Հայաստանին Եվրամիության ռազմական օգնությունը կխաթարի Հարավային Կովկասում խաղաղությունը, ըստ ադրբեջանական լրատվամիջոցների Չեխիայի խորհրդարանի նախագահի հետ հանդիպմանն ասել է Ադրբեջանի արտգործնախարար Բայրամովը: Լրատվամիջոցները լռում են, թե ինչ է պատասխանել Չեխիայի խորհրդարանի նախագահը, որը Երեւանում հայտարարում էր, որ Բաքվում հայտնելու է Հայաստանին սատարող իրենց դիրքորոշումների մասին:
Դառնանք Բայրամովին, եւ Ադրբեջանին ընդհանրապես, որը Կովկասի խաղաղության սպառնալիք է դիտում Հայաստանին ռազմական որեւէ մատակարարում: Իսկ Իսրայելից, Թուրքիայից, Պակիստանից եւ այլ երկրներից անդադար մատակարարումները, որ իրականացվում են մեծ ինտենսիվությամբ, չե՞ն խաթարում Կովկասի խաղաղությունը: Կովկասի խաղաղության «դետոնատորը» ինչպես եղել, այդպես էլ շարունակում է լինել Ադրբեջանը: Ընդ որում, ամբողջ խնդիրն այն է, որ Ադրբեջանի այդ բնույթը «վայելում» է միջազգային լեգիտիմություն: Դրա պատճառները շատ խորն են, իսկ ռիսկերը, սպառնալիքներն ու հետեւանքները՝ բավականին մեծ:
Բայց, առայժմ այդ ամենը միջազգային հանրությանը, խոշոր դերակատարներին այդքան էլ չի հուզում, քանի դեռ նրանց բոլորի քաղաքական սցենարներում որեւէ կերպ չի բացառվում քաղաքական նպատակները ռազմական մեխանիզմով սպասարկելու տարբերակը: Իհարկե յուրաքաննչյուրի մոտ այդօրինակ տարբերակը ունի առանձին կառուցվածք, տրամաբանոթյուն, «ճանապարհային քարտեզ» եւ նօատակային ստատուս-քվո, բայց դրանից չի փոխվում խնդրի էությունը: Իսկ խնդիրն այն է, որ Ադրբեջանը շարունակում է լինել Կովկասի դետոնատոր, այսպես ասած՝ ժամացույցին միացված պայթուցիկ, որին գործի դնելու որոշման կոճակները տարբեր տեղերում են:
Բաքուն հենց այդ հանգամանքը լավ պատկկերացնելով է նաեւ, որ փորձում է անընդհատ «հղումներ» անել իբրեւ թե Հայաստանի իրավա-քաղաքական հիմքերում եղած «ռեւանշիզմին», ինչը բացարձակ մտացածին հանգամանք է, հաշվի առնելով այն, որ Հայաստանի իրավա-քաղաքական հիմքում՝ Անկախության հռչակագրում գոյություն չունի որեւէ ռեւանշիզմ, ի տարբերություն Ադրբեջանի ընդհուպ այսօր բացահայտորեն վարվող պաշտոնական քաղաքականության, որը բաց հավակնություններ է ներկայացնում ՀՀ հանդեպ:
Հայաստանի Անկախության հռչակագրում շատ պարզ գրված է, որ Հայաստանի հանրապետությունը ստեղծվում, հիմնադրվում է «ելնելով մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրից եւ միջազգային իրավունքի հանրաճանաչ նորմերից»: Հայաստանի հանրապետության իրավա-քաղաքական հիմքում չկա որեւէ ձեւակերպում, որն իր տակ չունի միջազգային իրավունքի անհրաժեշտ հղում եւ ապացուցողական բազա:
