Ֆրանսիայի պետական France 24 հեռուստաընկերությունը փաստաբանի միջոցով հարցազրույց է ունեցել Ադրբեջանի «Ժողովրդական ճակատ» ընդդիմադիր կուսակցության առաջնորդ Ալի Քերիմլիի հետ և նրան ներկայացրել իբրև «խղճի կալանավորի»։ Բաքվի իշխանական minval politika-ն Ելիսեյան պալատին մեղադրել է Քերիմլիին «մտացածին հայտարարությունների հարթակ տրամադրելու» մեջ, հերթական անգամ Ֆրանսիան ներկայացրել որպեսս «նոր գաղութատիրական հավակնություններ ունեցող» երկրի, որին, իբր, Ադրբեջանի «հաղթանակների և սուվերեն արտաքին քաղաքականությունը միայն նախանձ են պատճառում»։
Ֆրանսիայի պետական հեռուստաընկերությունը Ալի Քերիմլիի կալանավորումը գնահատել է «քաղաքականապես մոտիվացված»։ Այս առումով Բաքվի կիսապաշտոնական լրատվամիջոցի հակադարձումը «նորմայի մեջ» է։ Մանավանդ որ Բաքու-Փարիզ հեռակա բանավեճը հին է, գալիս է այն ժամանակներից, երբ Ֆրանսիան ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ էր, թեև ղարաբաղյան կարգավորման բանակցությունների մի տևական փուլ անցել է ֆրանսիական կողմի միջնորդությամբ։
Արտառոց է երկու հանգամանք։ Ալի Քերիմլին ֆրանսիական հեռուստատեսությանը հարցազրույց է տվել մոտ տասը օր առաջ, որից որոշ հատվածներ ԱԺՃ «Ազադլըգ» պաշտոնաթերթը հրապարակել է։ Այդ ընթացքում Բաքվի իշխանական ոչ մի լրատվամիջոց Ֆրանսիայի և հատկապես նախագահ Մակրոնի հասցեին քննադատություն, առավել ևս՝ վիրավորական արտահայտություն թույլ չի տվել։ Խնդրո առարկա հրապարակումը, մինչդեռ, «համեմված» է հակամակրոնական քննադատությամբ և ծաղրանքով, այդ թվում՝ նրա անձնական կյանքի մասին վերագրումներով։
Խոսելով Ֆրանսիայի նախագահի «ձախողումներից», ադրբեջանական լրատվամիջոցը անդրադարձել է նրա Հայաստան այցին և այն անվանել «ծաղրածուական», որի ընթացքում Մակրոնը «համբույրներ է բաշխել և ճամարտակել Երևանի «եվրոպական ընտրության» մասին» և ամփոփել․ «Նման գործիչները ուղղակի պատասխանատվություն են կրում Հայաստանի ընտրությունների բարդակի համար»։
Հայաստանի խորհրդարանական ընտրությունները ի՞նչ կապ ունեն դեռևս աշնանը «պետական հեղաշրջման փորձ կատարելու» մեղադրանքով կալանավորված Ալի Քերիմլիի հետ, այս հարցի մոտավոր պատասխանը հնարավոր կլինի կռահել նրա դեմ դատավարության նյութերից։ Բայց որ հունիսի 7-ի հայաստանյան քվեարկությունը ունիսոն «բարդակ» են անվանում Ռուսաստանի ԱԳՆ-ն, Հայաստանի ընդդիմությունը և Բաքվի իշխանական լրատվամիջոցը, սա արդեն չափազանց զգաստացնող «զուգադիպություն» է։ Մնում է ենթադրել, թե ո՞ր կետում կարող էին միավորվել Կրեմլի, Հայաստանում նրա կրեատուրայի և Ադրբեջանի շահերը։ Եվ արդյոք այդ սպառնալիքը լիովին հաղթահարվա՞ծ է։
