ԱՄՆ փոխպետքարտուղար Օ՛Բրայանը հայ-ադրբեջանական բանակցությունների վերաբերյալ բավական երկիմաստ հայտարարություն է արել. «Մենք դեռ աշխատելու տեղ ունենք այն չափով, որտեղ կարող ենք օգտակար լինել»: Պետդեպն անոնսավորել է Բլինքենի այցը Դավոս, որպեսզի «առաջնորդների հետ քննարկի գլոբալ մտահոգություններ հարուցող հարցեր՝ ներառյալ անդրանտլանտյան անվտանգությունը եւ միջազգային աշխարհակարգը»:
«Թուրան» գործակալության Վաշինգտոնի թղթակցի տպավորությամբ՝ «բացառված չէ, որ Դավոսում Բլինքենը հանդիպումներ ունենա Ադրբեջանի եւ Հայաստանի առաջնորդների հետ»: Ալիեւի «զանգեզուրյան մանտրան»՝ իր վերջին կոշտ շեշտադրումներով, ամենայն հավանականությամբ, թելադրված է կամ մակաբերվում է իրավիճակից: ԱՄՆ-ը խիստ մտահոգությամբ է ընդունել Զանգելանի հատվածում Իրանի հետ հաղորդակցությունը Հյուսիս-հարավ տրանսպորտային միջանցքի երկրորդ ուղեանցման ծառայեցնելու հնարավորությունը, ինչի մասին անձամբ Իլհամ Ալիեւն է հայտարարել:
Կարելի է ենթադրել, որ Նախիջեւանի հետ հաղորդակցության «կալինինգրադյան ռեժիմի» հիշատակումը դիվանագիտական «գաղտնագիր» է, որ Ալիեւն օգնականի անունից հղել է Վաշինգտոնին. «Եթե դեմ եք, որ Ռուսաստանը Իրանի տարածքում երկրորդ միջանցքն ունենա, համոզեք, որ Հայաստանը «բացի Զանգեզուրը: Իսկ եթե չեք անում, Երեւանին կհամոզի Մոսկվան»:
Բաքուն տեղեկատվություն է տարածել, որ այս տարվա չինական առաջին բլոկ-գնացքաշարը տեղ է հասել ընդամենը տասնմեկ օրում: Խոսքն, իհարկե, երկկողմ բեռնափոխադրումների մասին է, բայց ընդամենը քառասուն ժամ է պահանջվում, որպեսզի հաջորդ գնացքաշարը Բաքվից հասնի Թուրքիա եւ շարժվի դեպի Եվրոպա: Ադրբեջանը եւ Վրաստանը Բաքու-Կարս երկաթգի ենթակառուցվածքների արդիականացման ճանապարհային քարտեզ են համաձայնեցրել: Մամուլում տեղեկություն է հայտնվել, որ Բաքուն կֆինանսավորի վրացական նոր՝ Անակլիա նավահանգստի կառուցումն ավարտին հասցնելու ծրագիրը: Հեռանկարում տարեկան տասնյակ միլիոնավոր տոննա բեռնափոխադրումներ են իրականացվելու:
Հայաստանի համար խիստ զգայուն է Իրանի պարագան՝ ոչ ոք չի վիճարկում: Բայց, երեւի, արժե ուշադրություն դարձնել, որ Իրանը խոսում է տարածաշրջանի «աշխարհաքաղաքական սահմանների փոփոխության անընդունելի» լինելու մասին: Դա ավելի լայն եւ, մանավանդ, խորքային ձեւակերպում է, քան ընկալվում է մեզանում: Ալիեւը հիշեցրեց խորհրդային իրողությունը, երբ Մեղրիով գնացքաշարեր էին անցնում: Երկաթուղու այդ հատվածը ԽՍՀՄ օրոք կառավարվել է ադրբեջանական վարչության կողմից: Դա աշխարհաքաղաքական սահմա՞ն է:
Ու՞մ աշխարհաքաղաքական հաշվեկշռում է Հայաստանի սուվերեն տարածքում գտնվող «երկաթգիծ»: 2028 թ.-ին լրանում է ռուս-պարսկական՝ Թուրքմենչայի պայմանագրի 200-ամյակը: Չորս տարի հետո ունենալու ենք Ռուսաստանին Արեւելյան Հայաստանի միացման երկդարյա հոբելյանը տոնո՞ղ, թե՞ իրոք անկախ եւ ինքնիշխա՞ն եւ «սրից փրկվածի» բարդույթից ձերբազատված պետություն: Տարածաշրջանի երկրներից ոչ մեկին դա ձեռնտու չէ: ԱՄՆ-ը օգտակա՞ր կլինի: Բայց՝ հանուն ինչի՞:
