Հայ ազգային կոնգրեսի այսօրվա հանրահավաքը կարծես թե առանձնապես ինտրիգային չէ, քանի որ քաղաքական իմաստով ինտրիգը հանրահավաքային տիրույթից տեղափոխվել է Կոնգրես-իշխանություն պատվիրակությունների բանակցային տիրույթ:
Եվ այդ տեսանկյունից, օրինակ, շատ ավելի ինտրիգային է թվում, ասենք, երկու օր անց կայանալիք Կոնգրես-կոալիցիա հերթական հանդիպումը, քան այսօրվա հանրահավաքը: Բայց, մյուս կողմից, այսօրվա հանրահավաքը մի ոչ պակաս կարևոր հարցի պատասխան ունի տալու՝ նոր իրավիճակում ի՞նչ դեր և նշանակություն են ստանալու հանրահավաքները, դրանք կոմունիկացիոն ի՞նչ երևույթ են լինելու և արդյունավետության տեսանկյունից ինչպիսի՞ն են լինելու:
Չէ՞ որ բանակցային գործընթացը ոչ թե խլում է ինտրիգը հանրահավաքներից, այլ հանրահավաքների ֆունկցիոնալ նշանակությունն է փոխում: Ահա այդ իմաստով օգոստոսի 2-ի հանրահավաքը շարունակում է մնալ ուշադրության կենտրոնում, քանի որ թե՛ Կոնգրեսի համակիրները, թե՛ նաև ընդդիմախոսներն ու քաղաքական հակառակորդները սպասում են հանրահավաքային ֆունկցիոնալ նոր նշանակության դրսևորմանը:
Կոնգրեսը հայտարարել է, որ բանակցային գործընթացում իր դիրքերի ամրությունը կախված է, այսպես ասած, հանրահավաքային դիրքերի ամրությունից, այլ կերպ ասած՝ հանրահավաքների հզորությունից: Այդ տեսակետից, Հայ ազգային կոնգրեսը պետք է որոշակիորեն բավական հետաքրքրական մի խնդիր լուծի՝ հասարակությանը ցույց տա օգոստոսի 2-ի հանրահավաքի և օգոստոսի 4-ին կոալիցիայի հետ կայանալիք հերթական հանդիպման օրգանական կապը, պատճառ-հետևանքային կապը: Այսինքն՝ հասարակությունը պետք է տեսնի, թե ինքն ինչ արեց օգոստոսի 2-ին և դրա արդյունքում ինչի հասավ օգոստոսի 4-ին:
Խոսքն, իհարկե, այն մասին չէ, որ հենց 4-ին կոալիցիան հայտարարի կապիտուլյացիայի և արտահերթ ընտրության մասին: Խոսքը պարզապես հանրահավաքի և բանակցային գործընթացի ներդաշնակ առաջընթացի, առաջխաղացման, մարտավարական համամասնության մասին է, երբ լինում է հանրահավաք, որը նախանշում է տարբեր աստիճանի նպատակներ, և որոնք դրվում են և հետապնդվում են բանակցային գործընթացում:
Կստացվի՞ արդյոք այդ օրգանական կապի հաստատումը, քաղաքացիների ներգրավումը բանակցային պրոցեսում, կոնգրեսական պատվիրակության, ըստ էության, ընդլայնումն ու բազմապատկումը: Համենայն դեպս, կարծես թե ակնհայտ է, որ դա կարևոր, անհրաժեշտ հանգամանք է, որով ընդդիմությունը կոալիցիային դե ֆակտո կնստեցնի բանակցելու արդեն ոչ թե Կոնգրեսի հինգ հոգանոց պատվիրակության, այլ ամբողջ հանրահավաքի հետ:
Էֆեկտը, կարծում ենք, ավելորդ մեկնաբանությունների կարիք չի ունենա:
