Լրագրող Զոհրաբ Հարոյանը E էլեկտրոնային պարբերականի (ejournal.am) իր բլոգում գրում է.
Ես երբեք երթուղային տաքսում որևէ մեկին իմ տեղը չեմ զիջում` բացի հղիներից: Ինձ համար անհասկանալի է մի պարզ բան: Երբ մարդը տեսնում է, որ արդեն երթուղայինը ֆուլ լցված է, ինչու է կանգնեցնում, զարմանում եմ նաև՝ ինչու են կանգնում: Զարմանում եմ՝ ինչու են մի կերպ սեղմվում հաստ տիկնայք ու համառորեն նայում աչքերիդ մեջ, մինչև ոտքի կանգնես: Ինչու են մտածում, որ դու պարտավոր ես ոտքի կանգնելու: Մի խոսքով, ամեն օր զարմանալու լիքը բան կա:
Իրականում երթուղայինը Հայաստանում մի տեսակ իր մշակույթն ունի և այն ձևավորել ենք մենք` եվրասովետի ժողովուրդս: Հենց մեր թողտվությամբ է, որ երթուղայինում հանում են նախատեսված նստարանները, որ կանգնելու տեղը շատանա, որ ավելի շատ մարդ կարողանան «բարձել» մեքենան: Ինչպես գյուղերում կաղամբ են բարձում: Սկզբունքը նույնն է` քիչ նստարան՝ շատ կաղամբ կամ մարդ: Հենց այսպիսի երթուղայիններում է, որ ի հայտ է գալիս դեմք-հետույք-դեմք համադրությունը լղոզված պատուհանին: Հենց այսպիսի երթուղայիններում է, որ շատերը ապրում են կյանքում առաջին սեքսանման մի բան:
Այս ամենի պատճառը մեր տնավարի մոտեցման մեջ է: Մեր տնավարիության պատճառով է, որ երթուղիները սպասարկում են ասենք «Երազ», կամ «Ռաֆ», կամ «Գազել» մեքենաներով, որոնց տարիքը հավասար է, կամ մեծ է նույն մեքենայի վարորդի տարիքին: Սա Երևանում, բայց ավելի վատն էլ կա` մեր մարզերի երթուղիները սպասարկում են 1973 թվականի արտադրության ՊԱԶ մակնիշի ավտոբուսները:
Հենց մեր տնավարիության պատճառով է, որ երթուղայինի վարորդը հասարակ, տարրական հարգանք չունի իր ուղևորների նկատմամբ: Դրա մասին վկայում է վարորդների անթրաշ կամ թրաշով երեսը, դրա մասին վկայում է վարորդների միացրած Թաթուլը, սպիտակցի Հայկոն ու միայն երթուղայինի համար գրված թաղումի սրտաճմլիկ երաժշտությունը: Մեր վերաբերմունքի պատճառով է, որ վարորդը առանց մի վայրկյան մտածելու վառում է սիգարետը:
Այս ամենի համար ոչ քաղաքապետարանն է մեղավոր, ոչ տրանսպորտի տեսչությունը, ոչ տրանսպորտի նախարարությունը: Այս ամենի մեղավորը մենք ենք, որ մեզ չենք հարգում: Մեղավոր ենք, որ երթուղայինում դեռ տեղ ենք զիջում պնդաճակատ տիկնոջը, որ ուղիղ 30 րոպե նայում է աչքերիդ մեջ, որ տեղ տաս՝ նստի: Մեղավոր ենք, որ չենք ջարդում բայղուշ երաժշտություն միացնող ու ուղեսրահում ծխող չթրաշված վարորդի գլուխը: Մեղավոր ենք, որ Տրանսպորտի նախարարին ու քաղաքապետին չենք հրավիրում նույն երթուղայինի ուղեսրահում կիսապպզած գործի գնալու: Մեղավոր ենք, որ արժանի ենք էն տրանսպորտին ու էն քաղաքին ինչն ունենք:
