Հայաստանի կառավարությունը հերթական նախընտրական որոշումն է կայացրել՝ ՀՀԿ խորհրդարանական խմբակցության նախաձեռնությամբ: Կառավարությունը գյուղական բնակչությանը, այսպես ասած, ներել է մոտ 43 միլիարդ դրամի հողի և գույքի հարկ, հարկային պարտավորությունից առաջացած տուգանք: Այն, որ այս քայլը նախընտրական է՝ թերևս, լրացուցիչ ապացույցների կամ փաստարկների կարիք չի զգում: Այն, որ քայլը նաև դրական է՝ նույնպես անկասկած է: Ի վերջո, սա կարող է լինել պետության իսկապես առարկայական օգնությունը գյուղացիներին՝ ի տարբերություն այն շոուների, որ վարչապետն ու նախարարները նախորդ գարնանն անում էին գյուղական հորիզոններում, գյուղացիական տնտեսությունների ֆոնին իրենց հարցազրույցներով և խոստումներով, որոնք այդպես էլ ոչ մի կերպ չթեթևացրին գյուղացու հոգսը:
Այս որոշումը այդ հոգսը իսկապես թեթևացնում է: Սակայն հերթական անգամ բախվում ենք մի իրողության հետ, երբ պետական միջոցները դառնում են Հանրապետական կուսակցության նախընտրական ֆոնդի մաս, այսինքն՝ ոչ դե յուրե, բայց դե ֆակտո ծառայում են ՀՀԿ քարոզարշավին: Ի՞նչ միջոցներով է, օրինակ, կառավարությունը փոխհատուցելու այդ 43 միլիարդ դրամը: Չէ՞ որ այդ փողը, որ պարտք էին կուտակել գյուղացիները, պետք է վճարվեր համապատասխան ծառայությունների դիմաց, այսինքն՝ այդ ծառայությունները պետք է փոխհատուցվեն փողով, իսկ եթե դա չլինի, կնշանակի արդեն, որ առաջանում է ֆինանսական բաց, ինչը չի կարող բարվոք ազդեցություն թողնել որևէ համակարգի համար: Ի վերջո, եթե 43 միլիարդ դրամը պետք է գնար մի տեղ, բայց չի գնալու, հարց է առաջանում, թե ինչ է լինելու այդ տեղի վիճակը:
Այս հարցին կառավարությունը կարծես թե պատասխան չունի, կամ էլ շատ պարզ է պատասխանը՝ կառավարությունը մի ուրիշ տեղից կգտնի այդ 43 միլիարդն ու կուղղի համապատասխան տեղ: Այդ առումով հետաքրքրական կլինի հիշատակել այն լրացուցիչ 101 միլիարդ դրամի մասին, որ, որպես հավելյալ հարկային մուտք, կառավարությունը սահմանել էր ընթացիկ տարվա բյուջեի համար, այն էլ՝ ճգնաժամից նոր դուրս եկած և շնչող տնտեսության պայմաններում, երբ տնտեսությունը դեռ զգալիորեն միացված է այսպես ասած «սիստեմային»՝ միջազգային ֆինանսական համակարգի վարկային հատկացումներին:
Այդպիսով, ՀՀԿ-ն շարունակում է երկիրը կախված պահել վարկային «կաթիլայինից»՝ դրա փոխարեն հարկային հավելյալ եկամուտներն ուղղելով նախընտրական որոշումների սպասարկմանը: Այլ կերպ ասած՝ ստացվում է, որ ՀՀԿ-ն հենց վարկերն է ուղղում իր նախընտրական խոստումների սպասարկմանը, այսինքն՝ պետությունը և սերունդները շարունակում են միացված մնալ «վարկային թթվածնային բալոնին», որպեսզի Հանրապետականը կարողանա իր նախընտրական ծախսերն իրականացնել:
