր ասածները վերաբերում են ԵՄ ռազմավարական նպատակներին: Եվ այդ ծրագրերում մեր երկիրն այսօր ցանկանում են տեսնել որպես Արևելյան գործընկերության «success story»: Այդ ցանկությունը իրականություն դարձնելու համար պատրաստ են որոշակի ջանքեր գործադրել՝ մասնավորապես նախապատրաստական աշխատանքներ կատարել դոնորների համաժողովի համար: Միևնույն ժամանակ այդ նախապատրաստական աշխատանքները կպսակվեն կոնկրետ արդյունքով միայն Հայաստանում իրական բարեփոխումների նկատմամբ հստակ կամք դրսևորվելու դեպքում:
-Մամուլում հրապարակումներ եղան, որ ԱԺ-ում ԵՄ խորհրդի նախագահի ելույթն անցել է գրեթե կիսադատարկ դահլիճում, և ներկա գտնվողներն էլ, կարծեմ, հարցեր չեն հղել, մինչդեռ յուրաքանչյուր ֆրակցիա ուներ մեկ հարցի իրավունք։ Ինչո՞վ կպայմանավորեք այս հանգամանքը։
– Բոլորովին զարմացած չեմ: Մի կողմից մենք հերթական անգամ ստացանք Ազգային Ժողով, որն ունի իսկական քաղաքական աշխատանքի, ազգային խնդիրների լուծումներին պատրաստ շատ քիչ անդամներ: Համապատասխանաբար, դժվար էր պատկերացնել, որ Եվրոպական խորհրդի նախագահի կարճատև այցը ԱԺ մեծամասնությունը կկարողանար ընկալել իր ամբողջ կարևորությամբ: Մյուս կողմից մեր պատգամավորներից շատերը, անկախ կուսակցական պատկանելությունից, իրենց մտածելակերպով, արժեքային համակարգով, ինչպես նաև կողմնորոշումներով հեռու են եվրոպամետ լինելուց: Ինչո՞ւ պետք է իրենց համար կարևոր կամ հաճելի գործերը թողած գային հանդիպման, այն էլ հարցեր տային: Դրան հակառակ` մենք ականատես եղանք՝ ինչպիսի հետաքրքրություն դրսևորեցին այցի և ընդհանրապես ԵՄ-Հայաստան հարաբերությունների հանդեպ հասարակական կազմակերպությունները` մասնակցելով հուլիսի 4-ի «Հայաստանը Եվրոպայում» համաժողովին:
-Այսօրվա պայմաններով դեպի ո՞ւր են գնում ՀՀ-ԵՄ հարաբերությունները, որքանո՞վ են թափանցիկ ու անկեղծ հնչած բոլոր հայտարարությունները։
-Այս պահին դժվար է միանշանակ պատասխան տալ: Ամեն ինչ կախված կլինի նրանից, թե մեր իշխանությունների, քաղաքական վերնախավի համար ի՞նչն է գերակշռող լինելու՝ նեղ, այժմեական շահերը, թե՞ երկրի զարգացման հեռանկարները: Եվրամիության հետ համագործության խորացումը պահանջելու է քրտնաջան աշխատանք և նույնիսկ զոհաբերություններ, որոնց պտուղները մենք կկարողանանք ճաշակել միգուցե 5 տարի անց: Ունե՞նք արդյոք այդքան վճռականություն, գիտակցո՞ւմ ենք, որ այլ ճանապարհ, բազմաթիվ ազգային խնդիրների այլ լուծումներ չունենք: Կան նաև օբյեկտիվ հանգամանքներ՝ կպահպանի՞ արդյոք Եվրամիությունը արևելյան հարևաններին ինտեգրելու եռանդն ու կամքը: Ինչքանո՞վ նախանձախնդիր կգտնվի այսօրվա Ռուսաստանը եվրաինտեգրման այլընտրանքը, Եվրասիական միության նախագիծը առաջ տանելու ուղղությամբ: Ինչ վերաբերում է թափանցիկությանը և անկեղծությանը, ապա անկախ նրանից` ինչ է ասվում պաշտոնական հանդիպումներում կամ ինչքանով են բաց բանակցությունները, հարաբերությունների զարգացման օրակարգը պարզ է բոլոր քիչ թե շատ հետաքրքրվողների համար, և ամեն ինչ ի վերջո որոշելու է գործելակերպը, պայմանավորվածությունների պրակտիկ իրականացումը: Սա այն գործընթացը չէ, որտեղ հնարավոր է սահմանափակվել բարի ցանկություններով, ձևական քայլերով, իմիտացիայով:
