Հայաստան խորհրդարանական խմբակցության կազմակերպած լսումները, որ անցան խորհրդարանում փետրվարի 3-ին, ի ցույց դրեցին Հայաստանում քաղաքական այլընտրանքի հարցում առկա հսկայական վակուումը, որը վաղուց արդեն ազգային անվտանգության խնդիր է: Ընդ որում, դա ամենևին 2018-ից հետո առաջացած խնդիր չէ, երբ ընդդիմությունն ու իշխանությունը «փոխվեցին» տեղերով և նախկին կառավարող համակարգը սկսեց նվաճել ընդդիմադիր դաշտը: Այդ երևույթի խորքային պատճառներից մեկը հենց այն է, որ եղել է քաղաքական այլընտրանքի համակարգային ահռելի բաց՝ ազգային անվտանգության սպառնալիքի աստիճան: Հակառակ դեպքում, 2018-ի իշխանափոխությունից հետո իրադարձությունների հասարակական-քաղաքական ընթացքը կունենար բոլորովին այլ որակ և տրամաբանություն:
Ինչպես ծածկել այդ բացը, ինչպես լցնել քաղաքական այլընտրանքի վակուումը: Այդ բացն ունի ազգային անվտանգության սպառնալիքի աստիճան, սակայն իհարկե դրա լուծումն ազգային անվտանգության ապահովման կառույցների դաշտում չէ: Այլ կերպ ասած, ԱԱԾ չէ, որ պետք է լուծի քաղաքական այլընտրանքի վակուումը վերացնելու հարցը, այլ քաղաքական այլընտրանք ձևավորելու ունակ ուժերը: ԱԱԾ այստեղ անզոր է, և ավելին՝ ինքնին խնդիր է, եթե այդտեղ բանը հասնի արդեն պատկերը ԱԱԾ-ով փոխելու և քաղաքական բովանդակությունը այդ կերպ վերափոխելու, իրական բովանդակություն ներդնելու անհրաժեշտությանը: Սա իհարկե հնչում է կատակ, սակայն պատկերը իրապես մտահոգիչ է:
Անշուշտ, կան քաղաքական այլընտրանքի հավակնորդներ, սակայն խնդիրը լուծելուն միտված խորքային ու համակարգային աշխատանք՝ թերևս ոչ:
Հիմնականում, գործողությունները կառուցվում են ավանդական տրամաբանության վրա՝ մրցակիցները վատն են, մենք՝ լավը, հետևաբար հասարակության խնդիրը վատի ու լավի միջև ճիշտ ընտրությունն է, կամ ավելի շուտ՝ լավի ճիշտ ընտրությունը: Այդ կերպ, հանրությունը միշտ կանգնում է սխալ ընտրության հետևանքի առաջ, որովհետև լավի ու վատի, կեղծի ու անկեղծի, շատ, թե քիչ հայրենասերի և այդ կարգի որևէ այլ ընտրություն ինքնին արդեն հղի է հետևանքով, այլ ոչ արդյունքով: Քաղաքական այլընտրանք ձևավորելու առաջնային պայմանը հասարակությանն ուղղված քաղաքական առաջարկների կամ հայտերի տրամաբանությունը այդ դաշտից դուրս բերելն է: Հակառակ պարագայում, իրավիճակը մնալու է նույն այն մակարդակին, որին ականատես և ունկընդիր է լինում հասարակությունը տարբեր քաղաքական միջոցառումների ընթացքում, լինի խորհրդարանական, թե արտախորհրդարանական ձևաչափում:
