«Առաջին լրատվական»-ի այն հարցին՝ Հայաստանում մեծ հեղափոխություն չի ստացվում, փոքր հեղափոխություններ հնարավո՞ր են արդյոք, որոնք ի վերջո կհանգեցնեն մեծ հեղափոխության` սոցիոլոգ Գայանե Ղազարյանը պատասխանեց. «Թույլ տվեք չհամաձայնել առաջին պնդման հետ: Որևէ երևույթի անհնարինությունն արձանագրելու համար անհրաժեշտ է գտնվել «ժամանակների ավարտին» և նոր միայն փաստել, որ այսինչ բանը տեղի չունեցավ… և չի ունենա այլևս: Թե երբ կլինեն Հայաստանում հեղափոխություններ կամ կլինեն արդյոք, ես չեմ կարող ասել: 20-րդ դարասկզբին ոչ ոք չկարողացավ կանխատեսել Առաջին Համաշխարհային պատերազմը: 21-րդ դարասկզբին ոչ մի մասնագետ չկանխորոշեց «արաբական գարունը», իսկ Թունիսի հեղափոխությունից հետո հեղափոխություններ էին «կանխատեսում» համարյա ամենուր` բացառելով Եգիպտոսը, որն էլ հե՛նց հաջորդեց Թունիսին»:
Իսկ հարցին՝ արդյոք փոքր հեղափոխությո՞ւն կարելի է համարել Թռչկանը, քաղաքացիական հասարակության այլ դրսևորումները, Գայանե Ղազարյանն անդրադարձավ «փոքր հեղափոխություններ» եզրույթին. «Չեմ կարծում, որ կան մեծ ու փոքր հեղափոխություններ: Հեղափոխական է այն գործընթացը, որը կենսագործունեության որևէ ոլորտ է ներմուծում սկզբունքորեն այլ մոտեցում: Այն, ինչ Դուք կոչում եք փոքր հեղափոխություն, «հեղափոխություն» եզրով առհասարակ չի բնութագրվում: Դրանք ունեն այլ անվանումներ` «էական փոփոխություն», «որոշակի հաջողություն», «քաղաքացիական հասարակության կայացման կարևոր քայլեր» և այլն, սակայն ոչ երբեք հեղափոխություն: Ինչ-որ մի ոլորտում առկա հազարավոր հարցերից մեկում իրավունքի, այն էլ՝ ամրագրված իրավունքի վերականգնումը հեղափոխություն չէ, այլ հաջողություն: Նման հաջողությունների չընդհատվող և գնալով ավելի տարածվող կուտակումը կարող է հանգեցնել հեղափոխության (կարող է և չհանգեցնել), սակայն ինքնին չի կարող որակվել իբրև հեղափոխական:
Առհասարակ նկատում եմ, որ շատ է չարաշահվում «հեղափոխություն» հասկացությունը. շատերն են իրենց միջին ու մեծ մաքառումները հրամցնում իբրև հեղափոխություն: Տպավորություն է ստեղծվում, որ օդում կախված է բոլորովին մի թեական պարտադրանք, թե բոլորը պետք է հեղափոխություն անեն, ու ամեն մեկը յուրովի փորձում է այդ մեղադրանքի տակից դուրս գալ` իր արած-չարածը «հեղափոխական»-ի անվան տակ փաթեթավորելով»,- ասաց սոցիոլոգը:
Նրա խոսքերով, քաղաքացիական հասարակության դրսևորումներն այլ անուն չունեն, քան «քաղաքացիական հասարակության դրսևորումներ», քանի որ յուրացնում են, իրացնում են, փորձում են հաստատել այն, ինչ օրենքով տրված է, այսինքն` իրադարձությունները բերում են սահմանադրական դաշտ: «Ինչ-որ իմաստով կարող եմ հեղափոխական անվանել կառավարության մոտեցումները, որը համառորեն փախցնում է գործողությունները սահմանադրական դաշտից` տեղափոխելով դրանք «բեսպրեդելի» ու «գողականի» դաշտ: Սակայն, քանի որ այդ դաշտերն էլ դեռ սովետից մնացած «կայուն» և չգրված, բայց հայտնի օրենքներով, վարքի ու տեքստի մոդելներով դաշտեր են, ապա կրկին գործ ունենք ընդամենը երկու զուգահեռ, բայց բոլորովին էլ ոչ հեղափոխական իրականությունների հետ, որոնք արդեն մեկ տասնյամյակ չէ, որ պայքարում են միմյանց դեմ»,- ավելացրեց Գայանե Ղազարյանը:
