Թուրքական մամուլն անոնսավորել է նախագահ Էրդողանի՝ մայիսի 9-ին Վաշինգտոն այցը: Ընդգծվում է, որ ԱՄՆ նախագահի պաշտոնում Բայդենի ընտրությունից հետո դա Միացյալ Նահանգներ նրա առաջին պաշտոնական ուղեւորությունն է: Ըստ տեղեկությունների, Թուրքիան կարող է ԱՄՆ-ում 155մմ. Տրամաչափի հրետանային արկերի արտադրություն սկսել: Դրանց կարիքը հատկապես սուր է Ուկրաինայում, որտեղ ներկա պահին ռազմամթերի պաշարները հարաբերակցությունը մեկը հինգի է՝ հօգուտ Ռուսաստանի:
Վաշինգտոնի հետ Անկարան կարող է քննարկել նաեւ Իրաքի եւ Սիրիայի հյուսիսում «հակաահաբեկչական ռազմագործողություն» սկսելու հարցը: Թուրքիայի նախագահը հայտարարել է, որ «ինչպիսին էլ լինի այլ երկրների վերաբերմունքը»՝ Անկարան «թույլ չի տա, որ իր հարեւանությամբ ահաբեկչական պետություն ստեղծվի»: Խոսքը Սիրիայի հյուսիս-արեւելքում փաստացի «քրդական ինքնավարության» մասին է, որին, ինչպես ընդունված է փորձագիտական շրջանակներում «աջակցում է Միացյալ Նահանգները»:
Այս ֆոնին խիստ կարեւոր դիտարկում է արել պրոֆեսոր Սալիհ Յիլմազը, ընդ որում՝ պետական Anadolu գործակալության պատվերով հեղինակային հոդվածում, որի գլխավոր թեզերը փոխանցում է inosmi.ru կայքը: Ըստ Յիլմազի, Միացյալ Նահանգները Ռումինիայի Կոստանիցա քաղաքի մերձակայքում հիմնադրում է ՆԱՏՕ-ի նոր ռազմահենակայական, որ բոլոր առումներով կգերազանցի Ռամշտայնին: Թուրք քաղաքական մեկնաբանի գնահատմամբ՝ Միացյալ Նահանգները Ռումինիայում ստեղծում է Հարավ-արեւելյան Եվրոպայում ՆԱՏՕ-ի զորքերի կառավարման հրամանատարական կենտրոն, Արեւմուտքում համարում են, որ ուկրաինական ճգնաժամը մոտ ապագայում չի կարգավորվի, ուստի Ռումինիայում ուժեր են կենտրոնացնում՝ ապահովելու երկարաժամկետ ռազմական լոգիստիկա:
Թուրք քաղաքագետն առաջին հայացքից շատ անհավանական եզրակացություն է անում՝ պնդելով, որ այդ ձեռնարկումները «հետապնդում են Ռուսաստանին, Թուրքիային եւ Արեւելյան Եվրապայի այն երկրներին վերահսկելու համար, որ ԱՄՆ-ին ընդդիմացող քաղաքականություն են վարում»: Նա նաեւ կարծում է, որ Ռումինիային Արեւելյան Եվրոպայում ՆԱՏՕ-ի նոր ռազմակայանի տեղակայման երկիր է ընտրվել «Մոլդովային եւ Մերձդնեստրին մոտ լինելու պատճառով, քանի որ ԱՄՆ-ը հեռանկարում ձգտում է Ռումինիայի հետ Մոլդովայի միավորմանը»:
Այս տրամաբանությամբ՝ Միացյալ Նահանգները ռազմավարական հեռանկարում Թուրքիայի սեւծովյան հավականությունները սահմանափակելու «խնդիր է լուծում»: Ռուսաստանի պարագան ինքնին հասկանալի է, բայց չէ՞ որ Թուրքիան ՆԱՏՕ-ի անդամ է, եւ Սեւ ծովում նրա ազդեցության ամրապնդումը, եթե Հյուսիս-ատլանտյան դաշինքն իրոք միասնական է, չպետք է ԱՄՆ-ին կամ Ֆրանսիային անհանգստացնի՝ ինչպես Anadolu-ի հեղինակն է ներկայացնում: Ըստ երեւույթին, Թուրքիայի վերջին տարիների բավական հավակնոտ կեցվածքը մտավախություն է պատճառում, որ Անկարան Սեւ ծովի ավազանում կարող է ինքնուրույն դերակատար լինել՝ սկզբունքային հարցերում համագործակցելով Ռուսաստանի հետ:
Եթե Սեւ ծովի եւ Արեւելյան Եվրոպայի աշխարհաքաղաքական նշանակության հարցում Վաշինգտոնն իրոք Անկարայի ազդեցությունը սահմանափակելու, Ռուսաստանի հետ հավասար՝ նրա նկատմամբ վերահսկողություն սահմանելու խնդիր ունի, ապա օրերս Բուրսայում հանրահավաքի ժամանակ Թուրքիայի նախագահի հնչեցրած միտքը, որ իր նախագծումները խոչընդոտի են հանդիպում նաեւ «Ղարաբաղում»՝ կարելի է, թերեւս, գնահատել ավելի լայն, Սեւծովյան-Կասպյան տարածաշրջանում մրցակցության կտրվածքով: Մանավանդ որ Ռուսաստանն էլ իր հերթին է ահազանգում Հարավային Կովկասում եւ Կենտրոնական Ասիայում Արեւմուտքի «սադրիչ քայլերի» մասին:
«Կրոկուս սիթի հոլում» ահաբեկչությունից հետո Ռուսաստանը հայտարարել է, որ ամերիկյան F-16 կործանիչները «կլինեն օրինական թիրախ՝ որտեղ էլ որ գտնվեն»: Ռուսաստանցի ռազմական փորձագետներն ակնարկում են «տակտիկական միջուկային մարտագլխիկներով զինված «Սարմատ» հրթիռների կիրառման բարձր հավանականության» մասին: Մոսկվան դեռեւս պաշտոնապես չի մեկնաբանել ԱՄՆ-ում Թուրքիայի կողմից հրետանային արկերի արտադրություն կազմակերպելու մասին տեղեկատվությունը: Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի ռազմաարդյունաբերական համալիրները սերտ ինտեգրացված են: ՌԴ ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչը «ֆեյք» է որակել տեղեկությունը, որ Ադրբեջանից Ուկրաինա հրետանային արկեր են մատակարարվում:
Բայց դրանից ամենեւին չի հետեւում, թե հենց այդպես է: Եթե քաղաքական կարգավորումների «պատուհան չբացվի» – իսկ դրա հավանականությունը չափազանց նվազ է, ապա Իրաքի եւ Սիրիայի հյուսիսում Թուրքիայի անոնսավորած «հակաահաբեկչական գործողությունը» Մերձավոր Արեւելքում կարող է վերաճել լայնածավալ պատերազմի, ինչը կդետոնացվի նաեւ Սեւծովյան-Կասպյան տարածաշրջանում: Թուրքիան կմնա «յուրայինների մեջ օտա՞ր»: Թե՞ կընդունի ԱՄՆ-ի առաջնորդությամբ ՆԱՏՕ-ի առաջարկած «խաղի կանոնները»:
