Ադրբեջանի նախագահ Ալիևը շնորհավորելով ԱՄՆ անկախության տոնն ու այդ առիթով ուղերձ հղելով ԱՄՆ նախագահ Բայդենին, նշել է, որ ԱՄՆ կարող է նշանակալի դեր խաղալ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերության կարգավորման գործընթացում: ԱՄՆ նախագահ Բայդենին Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի շնորհավորական ուղերձն այլ շեշտադրումով էր և Հայաստանի վարչապետը կենտրոնացել էր հայ-ամերիկյան հարաբերության երկկողմ օրակարգի, դրանում ժողովրդավարության և հարող արժեքների առանցքայնության, այդ ճանապարհով հարաբերությունը զարգացնելու հաստատակամության վրա, իհարկե բաց չթողնելով ԱՄՆ կարևոր դերը նաև ռեգիոնալ, անվտանգության հարցերում: Թվում է, որ Ալիևը պետք է ամենևին ոգևորված չլինի կարգավորման հարցում ԱՄՆ դերով, հաշվի առնելով երկու հանգամանք՝ ԱՄՆ-ն նշում է Մինսկի խմբի համանախագահության հարցում իր հետաքրքրվածության և հանձնառության մասին, դրանից բացի ԱՄՆ խոսում է Արցախի կարգավիճակի և այդ հարցում Արցախի բնակչության իրավունքի մասին: Շեշտադրումներ, թեմաներ, որոնք Ալիևը մերժում է 44-օրյա պատերազմից ի վեր: Ուրեմն, ինչու՞ է Ադրբեջանի նախագահը ԱՄՆ նախագահ Բայդենին ուղղված շնորհավորական հեռագրում նշում Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերության կարգավորման գործում ԱՄՆ դերի մասին: Պատճառը թերևս այն է, որ Ալիևը փորձում է դրանով ստանալ այսպես ասած երկակի էֆեկտ:
Խոսելով ԱՄՆ դերի մասին, Բաքուն «հրավիրում» է Ռուսաստանի ուշադրությունը: Իսկ, քանի որ Մոսկվայի հետ հարաբերության առումով Ալիևն ունի առավել ինքնուրույն կամ առավել ճկուն լինելու զգալիորեն մեծ ռեսուրսային հնարավորություն, քան Հայաստանը, Ադրբեջանի նախագահը թերևս հաշվարկում է, որ ԱՄՆ դերի վերաբերյալ իր արտահայտած նշանակությունից մտահոգ Ռուսաստանն իր մտահոգությունը «իրացնելու» է Հայաստանի ուղղությամբ, այլ ոչ թե Բաքվի: Իսկ Բաքվին նախ և առաջ փորձելու է սիրաշահել, և միայն ծայրահեղ դեպքում կարող է թույլ տալ կոշտ մոտեցում: Իսկ ռուսների հետ հարաբերության տեսանկյունից Ալիևը բանը երբեք չի հասցնում ծայրահեղության և այդ իմաստով ունի բավականին հղկված մեթոդաբանական համակարգ: Ի դեպ, ալիևյան շնորհավորանքի այդ «նրբերանգը» հատկապես ուշագրավ է Հայաստանում ՌԴ դեսպանատան «կանադական» ջղաձգման ֆոնին, կամ ավելի շուտ՝ այդ ջղաձգումն է հատկանշական Ալիևի խաղի ֆոնին, որը իհարկե ունի բավականին տևական և բազմազան դրսևորումներ: Ինչպես շաբաթներ առաջ Նիդերլանդներ կատարած այցի ընթացքում հայտարարեց Հայաստանի վարչապետ Փաշինյանը, Ադրբեջանը ինտենսիվ կերպով Արևմուտքում աշխատում է Հայաստանը ներկայացնել Ռուսաստանին կից միավոր, իսկ Ռուսաստանում ինտենսիվ կերպով փորձում է հավաստիացնել և հասնել ընկալման, որ Հայաստանը կտրվում է Ռուսաստանից և անցնում Արևմուտք: Սա իհարկե բավականին հիպոթետիկ և զուտ քարոզչական թվացող, սակայն գործնականում քաղաքական բարդ մարտահրավեր է: Հասկանալի է, որ թե Ռուսաստանը, թե Արևմուտքը Բաքվի քարոզչությամբ չէ, որ կարծիք են կազմել կամ կազմելու Հայաստանի մասին: Սակայն, բանն այն է, որ թե Ռուսաստանը, թե Արևմուտքը լինելով ռազմավարական ընդգրկման ու խորության հարցերի ամբողջ շրջագծով մեկ լուրջ դիմակայության մեջ, պարբբերաբար կանգնում են տարբեր փոքր միավորների հանդեպ որոշումների կամ քայլերի «հիմնավորումների» անհրաժեշտության առաջ և այդ իմաստով Բաքուն փորձում է Հայաստանի հանդեպ «հիմնավորումներ» կամ «ալիբիներ» մատակարարել թե Մոսկվա, թե Վաշինգտոն:
