1902թ. այս օրը Թիֆլիսում երկարատև հիվանդությունից հետո (սրտի արատ, թոքերի խրոնիկական բորբոքում) մահացավ հայագետ, պատմաբան Ալեքսանդր Երիցյանը:
Ծավալելով իր գործունեությունը պատմական այդ կարևոր ժամանակաշրջանում, երբ Անդրկովկասի հասարակական-տնտեսական և քաղաքական կյանքում տեղի էին ունենում կարևոր տեղաշարժեր և ձևավորվում էին հայ քաղաքական հոսանքները` Երիցյանը չդարձավ այդ հոսանքներից և ոչ մեկի հետևողական ախոյանը կամ գաղափարական պաշտպանը:
Ծնվել է 1841թ. հոկտեմբերի 24-ին ցարական պաշտոնյայի ընտանիքում: Ծնողները Սանահին գյուղից էին։ Սկզբնական կրթությունը ստացել է Ներսիսյան դպրոցում, բայց շուտով թողնում է այն, 1854թ. Երեսփոխյանի պանսիոնում որոշ ժամանակ սովորելուց հետո մտնում Է Թիֆլիսի գիմնազիա, որից ստիպված է լինում դուրս գալ վեցերորդ դասարանից՝ բրոնխիտ հիվանդության պատճառով։ Թեև Երիցյանը համալսարանական կրթություն չի ստանում, բայց զբաղվելով ինքնակրթությամբ դառնում Է իր դարի զարգացած մարդկանցից մեկը։
Գիմնազիան թողնելով և կյանքի ասպարեզ մտնելով՝ նա ընտրում է սկզբում պետական ծառայությունը, միարժամանակ զբաղվելով գրականությամբ։ Սկզբում՝ մոտ հինգ տարի, ծառայում Է Կովկասի փոխարքայության պալատում, ապա նահանգական կառավարչական դիվանատանը, այնուհետև գլխավոր վարչությունում և այլն։
1877-1878թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ Երիցյանը նշանակվում Է Լոռիս-Մելիքովի և Շելկովնիկովի մոտ, որպես առանձին հանձնարարությունների պաշտոնյա։ Կյանքի վերջին 14-15 տարիները Երիցյանն անցկացրել է տանը` ամբողջապես նվիրվելով գիտությանը։
