Ռուսաստանի ներքաղաքական կյանքում տեղի ունեցած հանգուցալուծումը, որը զգալիորեն նվազեցրեց այդ երկրի ներիշխանական պայքարի ինտրիգը՝ այն գրեթե վերջնականապես չեզոքացնելով, Հայաստանում կարծես թե ներիշխանական լուրջ ինտրիգ է սրում: Խոսքը Ռոբերտ Քոչարյանի հնարավոր վերադարձի մասին է, որը Հայաստանում տևական ժամանակ է, ինչ պայմանավորում են Ռուսաստանում Պուտինի վերադարձի հետ: Քոչարյանն ինքն էլ, իր հետնախագահական շրջանում բազմաթիվ ակնարկներ է արել այն մասին, որ իր քաղաքական ծրագրերը պայմանավորվում են Պուտինի քաղաքական հեռանկարներով:
Այդպիսով, Հայաստանում իսկապես առարկայորեն առաջանում է հարցը, թե արդյոք Պուտինի վերադարձով կարո՞ղ է իշխանության վերադառնալ Ռոբերտ Քոչարյանը: Այն, որ նա վերջին շրջանում նկատելիորեն ակտիվացել է, կարծես ակնհայտ է: Եվ երևի պարզ է արդեն, որ այդ ակտիվությունը պայմանավորված էր հենց Ռուսաստանում տեղի ունեցած հանգուցալուծման մասին տեղեկացվածությամբ: Այդպիսով, Հայաստանում էլ սկսում է առարկայորեն ուրվագծվել հարցը` Ռոբերտ Քոչարյա՞ն, թե՞ Սերժ Սարգսյան: Այդ դիլեման Հայաստանի իշխող համակարգին մտատանջել է Սերժ Սարգսյանի նախագահության ամբողջ ընթացքում, և Քոչարյանն էլ այդ երեք տարվա ընթացքում մշտապես թարմ է պահել դիլեման:
Ներկայիս զարգացումները համակարգին անշուշտ ներշնչել են, որ դա ոչ միայն հայկական մամուլի, այսպես ասած, մտացածին հարցադրումն է, այլ քաղաքական օրակարգում «միս ու արյուն» ունեցող հարց: Դա նշանակում է, որ Հայաստանի իշխանական համակարգում այժմ տեղի է ունենալու առնվազն հոգեբանական հեղաշրջում: Գրեթե կասկած չկա, որ համակարգում ներկայումս սկսել են լրջորեն ծանրութեթև անել Սերժ Սարգսյանի և Քոչարյանի շանսերը՝ հասկանալու համար, թե ում հետ պետք է լինել առաջիկայում: Սակայն այստեղ, իհարկե, իրավիճակը տրամագծորեն այլ է, քան Ռուսաստանում: Բանն այն է, որ Ռուսաստանում Պուտինն ուներ իր հնարավոր վերադարձի քաղաքական պլատֆորմը՝ ի դեմս «Եդինայա Ռոսիա»-ի:
Հայաստանում իրավիճակը հակառակն է` իշխող կուսակցությունը Սերժ Սարգսյանի նախագահության տակ է, իսկ Քոչարյանն անկուսակցական է: Պարզ է, որ նա չի կարող կիրառել «իմ կուսակցությունն իմ ժողովուրդն» է տարբերակը, քանի որ ներկայումս Քոչարյանն ու ժողովուրդը, մեղմ ասած, բարիկադների տարբեր կողմերում են: Քոչարյանին մնում է իր կուսակցությունը հավաքել իշխանության ներսից, այսինքն՝ պառակտել իշխանությունը, մի թևին ակնհայտորեն հանել մյուսի դեմ: Այլ տարբերակ պարզապես չկա: Քոչարյանի պարագայում հավանական է դիտվում ԲՀԿ-ի վրա խաղադրույք կատարելը: Դա նշանակում է, որ «Բարգավաճ Հայաստանը» պետք է խախտի կոալիցիոն հուշագիրը, որ վերաթարմացվել էր 2011 թվականի փետրվարի 17-ին: Դա էլ իր հերթին հիմք է տալիս ենթադրելու, որ ՀՀԿ շատ անդամներ պարզապես կարող են միանալ «Բարգավաճ Հայաստան»-ին: Թեև չի բացառվում նաև, որ հենց ԲՀԿ շատ անդամներ կմիանան ՀՀԿ-ին՝ չուզենալով գնալ փորձության և դուրս գալ գործող նախագահ Սարգսյանի դեմ:
Այդ ամենից բացի, Հայաստանում առկա է նաև մեկ այլ ծանրակշիռ հանգամանք` կա լուրջ ընդդիմություն, ինչը Ռուսաստանի պարագայում բացակայում է: Եվ եթե Պուտինն ու Մեդվեդևը, այսպես ասած, միայնակ էին, ապա Հայաստանի պարագայում կա Լևոն Տեր-Պետրոսյան, որը կարող է զգալիորեն խառնել ներիշխանական պայքարի ցանկացած ընթացք: Կասկած չկա, որ Սերժ Սարգսյանը Քոչարյանին զսպելու հարցում դիմելու է Տեր-Պետրոսյանի օգնությանը: Իսկ այդ ամենին էլ գումարվում է Արևմուտքի գործոնը, որն, իհարկե, չի կարող միևնույն դիրքորոշումն ունենալ թե Ռուսաստանի, թե Հայաստանի պարագայում: Եթե Պուտինին, այսպես ասած, թույլ է տրվել իր ուզածով տնօրինել Ռուսաստանի իշխանության ճակատագիրը, ապա, անկասկած, նույն բանը թույլ չեն տա Հայաստանի իշխանության ճակատագիրը տնօրինելիս: Բայց որ պայքարն իսկապես կարող է բավական թեժ լինել՝ կարծես թե կասկած չկա: Անկասկած է նաև, որ Սերժ Սարգսյանի՝ Միացյալ Նահանգներ և Ֆրանսիա կատարած այցերի ընթացքում այդ նոր հասունացող ինտրիգի թեման լինելու է առանցքային թեմաների շարքում, և Սերժ Սարգսյանն անկասկած փորձելու է Արևմուտքում զգալի պաշար կուտակել ձմռանը Քոչարյանին դիմագրավելու համար:
