Ֆրանսիայի նախագահ Նիկոլյա Սարկոզիի հայաստանյան այցը տեղի է ունենում բավական հետաքրքրական ներքաղաքական ժամանակահատվածում: Հայաստանում ընդդիմությունը շուրջօրյա հանրահավաքային ակցիաներ է իրականացնում, իսկ իշխանության մեջ էլ արդիականանում է Ռոբերտ Քոչարյանի վերադարձի և թե՛ այդ, թե՛ ընդհանրապես նախընտրական համատեքստում ԲՀԿ դիրքորոշման թեման: Սակայն Սարկոզիի այցը տեղի է ունենում նաև բավական հետաքրքրական ռեգիոնալ ֆոնի պայմաններում: Օրեր առաջ Լեհաստանում տեղի ունեցավ Եվրամիության «Արևելյան գործընկերության» գագաթնաժողովը, որի ընթացքում նախանշվեցին գործընկերության անցած շրջանի արդյունքներն ու հետագա անելիքները:
Եվրոպան վերջին շրջանում սկսել է բավական ակտիվ լինել Հարավային Կովկասի հանդեպ հռետորաբանության մեջ և հայտնում է գործնական ակտիվության պատրաստակամություն, իսկ մեկնարկած «Արևելյան գործընկերության» ծրագիրն ինքնին արդեն բավական նշանակալի քայլ է այդ ուղղությամբ: Միևնույն ժամանակ, նկատվում է նաև տարածաշրջանում Ֆրանսիայի ակտիվություն, որը, իհարկե, ընդհանուր համատեքստում կարող է ընկալվել եվրոպականության հունի մեջ, բայց նաև անկասկած է, որ Եվրամիության առանցքային պետություն լինելով՝ Ֆրանսիան, այդուհանդերձ, բավական մասշտաբային համաշխարհային խաղացող է և վեր է զուտ եվրոպական շրջանակներից: Այդ տեսակետից, մենք կարող ենք խոսել համաժամանակ թե՛ Եվրամիության, թե՛ զուտ Ֆրանսիայի ակտիվության գեներացման մասին: Սարկոզիի ռեգիոնալ այցը դրա վկայությունն է: Իսկ եթե այդ ամենին գումարենք նաև այն, որ Եվրամիության «Արևելյան գործընկերության», այսպես ասած, համակարգող պետությունը Լեհաստանն է, որը Եվրոպայում համարվում է ամերիկյան քաղաքականության ուղեծրում գտնվող պետություն, կարող ենք եզրակացնել, որ այդ մարտավարությունում նկատելի կարող է լինել նաև ամերիկյան շունչը:
Այդպիսով, ձևավորվում է փաստացի բավական ազդեցիկ մի եռյակ` Ֆրանսիա, Եվրամիություն, ԱՄՆ, որը նկատելի կորագծով ալիք է առաջ բերում դեպի Հարավային Կովկաս, ընդ որում՝ բավական առարկայական ալիք, քանի որ մասնավորապես «Արևելյան գործընկերության» ծրագիրը ինքնին, թե՛ իր փիլիսոփայությամբ, թե՛ կառուցվածքով բավական աննախադեպ է եվրոպական այլ ծրագրերի համեմատ և թվում է համեմատաբար առավել կենսունակ: Երբ համադրում ենք տարածաշրջանային այդ բավական հետաքրքրական իրավիճակն ու ներքին զարգացումները, ապա ակնհայտ է դառնում, որ Ֆրանսիայի նախագահի հայաստանյան այցը կարող է զգալի գործնական նշանակություն ունենալ թե՛ ներսի, թե՛ դրսի առումով:
Սա ամենևին չի նշանակում, որ դրա արդյունքները երևալու են հաջորդ օրը կամ հաջորդ ամսին: Բայց որ դրանք տեսանելի են լինելու Հայաստանի նոր խորհրդարանի արտապատկերում՝ անկասկած է, որովհետև Հայաստանում խորհրդարանի հերթական թե արտահերթ ընտրությունն արևմտյան կորի համար լինելու է ներկայիս ակտիվության առանցքային հանգրվան արդյունքի արձանագրման տեսանկյունից: Խոսքը ամենևին հեղափոխականության կամ իշխանափոխության մասին չէ: Պարզապես դա կլինի Հայաստանի ևս մի քայլը դեպի արևմտյան քաղաքակրթական համակարգ, որին, իհարկե, փորձելու է հնարավոր ռեսուրսներով դիմադրել խորհրդա-ռուսական քաղաքական համակարգը թե՛ իր ներհայաստանյան կրողներով, թե՛ իր մոսկովյան պատրոններով: Բայց այն, որ Արևմուտքը բավական լայն հունով է փորձում մտնել ներհայաստանյան և տարածաշրջանային նոր բովանդակության գործընթացների մեջ, թերևս հուշում է, որ այս անգամ սպասվում է սկզբունքային դիմակայություն:
