Ռուսական լրատվամիջոցները երեկ տեղեկություն տարածեցին, որ հունվարի վերջին Սոչիում սպասվում է Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահների հանդիպում ՌԴ նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևի միջնորդությամբ: Այսինքն` խոսքը հայտնի եռակողմ ձևաչափի մասին է, որ արդեն մոտ երեք տարի է` անցկացվում է ՌԴ միջնորդությամբ: Այդ ձևաչափն ակնհայտորեն տապալված է, ինչի գագաթնակետը նախորդ տարի Կազանում տեղի ունեցած ֆիասկոն էր: Սակայն Ռուսաստանը համառորեն չի հրաժարվում իր նախաձեռնություններից:
Այստեղ, իհարկե, դեմքը փրկելու հանգամանքը կա, բայց դրանից բացի`պետք է երևի թե արձանագրել, որ ի դեմս եռակողմ ֆորմատի` Ռուսաստանը տեսնում է նաև տարածաշրջանային հարցերի քննարկման ինչ-որ տարբերակ, խողովակ, որն էլ փորձում է օգտագործել որպես կովկասյան մրցակցության իր համեմատական առավելություն: Առավել ևս, որ այժմ կարծես թե դրա անհրաժեշտությունն ավելի քան ակնհայտ է: Խոսքը իրանական խնդրի մասին է, որի ուղղությամբ վերջին շրջանում նշմարվում են բավական էական զարգացումներ, լարվածության տանող միտումներ: Անկասկած է, որ Ռուսաստանն Իրանի հարցում ամենաշահագրգիռ պետություններից է, որի դիրքորոշումը, սակայն, զգալիորեն տարբերվում է Արևմուտքի դիրքորոշումից:
Այդ տեսանկյունից լրացուցիչ ֆորմատի առկայությունը Ռուսաստանն անշուշտ կփորձի օգտագործել: Ելնելով այդ իրավիճակից` երևի թե հիմքեր կան` ենթադրելու, որ եռակողմ հունվարյան հանդիպմանը, որի մասին դեռ ոչ մի պաշտոնական հայտարարություն չի եղել, կողմերը կքննարկեն ավելի շատ ոչ թե Ղարաբաղի, այլ Իրանի խնդիրը: Բնական է, որ թե Հայաստանը, թե Ադրբեջանն այստեղ կողմնակի պետություններ չեն, այլ Իրանի անմիջական հարևանն են, Իրանի հարևան տարածաշրջանի, այսպես ասած, երկու երրորդը, երեք պետությունից երկուսը, որոնց հետ Ռուսաստանը կարող է խոսել այդ թեմայով: Իսկ թե ինչ կխոսի` մնում է միայն գուշակել: Ամենայն հավանականությամբ, Ռուսաստանը կփորձի Իրանի հարցում իր դիրքորոշման դաշնակիցներ ձեռք բերել` ի դեմս Հայաստանի և Ադրբեջանի:
Այստեղ իրավիճակը նուրբ է: Եթե Ադրբեջանը որոշակի խնդիրներ ունի Իրանի հետ` թե իր տարածքում իսլամիստների գործունեության, թե Հյուսիսային Իրանում ադրբեջանցիների առկայության, թե նաև Կասխիցի ջրերի և ռեսուրսների բաժանման հետ կապված, ապա Հայաստանն Իրանի հետ ունի բարիդրացիական հարաբերություն, որը գրեթե զուրկ է խնդրահարույց իրողություններից: Այսինքն` Հայաստանն այստեղ էապես կտրվում է ռուս-ադրբեջանական հնարավոր տանդեմից, ու պաշտոնական Երևանը չպետք է վախենա այդ կտրվելուց, քանի որ տանդեմին միանալու ամենափոքր նշույլն անգամ շատ ավելի վատ հետևանք կարող է ունենալ Հայաստանի համար:
