Ազգային ժողովի նախագահի պաշտոնում Հովիկ Աբրահամյանը երևի այդքան քաղաքական հայտարարություններ չի արել, ինչքան վարչապետի պաշտոնը ստանձնելու մի քանի օրերի ընթացքում: Եվ սա այն դեպքում, երբ Ազգային ժողովի նախագահի պաշտոնը, մեղմ ասած, առավել քաղաքական է, քան գործադիր իշխանության ղեկավարի նշանակովի պաշտոնը: ԱԺ-ն է երկրի թիվ մեկ քաղաքական օրգանը, ամբիոնը, քաղաքական ասպարեզը: Իսկ այստեղ Հովիկ Աբրահամյանը մի քանի տարիների ընթացքում ավելի քիչ քաղաքական էր, քան մի քանի օրերի ընթացքում՝ վարչապետ նշանակվելուց հետո:
Ինչ ասես արժեին նրա հայտարարությունները՝ ի պատասխան ՀԱԿ-ին և Ռոբերտ Քոչարյանին: Այս հայտարարություններում կարծես թե մի շատ ուշագրավ նրբերանգ է նկատվում: Այս մասին կարծես այնքան էլ չի խոսվում, թեև Հովիկ Աբրահամյանը բնականորեն այս օրերին հայկական մեդիա և փորձագիտական շրջանակների ուշադրության կենտրոնում է: Երբ նրան Սերժ Սարգսյանը նշանակում էր վարչապետ, ՀՀԿ գործկոմի նիստում ներկայացնելով թեկնածությունը, Սերժ Սարգսյանը շատ ուշագրավ հայտարարություններ արեց այն կապակցությամբ, որ Հովիկ Աբրահամյանի հետ խոսել է նաև թիմային միասնականության, այդ կապակցությամբ թիմի ներսում մտահոգությունների մասին և հավաստիացումներ ստացել միասնականության ամրապնդման կապակցությամբ: Միևնույն ժամանակ, այս ամենն իրականացվում էր «բոլորի համար ընդունելի վարչապետ» տրամաբանության ներքո:
Այսինքն՝ ըստ էության, կարծես, առկա է եղել մի իրավիճակ, երբ Հովիկ Աբրահամյանը Սերժ Սարգսյանին հավաստիացրել է, որ կլինի բոլորի համար ընդունելի՝ նկատի ունենալով, ամենայն հավանականությամբ, ոչ իշխանական քառյակը, և այս ամենով հանդերձ՝ հավաստիացրել, որ ՀՀԿ-ի թիմային միասնականությանը ոչինչ չի սպառնա:
Քառյակի, ինչպես նաև Ռոբերտ Քոչարյանի պահվածքը վկայեց, որ Աբրահամյանը իրապես «բոլորի համար ընդունելի է», սակայն մյուս կողմից՝ նրա վերաբերյալ արված հայտարարությունները, ըստ էության, կասկածի տակ դրեցին ՀՀԿ-ի թիմային միասնականության մասին Աբրահամյանի հավաստիացումները: Իսկ սա նշանակում է արդեն ՀՀԿ-ում Հովիկ Աբրահամյանի դելեգիտիմացում, հեղինակազրկում, անվստահություն նրա հանդեպ, քանի որ նա, ըստ էության, ընկալվում է ոչ իշխանականների հետ իշխանական թիմին դավաճանող կերպար:
Այսինքն՝ այստեղ արդեն նա գործ ունի ոչ թե Սերժ Սարգսյանի, այլ ողջ ՀՀԿ-ի դժգոհության հետ: Այս իսկ պատճառով էլ Աբրահամյանը շտապում է ըստ էության բավական հատու կերպով կասեցնել իրեն անուղղակիորեն ՀՀԿ-ի դեմ օգտագործելու ենթատեքստ պարունակող հայտարարությունների փորձերը, իսկ այդ կապակցությամբ պատասխաններում նա ակնհայտորեն անձնական որակումների է դիմում երևի թե այն պատճառով, որ այդ դաշտում ըստ երևույթին խախտում են պայմանավորվածությունները իր հետ և իրեն փորձում օգտագործել Սերժ Սարգսյանի դեմ:
Այս դաշտում ակնհայտորեն առաջացել է որոշակի անհամաձայնություն, գործողությունների և դիրքավորումների ապասինխրոնիզացիա. կա՛մ Հովիկ Աբրահամյանը չի պահում խոստումը և վարչապետ նշանակվելով՝ փորձում է հընթացս փոխել կանոններն ու խաղի տրամաբանությունը և չդառնալ քառյակի գործիք, այլ միգուցե քառյակը իր համար գործիք դարձնել, կա՛մ էլ քառյակն է փորձում խախտել նախնական պայմանավորվածությունը և հասնելով նրան, որ Հովիկ Աբրահամյանն այլևս վարչապետ է, փորձում է ժամանակ չկորցնել ու նրան օգտագործել ներիշխանական հավասարակշռությունը փոխելու համար:
Բոլոր դեպքերում ակներև է, որ այս հարթությունում առկա է դիսոնանսը, ինչն էլ Հովիկ Աբրահամյանին ստիպում է զբաղվել բուռն քաղաքականությամբ՝ այն դեպքում, երբ տնտեսական վիճակը նրան քիթ սրբելու հնարավորություն չի տալիս:
