«Առաջին լրատվական»-ի հարցերին պատասխանել է ֆրանսահայ բժիշկ, Լիոնի փոխքաղաքապետ Ժորժ Քեփենեկյանը
Ֆրանսիայի ԱԺ պատգամավորները Հայաստան այցի ժամանակ հայտարարել են, որ մտադիր են Արցախի վերաբերյալ նոր օրենսդրական նախաձեռնություններով հանդես գալ: Նրանք նշել են, որ ջանքեր են գործադրելու Արցախի անվտանգության և արցախահայության ինքնորոշման իրավունքը պաշտպանելու ուղղությամբ և խնդիրը հանրայնացնելու են եվրոպական տարբեր երկրներում: Ինչպե՞ս եք գնահատում այս նխաձեռնությունը և այս աշխուըժացումը Արցախի խնդրի շուրջ:
Ֆրանսիայի պաշտգամավորների նման հայտարարությունները և դրան հաջորդելիք քայլերը շատ կարևոր են: Եթե գոնե պատգամավորների մի մասը ցանկանում է այս ուղղությամբ պայքար տանել և եվրոպական սեղանին դնել Արցախի հարցը, դա շատ կարևոր է, բայց հիմա պետք է խոսքից գործի անցնել: Դիվանագիտության հարթությունում շատ բաներ կարող են ասվել, բայց պետք է կայացվեն կոնկրետ որոշումներ, հարցը ներառվի օրակարգերում: Ես երեքշաբթի լինելու եմ Ֆրանսիայի Սենատում, որտեղ ցանկանում են լսել, թե ինչպես ենք աշխատել Արցախում: Ես և մեր հիմնադրամի ղեկավարը միասին կներկայացնենք, կբացատրենք պատգամավորներին, թե ինչով ենք զբաղվել, ինչով ենք զբաղվում և որն է մեր նպատակը: Ամեն ջանք պետք է գործադրենք, որպեսզի պատերազմից հետո ստեղծված իրավիճակը հստակ ներկայացնենք, լինի գերիների հարցը, լինի պատերազմի այլ հետևանքների հարցը, անվտանգության հարցը, և նոր քայլերի համար նախադրյալներ ստեղծենք:
Ֆրանսիայի խորհրդարանականները նաև հայտարարել են, որ Հայոց ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող նոր օրենսդրական նախաձեռնություններով են հանդես գալիս:
Ցեղասպանության հարցն, անշուշտ, կարևոր է, բայց այսօր պետք է մեր ուժերն ավելի շատ ուղղենք դեպի ապագան, դեպի Արցախ, դեպի Հայաստան: Այսօր մեզ համար ավելի կարևոր է, որ ասենք, ԵԱՀԿ Մինսկի խումբը աշխուժանա, նոր աշխատանքներով հանդես գա:
Կարծում եք՝ այս ուղղությամբ կկարողանաա՞նք հասնել հաջողությունների՝ հաշվի առնելով Ադրբեջանի կոշտ մոտեցումները:
Երբ 1970-ականանների սկզբին Ցեղասպանության ճանաչման համար սկսեցինք աշխատանքներ տանել, մենք ոչ մի հույս չունեինք: Մենք աշխատում էինք ու չգիտեինք՝ որևէ արդյունք կունենանք, թե ոչ, բայց ի վերջո, Ֆրանսիան ճանաչեց ցեղասպանությունը, այսօր արդեն Բայդենը ընդունեց, որ Ցեղասպանություն է տեղի ունեցել: Այս պայքարները վերջ չունեն, մենք մինչև մեր վերջին կաթիլ արյունը պետք է պայքարենք, որովհետև ուրիշ ճար չկա: Մեր շուրջը միայն թշնամիներ ունենք, ուրեմն պետք է մենք մեզ հավատանք, մեր ուժերին հավատանք: Ինձ համար սա հավատալ-չհավատալու հարց չէ, ես միայն մի բան գիտեմ, որ պետք է պայքարեմ: Ես մասնագիտությամբ բժիշկ եմ, եթե բժիշկը չհավատաց իր հիվանդին, ոչ մի հաջողություն չի ունենա: Մենք պետք է կամք ունենանք, միավորվենք ու աշխատենք մինչև վերջ: Սա, ի վերջո, կյանքի հարց է:
Ըստ էության, Բայդենի կողմից ցեղասպանության ճանաչումից հետո որոշակի աշխուժություն է նկատվում:
Այո, մենք այս պատերազմից հետո սոսկալի իրավիճակում ենք գտնվում և հիմա, երբ մի քիչ դռներ են բացվում մեր առջև, պետք է օգտագործենք դա, որպեսզի իզուր չանցնեն մեր հազարավոր երիտասարդների մահերը:
