Երբ խոսք է գնում համակարգային փոփոխությունների մասին, հաճախ է մեջտեղ բերվում այն «փաստարկը», թե Հայաստանում արագ փոփոխություններ հնարավոր չեն, քանի որ եթե Սերժ Սարգսյանն ուզենա էլ, չի կարող միանգամից հաղթահարել քրեաօլիգարխիկ համակարգի դիմադրությունը:
Իսկ որ քրեաօլիգարխիկ համակարգը կդիմադրի, թերևս աներկբա է: Ի վերջո, համակարգային փոփոխությունն անխուսափելիորեն ենթադրում է քրեաօլիգարխիկ համակարգի կազմաքանդում, դրանից բխող անգամ քրեական պատասխանատվության դրսևորումներով: Խոսքը վհուկների որսի մասին չէ, այլ տարրական արդարադատության, որովհետև Հայաստանում ներկայումս խոշոր կապիտալիստներից շատերը պարզապես քրեական ճանապարհով են ձեռք բերել և պահում իրենց հարստությունը, հետևաբար արդարադատությունը ուղղակիորեն կարող է վարկաբեկվել, եթե իշխանափոխությունից հետո նրանց հանդեպ չկիրառվի:
Սակայն, ի վերջո պետք է նաև ընդունել, որ Հայաստանի խոշոր կապիտալիստների շարքերում կան անհատներ, որոնք այս տարիների ընթացքում այդուհանդերձ կարողացել են գիտակցական զգալի աճ ունենալ պետական կարգի և հասարակարգի շուրջ պատկերացումների և ընկալումների առումով, ու հասկանում են, որ իրենց համար երաշխիքային է նոր միջավայրը, քան այն, որը կա և գործում է օրենքից և Սահմանադրությունից դուրս պայմանավորվածությունների մեխանիզմով: Այդ մեխանիզմն ինքնին ական է ցանկացած խոշոր գործարարի տակ, և դրանից հրաժարվելը, թեկուզ և մենաշնորհից կամ օլիգոպոլիայից հրաժարվելու տեսքով, կարող է զգալիորեն ավելի կայուն և անվտանգ միջավայր ապահովել իրենց համար:
Այդ իմաստով կասկած չկա, որ համապատասխան աշխատանքի պարագայում, Հայաստանում կարող է գտնվել խոշոր գործարարների այն շերտը, որն իսկապես կարող է գործընկեր լինել երկրում համակարգային փոփոխությունների գործընթացում: Եվ եթե Սերժ Սարգսյանն իսկապես ուզում է այդպիսի փոփոխություններ իրականացնել, ապա այդ գործարարներին գտնելը, նրանց հետ թիմ կազմելն ու այդ թիմով իսկապես լուրջ գործընթաց սկսելը կդառնա միանգամայն իրատեսական:
Առավել ևս, եթե նկատի առնենք այդ հարցում ընդդիմության հնարավոր աջակցությունը, որ բազմիցս է արտահայտվել՝ եթե իշխանությունը գնա իրական համակարգային փոփոխությունների, ընդդիմությունը պատրաստ է ընդունել դրանք և համարժեք վերաբերմունք դրսևորել: Ահա այդ պայմաններում, համակարգային փոփոխությունների հարցում այսպես ասած քրեաօլիգարխիկ ռեսուրսի հնարավոր դիմադրությամբ արդարանալը Սերժ Սարգսյանի մոտ կնմանվի ընդամենը հանրությանը մոլորեցնելու և ժամանակ շահելու անհույս փորձերի:
Ի վերջո, Սահակաշվիլիի հուսադրող փորձը մեր աչքի առջև է, երբ նա շատ կարճ ժամանակահատվածում կարողացավ կոտրել Հայաստանի քրեաօլիգարխիկ համակարգին գրեթե ոչնչով չզիջող վրացական համակարգի դիմադրությունը:
