Պատահական չէ, իհարկե, որ Պուտինի թեմայից հետո Հայաստանում ներքաղաքական թիվ մեկ թեման դարձավ Ռոբերտ Քոչարյանի վերադարձի խնդիրը, նրա հնարավոր քաղաքական ակտիվացման հանգամանքը: Բանն այն է, որ Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում այդ իրողությունն իսկապես շատ բան կարող է փոխել՝ բացելով ներքաղաքական հնարավոր նոր վեկտորներ: Մասնավորապես՝ եթե Ռոբերտ Քոչարյանը Ռուսաստանում տեղի ունեցած հանգուցալուծման հիման վրա որոշակի ծրարային հայեցակարգ է կառուցում և անցնում պրակտիկ քաղաքական գործողությունների, ապա դա նշանակում է, որ Հայաստանում, ի դեմս Քոչարյանի, ձևավորվում է այսպես ասած՝ ռուսական որոշակի վեկտորով քաղաքական բևեռ:
Իհարկե, Հայաստանում դա խիստ պայմանական հասկացություն է, որովհետև, ասենք, շատ դժվար և նույնիսկ միամիտ կլինի պատկերացնել, որ, օրինակ, Սերժ Սարգսյանը կարող է հանդես գալ հակառուսական բևեռի դերում, բայց խնդիրն այն է, որ եթե Պուտինն ակտիվացնում է Քոչարյանին, կնշանակի ինչ-որ առումով դժգոհ է Սերժ Սարգսյանի գործողություններից: Այլապես հազիվ թե ՌԴ, այսպես ասած, նոր նախագահը պարզապես Քոչարյանի անձնական հավակնություններին ծառայեցնի իր հեղինակությունն ու քաղաքական ազդեցությունը:
Այդ դեպքում, ըստ ամենայնի, Արևմուտքը փորձելու է ձևավորել այդ բևեռին հակակշիռ՝ արևմտյան վեկտորի կրող քաղաքական բևեռ: Սերժ Սարգսյանը, ամենայն հավանականությամբ, կգերադասի խաղալ այդ երկու բևեռների միջև: Բայց այդ դեպքում հարց է առաջանում՝ արդյոք ո՞ր քաղաքական ուժն է լինելու արևմտյան վեկտորի բացահայտ կրողը: Հազիվ թե այդպիսին լինի Հայ ազգային կոնգրեսը: Կոնգրեսն էլ, ամենայն հավանականությամբ, կփորձի պահպանել որոշակի«ոսկե միջին»-ի տարբերակը: Հնարավոր է, որ բացահայտ արևմտյան վեկտորի կրողի դերում կամ այդ բևեռի լոկոմոտիվի դերում հանդես գա «Ժառանգությունը», սակայն դա, թերևս, քիչ կլինի Արևմուտքի համար Հայաստանի քաղաքական գործընթացների վրա ներազդելու առումով:
Արևմուտքին կա՛մ հարկ կլինի ներգրավել հիմնական ընդդիմադիր ուժ Կոնգրեսին, կա՛մ էլ հենց անմիջականորեն Սերժ Սարգսյանին: Ընդ որում, եթե Պուտինը փորձի իսկապես առաջ մղել Քոչարյանին, Սերժ Սարգսյանի և Կոնգրեսի, այսպես ասած, միջին խաղը նրանց այլևս ոչնչով չի օգնի,և հարկ կլինի կա՛մ բացահայատ գնալ դեպի արևմտյան վեկտոր, կա՛մ էլ փորձել գործարքի գնալ Պուտինի հետ` «ասա՝ ինչ է քո ուզածը, և մենք դա ավելի լավ կանենք, քան Քոչարյանը» տարբերակով:
Ընդ որում, այդպիսի մոտեցման պարագայում չի բացառվում, որ Պուտինը «ասի իր ուզածը»: Սակայն այդ դեպքում էլ իր ուզածն ավելի «կոշտ» կասի Արևմուտքը, քանի որ հազիվ թե նա Հայաստանը հանձնի Պուտինի ողորմածությանը և քմահաճույքին, այն էլ՝ ներկայումս, երբ աշխարհաքաղաքական զարգացումների տրամաբանության առումով Հայաստանն Արևմուտքի համար ավելի մեծ նշանակություն է ձեռք բերում: Չի բացառվում նաև, որ Արևմուտքը Հայաստանի գործընթացներին ներազդելու համար դիմի նաև այլ, քաղաքական ուժերի շրջանակից դուրս գտնվող«գործիքների» օգնության, ասենք՝ գործակցության ռեալ քայլեր առաջարկելով քաղաքացիական սեգմենտին:
