ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկացի նոր համանախագահի նշանակումն ու դրան հաջորդած բավականին հանրահայտ զարգացումները արդարացիորեն զբաղեցրին Հայաստանի հասարակական-քաղաքական դաշտի ուշադրությունը, առաջացրին բուռն քննարկումներ ու դատողություններ՝ թե համարժեք, թե անհամարժեք: Միևնույն ժամանակ, որքան բուռն ու աշխույժ էին այդ առնչությամբ քննարկումները, և արդարացի ու օրինաչափ՝ որովհետև խոսքը վերաբերում է Հայաստանի ու Արցախի համար առանցքային նշանակությամբ հարցերին, այդքան ավելի ակնառու է դառնում մի բաց, որ Հայաստանի հասարակական-քաղաքական դաշտում առկա է կարևորագույն հարցի առնչությամբ:
Խոսքը հայ-ամերիկյան հարաբերության մասին է: Հայաստանում այդ թեման բաց է: Խոսքն իհարկե թեմայի առարկայական, բովանդակային շրջանառության մասին է, այլ ոչ «երկրպագուական» կամ զգայական, տրաֆարետային, որ պետք է խորացնել հարաբերությունը, որ պետք է անգամ փոխել արտաքին վեկտորը, թե իբր հնարավոր է 8 րոպեում ՌԴ փոխարեն ԱՄՆ ընտրել ու դարձնել դաշնակից, և այլն, և այլն: Այդ ամենն առավել քան ընդգծում են, որ Հայաստանի հասարակական-քաղաքական դաշտում գրեթե իսպառ բացակայում է հայ-ամերիկյան հարաբերության խորացման առարկայական, բովանդակային օրակարգը, որտեղ կքննարկվեն հասարակական, տնտեսական, մշակութային, քաղաքական ուղղություններով հարաբերությունը սերտացնելու, փոխադարձ շահերը առավել խտացնելու նախաձեռնություններ, գաղափարներ, միջնաժամկետ ու երկարաժամկետ հեռանկարներ, կդիտարկվեն առկա ռեսուրսները, այդ թվում ամերիկահայության գործոնը: Մինչդեռ, հենց այդտեղ է բուն, իրական քաղաքականությունը՝ վերացական, հռչակագրային կամ բարի ցանկությունների ու երկրպագությունների մակարդակից անդին: Իսկ որևէ հարաբերություն կաառուցվում է իրական քաղաքականության, այլ ոչ այդօրինակ զգայական զեղումների վրա: Ահա այդ՝ իրական քաղաքականության մասով հայ-ամերիկյան հարաբերության թեման հայաստանյան այսպես ասած ներքին «դիսկուրսում» բաց է, ըստ էության՝ դատարկ, անգամ վակուումային: Իսկ դա առանցքային խնդիր է, խնդիր, որի մասշտաբն ու նշանակությունը թե Հայաստանի, թե նաև Արցախի համար նշանակալի ու չափելի այն դերի ու մասշտաբի հարաբերակցությամբ, որ ունի Միացյալ Նահանգները համաշխարհային կյանքում:
