Ռոբերտ Քոչարյանի քաղաքական ակտիվության և հնարավոր վերադարձի փորձերի մասին խոսակցություններին, մամուլի վերլուծություններին և հարցադրումներին քաղաքական դաշտի սուբյեկտները պատասխանում են բավական զգուշավոր՝ կամա թե ակամա ընդգծելով այդ հարցում առավելապես հոգեբանական գործոնի առկայությունը: Ընդդիմության առաջնորդ Լևոն Տեր-Պետրոսյանն էլ շատ ավելի հստակ շեշտեց, որ Քոչարյանը խաղում է գերազանցապես հասարակության, քաղաքական դաշտի և իշխանության հոգեբանության վրա, իսկ ռեալ քաղաքական հող նրա ոտքի տակ չկա թե՛ Հայաստանում, թե՛ արտերկրում: Բայց խնդիրը տվյալ պարագայում այն է, որ, այդ ամենով հանդերձ, Հայաստանի իշխանական համակարգի մասով այդ հոգեբանական գործոնը միանգամայն աշխատող և զգալիորեն բավարար հանգամանք է, որ համակարգը իսկապես տրվի դրան և սկսի «աշխատել» ու «ապրել» այդ ռեժիմով:
Բանն այն է, որ Հայաստանի իշխանական համակարգի ձևավորման տրամաբանությունն ու գործունեության այսպես ասած՝ արժեքային կողմնորոշիչները միանգամայն պարարտ հող են ստեղծում հոգեբանական ներգործության համար: Ավելին՝ այդ ամբողջ համակարգը կառուցված է հենց հոգեբանության ու բնազդների վրա, հետևաբար, հոգեբանության և բնազդների վրա ազդելով էլ հնարավոր է քանդել համակարգը: Ով առնչություն է ունեցել դրա հետ, դա շատ լավ գիտի, ու եթե ունի իշխանությունը քանդելու կամ դրան տիրանալու խնդիր, անկասկած, առաջնային քայլերից մեկը համարում է այդ հոգեբանական ներգործությունը:
Խնդիրն այն է, որ այդպես է բոլոր այն համակարգերի դեպքում, որոնք ձևավորվում և գործում են ոչ թե իրավական կատեգորիաների հիման վրա, այլ ստվերային պայմանավորվածությունների և չգրված օրենքների: Ով՝ ով, Ռոբերտ Քոչարյանը շատ լավ է ծանոթ այդ համակարգին, քանի որ դրա ճարտարապետներից մեկն է: Հետևաբար, նա լավ գիտի, թե համակարգի որտեղին է պետք խփել այն ցնցելու համար: Ընդ որում, Քոչարյանին տվյալ պարագայում հարկավոր է ցնցել, ոչ թե քանդել համակարգը, քանի որ քանդելու դեպքում նա ինքն էլ կմնա փլատակների տակ:
Թող տարօրինակ չթվա, բայց քանդելու խնդիր դրել էր այդ համակարգին նույնպես քաջածանոթ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, որը հենց այդ պատճառով էր, որ գրեթե հասել էր իր նպատակին 2008 թվականի համաժողովրդական ալիքը գլխավորելով: Համակարգը արդեն քանդվում էր, ինչն էլ Քոչարյանին ստիպեց գնալ ուժային լուծումների: Իսկ Քոչարյանին ներկայումս հարկավոր է ցնցել համակարգը, որ այն խուճապի մեջ հիասթափվի Սերժ Սարգսյանից և պահանջի Քոչարյանի վերադարձը: Եվ դատելով Քոչարյանի վերադարձի մասին իշխանության վախվորած աձագանքներից՝ երբ որևէ մեկը չի համարձակվում գնահատական տալ Քոչարյանի թե՛ նախագահությանը, թե՛ նրա հետնախագահական պահվածքին, նրան հաջողվում է հոգեբանական ներգործություն ունենալ համակարգի վրա:
Այդ իրավիճակում Սերժ Սարգսյանին պետք է հոգեբանական այդ ցնցումը կանխի հնարավորինս արագ, ինչի լավագույն տարբերակը կլինի այն, որ նա ինքը հանդես գա Քոչարյանի ներկայիս դիրքի և պահվածքի քաղաքական գնահատականով և իշխանության համար մեկընդմիշտ փակի Քոչարյանի թեման: Տեր-Պետրոսյանը շուրջօրյա հանրահավաքների մեկնարկին փակեց այդ թեման ընդդիմության ու հասարակության համար։ Իշխանության համար դա պետք է անի Սարգսյանը, իսկ եթե չի անում, ուրեմն կա՛մ չի կարողանում, կա՛մ էլ պարզապես նրան ձեռնտու է Քոչարյանի թեմայի որոշակի շահարկումը ներքաղաքական այս պահին:
