Հայկական մամուլում տարածվել, իսկ պաշտպանության նախարարությունն էլ հաստատել է տեղեկությունը, որ զորամասերից մեկում ջրծաղիկի հետևանքով մահացել է վեց ամսվա զինծառայող Հայկ Խաչատրյանը: Նա մահացել է իր առողջական խնդիրների հանդեպ զորամասի պատասխանատուների անփութության պատճառով: Համենայնդեպս, դժվար է պատկերացնել, որ ջրծաղիկը կարող էր ինքնին մահացու լինել, թեև հայկական զինուժի ղեկավարությունը կարող է նաև նման բան պատկերացնել և տարածել իր սովորությանը համապատասխան` մի հաղորդագրություն, որ զինվորն իրականում ինքնասպան է եղել, պարզապես ջրծաղիկով է ինքնասպան եղել:
Իսկ հայկական բանակում տեղի է ունեցել հերթական ողբերգությունը, որը, ըստ էության, սպանություն է, ոչ թե դժբախտ պատահար, որովհետև անտարբերությունն էլ սպանության զենք է, որը կարող է մարդու կյանք արժենալ: Իշխանության մյուս կանխատեսելի արձագանքը կլինի այն, թե կատարվածը, իհարկե, մեծ ողբերգություն է, բայց դե, հիմա բոլոր բանակներում էլ նման բաներ լինում են, կարևորը, որ վիճակագրությունը նվազում է:
Ինչպես տեսնում ենք, հայկական բանակի ղեկավարության արձագանքների, այսպես ասած, ավանդական շրջանակը բացարձակապես անհամարժեք է մեկը մեկին հաջորդող ողբերգությունների շղթային,և հարցերը տեղափոխվում են զավեշտի հարթություն: Համենայնդեպս, այն, որ բանակի ղեկավարությունում հարցերը լուրջ հարթության վրա դրված չեն, վկայում են առկա արատավոր երևույթների պերմանենտ շարունակությունն ու դրսևորումները: Ընդ որում, ինչպես տեսնում ենք, դրսևորումներն ունեն բավական լայն դիապազոն, ինչը վկայում է այն մասին, որ խոսքը կառավարման համակարգի ընդհանրապես խեղվածության մասին է, ոչ թե դրա մի օղակի կամ մի ուղղության: Այսինքն` Հայաստանի զինված ուժերում կա համակարգային արմատական վերափոխումների անհրաժեշտություն, որովհետև համակարգն ինքը հայտնվել է այնպիսի մի «բարոյական մաշվածության» պայմաններում, որ անհնար է ասել, թե հաջորդ պահին որ մեխանիզմում տեղի կունենա խափանումը, ինչը կարժենա հերթական զինվորի մահվան պատճառ, որտեղ կկատարվի հերթական ողբերգությունն ու ինչ հենքի վրա: Այսինքն` հայկական զինուժը դարձել է հասարակության համար բացարձակապես անկանխատեսելի, անկառավարելի մի մարմին, որը կյանքեր է խժռում արդեն տարերայնորեն:
Այս ամենի մասին պետք է մտածել, այս ամենի մասին պետք է վերջապես հրապարակայնորեն և լրջորեն խոսել, քննարկել, հետևություններ անել: Խոսքը մեր պետության կարևորագույն օղակի մասին է, որի արատները լռության մատնելով` մենք ոչ թե թշնամու աչքն ենք հանում, այլ հանում ենք մեր իսկ աչքը` ներսից, ընդ որում, ինչպես դեպքերն են ցույց տալիս՝ հանում ենք բառիս բուն և պատկերավոր իմաստով: Ջայլամի քաղաքականությունը, խնդիրները լռության մատնելու քաղաքականությունը, ընդ որում` այդ լռությունը ներկայացնելով որպես բանակի և պետության շահ, բացարձակապես արդյունավետ չէ: Այդ պարզ իրողությունը պետք է հասկանալ և պետք է բանակի թշնամիներ չորոնել հասարակական մտահոգության դաշտում, քանի որ բանակի թշնամին արդեն կա, և պարզ է, որ այդ թշնամին անորակ, անարդյունավետ և ոչ կոմպետենտ կառավարումն է, որ բացարձակ անհամարժեք է թե արտաքին, թե ներհասարակական միտումներին և իրողություններին:
