Երբ երևանցիները ժամերով սպասում են կանգառներում և չեն կարողանում արժանապատվորեն հասնել իրենց աշխատավայր կամ աշխատավայրից վերադառնալ տուն` ստիպված լինելով այդ ընթացքում միմյանց հրմշտել, մի կտոր մսի համար կռիվ անող գազանների պես պայքարել տրանսպորտում մի ոտքի չափ տեղի համար, իսկ այդ ընթացքում Երևանի քաղաքապետը Փարիզի քաղաքապետի հետ է գրկախառնվում և փորձում համաշխարհային հյուրանոցային նոր բրենդ բերել Երևան, առավել քան պարզ է դառնում, որ այս իշխանությունն այս երկրի բնակչության հետ ոչ մի կապ չունի:
Երևանի քաղաքապետի փոփոխությունը Սերժ Սարգսյանի նախագահության ընթացքում, ըստ էության, առաջին լուրջ, համակարգային փոփոխությունն էր` գոնե առերևույթ, անկախ այն ծնող պատճառից: Ու թվում էր, որ այդ փոփոխությունն իր տեսքով, իսկ հետո նաև արդյունքով, պետք է նախանշեր անցում իսկապես նոր որակի կառավարման` հանրային պահանջները բավարարելու վրա հիմնված կառավարման: Բայց տեղի ունեցավ հակառակը` Կարեն Կարապետյանի կառավարումը ստացավ լրիվ հակառակ բնույթ, հանրության և նրա պահանջների վրա «թքած ունենալու» բնույթ:
Համակարգային որակական վերափոխումների ելակետ լինելու մեծ պոտենցիալ ունեցող քաղաքապետի փոփոխությունը, իրականում դարձավ հասարակության հանդեպ իշխանական ագրեսիայի մի նոր ալիք, որն արդեն գործվում է, այսպես ասած, քաղաքակրթական շղարշի ներքո: Կարեն Կարապետյանը Երևանը ղեկավարում է այնպես, ինչպես կղեկավարեր կամ ղեկավարում էր «ՀայՌուսգազարդը»: Դե դա նրա մեղքը չէ, նա այդքանն է կարողանում: Նա բիզնեսմեն է, ամեն ինչին նայում է հենց այդ տրամաբանությամբ: Մինչդեռ Երևանին անհրաժեշտ է քաղաքական տրամաբանությամբ ղեկավար, որը կմշակի քաղաքականություն, ոչ թե բիզնես-ծրագրեր:
Բանն այն է, որ բիզնես-ծրագրերի արդյունքում երևանցիները դառնում են, այսպես ասած, Կարեն Կարապետյանի բիզնեսի աշխատողներ, կամ առավելագույնը` հաճախորդներ, ոչ թե Հայաստանի Հանրապետության մայրաքաղաքի բնակիչներ: Ու դրա համար էլ Կարեն Կարապետյանը մտածում է ոչ թե այդ բնակիչների համար հարմար ենթակառուցվածքներ ունեցող քաղաք ձևավորելու, այլ աշխատատեղեր ու եկամուտ ստանալու մասին` որ այդ բնակիչ-աշխատողն աշխատի և աշխատավարձ ստանա: Իսկ թե նա ինչպես կգնա ու կգա աշխատանքի, ինչպիսին կլինեն նրա բնակարանային, բակային պայմանները, նրա շրջակա միջավայրը, Կարեն Կարապետյանին այդքան էլ չի հուզում: Նա ընդամենը ներկում է այդ միջավայրը ինչ-որ գույներով, որպեսզի դրա տակի եղած աղբը, բառիս բուն և պատկերավոր իմաստով եղած աղբը, չերևա: Բիզնեսն այդպես ծաղկում է, իսկ քաղաքը ուղղակի դեգրադացվում: Մինչդեռ այդ քաղաքը երկրի կեսն է, կեսից ավելին: Այսինքն` դեգրադացվում է երկրի կեսից ավելին, և այն էլ` դեգրադացվում է «դրայվով»:
