Վարչապետ Փաշինյանը կառավարության ապրիլի 23-ի նիստում հայտարարել է ոստիկանության համակարգի բարեփոխման ռազմավարության վերաբերյալ որոշման մասին: Ըստ այդ որոշման՝ Հայաստանում ոստիկանական կամ ներքին իրավապահ համակարգը ստանում է մոտավորապես այն կառուցվածքը, ինչն ունի պաշտպանական ոլորտը: Մասնավորապես, վարչապետ Փաշինյանը հայտարարել է, որ նոր ռազմավարությունը ենթադրում է ոստիկանության և ներքին գործերի նախարարության համակցություն, որտեղ ոստիկանությունը որոշակիորեն լինելու է անջատ, սակայն նախարարությանը ենթակա: Այդպիսով, ըստ Փաշինյանի, ստեղծելու են քաղաքականություն նշանակող քաղաքական-քաղաքացիական կառույց և ուժային բաղադրիչ՝ ոստիկանություն:
Այդպիսով, ակնառու է, որ կառավարությունն ընտրում է ուժային կարևորագույն օղակներից մեկի բալանսավորման, պայմանականորեն ասած՝ երկբևեռ տարբերակը, ինչպես պաշտպանական բնագավառում է: Այլ կերպ ասած՝ տեղի է ունենում կառավարման համակարգի կարևոր օղակի կառուցվածքային հարաբերության որոշակի բարդացում, որը, սակայն, բարձրացնում է ներիշխանական բալանսավորվածությունը քաղաքական իմաստով, ինչն էլ իր հերթին կարող է դրական ազդեցություն ունենալ իշխանության քաղաքական խնդրի հանրային կառավարելիության տեսանկյունից: Վերջին հաշվով, որքան բարդ է ներիշխանական հարաբերությունների կառուցվածքը, այդքան առավել պարզ և դյուրին է իշխանության հանրային վերահսկողության գործը:
Այստեղ նաև նկատելի է մի հետաքրքիր հանգամանք՝ կառավարության կոնկրետ որոշման պարագայում: Նիկոլ Փաշինյանը որպես հեղափոխության և հետո նոր իշխանության քաղաքական առաջնորդ՝ ըստ էության զուրկ է քաղաքական կայուն և ամբողջական թիմից: Հեղափոխության հավաքական քաղաքական թիմը շարունակում է լինել այդպիսին՝ բազմաթիվ խմբերի հավաքական, որոնք հաճախ միմյանց հանդեպ ավելի իրարամերժ են, քան նախկին իշխանությունը նորի հանդեպ: Պարզապես այդ իրարամերժությունը դեռևս արտահայտվում է լռելյայն: Այդ պարագան բավականին բարդացնում է իշխանության ձևավորման և ամբողջականացման գործը՝ ստիպելով Փաշինյանին գնալ փոխզիջումների, որոնց կարիքը չէր ունենա, եթե ունենար ամբողջական և կայացած քաղաքական հենարան:
Ահա այդ պայմաններում Նիկոլ Փաշինյանի համար քաղաքական առումով իշխանության կառավարելիության գործում շատ կարևոր է դառնում ներքին բազմաշերտության և հակակշռության աստիճանը, որն էլ իր հերթին բարձրացնում է քաղաքական կառավարման հանդեպ հանրային ազդեցության աստիճանը: Իսկ այն, որ դեռևս իր առանցքային հենարանը ժողովուրդն է, այլ կերպ ասած՝ հանրությունը, Նիկոլ Փաշինյանը բաց տեքստով ազդարարեց վերջին լայվի ընթացքում:
