Ռազմաքաղաքական փորձագետ Սոսի Թաթիկյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․
ՄԱԿ-ի Գլխավոր Ասամբլեայի Հատուկ նստաշրջանում Հայաստանի այսօրվա ձեռնպահ քվեի մասին կարելի է մանրամասն գրել, սակայն ես նկատեցի, որ մեծամասնությունը համաձայն է չեզոք քվեարկության հետ՝ ակնհայտ պատճառներով, պարզապես մի մասը գտնում է, որ մենք պետք է ոչ թե ձեռնպահ քվեարկեինք, այլ մեր դեմ մեկուկես տարի առաջ պատերազմած նավթով հարուստ հաղթական երկրի նման քվեարկությանը պարզապես չմասնակցեինք։
Քվեարկության պահին “զուգարան գնալը” կիրառվում է դիվանագիտության մեջ, սակայն ես գտնում եմ, որ այս անգամ ձեռնպահ քվեարկելն էր ճիշտ։ Բացատրեմ, թե ինչու։
Ինչպես գրել եմ երկու օր առաջ, այս պահին մեր գերխնդիրներն են՝ Արցախի ու Հայաստանի անվտանգությունը, մեր ինքնիշխանության և սուբյեկտայնության պահպանումը, և քաղաքական մեկուսացումից խուսափումը, և կարևոր է դրանց միջև հավասարակշռության պահպանումը։
“Զուգարան գնալը” կարող էր ապահովել միայն առաջին՝ անվտանգության բաղադրիչի արցախյան հատվածը։ Սակայն այն չէր ցույց տա մեր դիրքորոշումն անգամ այն ամենավատ սցենարի դեպքում, եթե Հայաստանի տարածքային ամբողջականության հանդեպ սպառնալիք ստեղծվի։
Ինչ վերաբերում է երկրորդ բաղադրիչին, ապա քվեարկությունից բացակայելը ազդանշում է կամ քվեարկվող հարցը չկարևորել, որը տվյալ դեպքում կիրառելի չէր կարող լինել, կամ էլ սեփական դիրքորոշումն արտահայտելուց խուսափել՝ մի տեսակ վախկոտություն։ Այնինչ ձեռնպահ քվեարկելը նշանակում է դիրքորոշում, որի համաձայն վերապահություններ կան թե դրական և թե բացասական քվեարկելու համար։ Եվ ամենակարևորը՝ սա սովորական քվեարկություն չէր, այլ ՄԱԿ-ի պատմության մեջ Գլխավոր Ասամբլեայի երկրորդ հատուկ նստաշրջանը և առաջինը՝ այս դարաշրջանում, և դիրքորոշում չարտահայտելը հավասարազոր կլիներ սեփական սուբյեկտայնությունը նսեմացնելուն, դրանով իսկ հակասելով ինքնիշխանության սկզբունքին։
