«Սա եւս մեկ առիթ է քննարկելու ՀՀ-ի ապագայի տեսլականը եւ հույս ունեմ, որ ՀՀ քաղաքական ուժերը, ՀԿ-ները, հանրության տարբեր շերտեր, քաղաքացիներ վերաբերմունք կարտահայտեն Եվրոպական խորհրդարանից հնչող այս ուղերձի վերաբերյալ, որովհետեւ նման ուղերձներն ունեն շատ ավելի լայն արձագանքի կարիք, քան կառավարությունը կամ խորհրդարանական մեծամասնությունը», կառավարության նիստում հայտարարել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, ողջունելով Եվրախորհրդարանի ընդունած բանաձեւը, որը անհրաժեշտ է համարում Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ խաղաղության պայմանագիրը, ինչպես նաեւ կոչ է անում Եվրահանձնաժողովին դիտարկել Հայաստանի ԵՄ անդամության կարգավիճակ տալու հարցը:
Հայաստանի ապագայի տեսլականը քննարկելու համար առիթներ թերեւս առանձնապես պետք չեն, քանի որ ապագայի քննարկումը Հայաստանի համար օրախնդիր է ինքնին: Դրանից բացի, երբ ակնհայտորեն ծավալվում է համաշխարհային պատերազմ նոր աշխարհակարգի համար, ապա այդ ֆոնին անգամ խոշոր տերությունների եւ ուշային կենտրոնների, բլոկների ապագայի շուրջ քննարկումներն են դառնում արդիական, ուր մնաց ավելի համեստ կշիռ ունեցող դերակատարներինը: Ըստ այդմ, ապագայի շուրջ քննարկումների առիթներ պետք չեն, պետք են քննարկումներ, որոնք Հայաստանում ցավոք սրտի գոյություն չունեն:
Հայաստանում գոյություն ունեն տեղեկատվա-քարոզչական արշավներ, որոնք պայմանավորված են տարբեր ներքաղաքական եւ աշխարհաքաղաքական կոնյուկտուրաներով, որոնք ճյուղավորվում են ներքին կամ արտաքին քաղաքական տարբեր կենտրոններից, հստակ սահմանված ուղենիշներով՝ «նարատիվներով», եւ իրենցից դուրս մնացյալ ամեն ինչ պարզապես ոչնչացնելու առաջնահերթությամբ: Կասկած չկա, որ Եվրախորհրդարանի բանաձեւը լինելու է հենց դրա, այլ ոչ թե հանրային քննարկման, հասարակական-քաղաքական քննարկումների, դիտարկումների հերթական առիթ: Իսկ Հայաստանի ապագան խոցվում է հենց այդտեղ՝ հանրային, քաղաքական քննարկումների բացակայության հետեւանքով, Հայաստանի ապագայի համար ռազմավարական նշանակության կարեւորագույն հարցերը ծայրահեղությունների թակարդը գցելու հետեւանքով:
