Միջադեպի վայրում գտնվելը մի բան է, որ կարող է պատահել մեզանից յուրաքանչյուրի հետ. բայց արդյոք մեզ մոտ կարող է մեղքի զգացում առաջանալ: Ի վերջո, մենք ականատես ենք լինում մարդկային տառապանքների և որոշ դեպքերում նույնիսկ մահվան:
Հյուսիսային Կարոլինայի անտառային համալսարանի անգլերենի պրոֆեսոր Էրիկ Ուիլսոնը, սակայն, համոզված է, որ դժբախտ պատահարի վայրում գտնվելը և այդ ամենը տեսնելը կարող է լավ ազդեցություն թողնել մարդու հոգեկան առողջության վրա:
Նա քննարկում է իր դրությունը մի նոր գրքում, որը կոչվում է «Յուրաքանչյուրն էլ սիրում է գնացքի լավ վթարը»: Նա խոստովանում է, որ երբեմն ինքն իրեն հարց է տալիս, թե ինչու է այդքան հետաքրքրված Էդգար Ալան Պոի նման գրողներով կամ ինչու է ֆիքսվում սարսափ ֆիլմեր դիտելու վրա:
Այս հարցերի պատասխանները գտնելու համար նա հարցախույզ է անցկացրել մի շարք փորձագետների շրջանում՝ սոցիոլոգ, հոգեբան, կենսաբան: Ի վերջո Ուիլսոնը եզրակացրել է, որ եթե խավարին ճիշտ մոտենանք, կարող ենք լույս տեսնել:
Հոգեբան Կառլ Ջանգի կարծիքով՝ մինչ մենք ապրում ենք մեր սովորական կյանքով, ստիպված ենք լինում հանդիպել արյան և մահվան բազմաթիվ դեպքերի: Դա կարող է հոգեպես առողջարար լինել, քանի որ այդ ամենը օգնում է ճանաչել ինքներս մեզ: Հիվանդագին հետաքրքրությունը թույլ է տալիս ավելի խորը մտածել մահվան և տառապանքների մասին:
Պրոֆեսոր Ուիլսոնի կարծիքով էլ՝ երբ մարդ տեսնում է վթարներ կամ այլ պատահարներ, նա, գործի դնելով երևակայությունը, փորձում է հասկանալ դիմացինի տառապանքը և հուզվում նրա հետ մեկտեղ, դա ստիպում է ավելի մարդկայնորեն նայել կյանքին:
