Հակակշիռների անհրաժեշտության մասին գնահատականներն ու խոսակցությունները թե՛ այս օրերի, թե՛ անցնող ամիսների հիմնական քննարկումների շարքում են: Անվիճելի է, որ ինչպես ցանկացած ոլորտ, այդպես էլ քաղաքականությունը, ուղղակիորեն ունի հակակշիռների, ըստ այդմ՝ մրցակցության անհրաժեշտություն, որովհետև միայն մրցակցությունն է բերում որևէ ուղղությամբ կամ որևէ ոլորտում առաջընթացի, զարգացման, նոր մակարդակների: Մյուս կողմից, սակայն, հակակշիռների մասին խոսակցությունը դրվում է սխալ հիմքի վրա, սկսվում է, այսպես ասած՝ սխալ ծայրից: Հանրությանը բացատրվում է դրա անհրաժեշտությունը, բայց հարց է առաջանում՝ իսկ արդյո՞ք մարդիկ չեն գիտակցում դա կամ չեն ուզում: Հազիվ թե: Մարդը միշտ էլ ուզում է եղածից ավելին, ու ոչ թե միայն քանակի, այլ նաև որակի տեսանկյունից: Եթե մարդն ուտում կամ հագնում է ինչ-որ բան, ապա որքան էլ նա իրեն ապահով է զգում դրանում, միևնույն է, ավելի լավը և մատչելին լինելու դեպքում նա չի հրաժարվի դրանից էլ, նա կընտրի դա: Նույնը քաղաքականության մեջ՝ հասարակությունը հակակշիռ չի ընտրում, ընտրում է կշիռ, այսինքն` գործուն առաջարկ, որը ունենում է շատ հստակ նպատակ և նպատակին հասնելու համոզիչ մեթոդաբանություն, այդ թվում՝ հանրային մասնակցայնության կարևոր բաղադրիչով:
Թավշյա հեղափոխությունն ի վերջո դրա վառ օրինակ է: Մարդիկ, որ ըստ էության հիասթափվել էին քաղաքականությունից և մերժում էին քաղաքական ընդդիմության հրավերները, ընդունեցին Նիկոլ Փաշինյանի գործնական առաջարկը, որը էապես տարբերվեց մինչ այդ եղածներից: Ուրեմն, քաղաքական համարժեքությունը պահանջում է հասարակությանը հակակշիռների անհրաժեշտության մասին բացատրությունների, պարզաբանումների փոխարեն ներկայացնել կշիռ ունեցող առաջարկներ: Եվ երբ կշիռ ունեցող առաջարկները այլևս մեկը չեն, այլ երկուսը կամ մի քանիսը, քաղաքական դաշտում ձևավորվում են հակակշիռները, քանի որ դրանց պահանջարկը հանրության գիտակցության մեջ մշտապես առկա լինելուց բացի, առկա է նաև ընդհանրապես մարդու էության մեջ, անհատի և, ըստ այդմ, անհատներից կազմված հանրության էության մեջ: Այդ պարզ բանաձևի մեջ է նոր Հայաստանում քաղաքական ուժերի հաջողության գրավականը կամ գաղտնիքը, այս դեպքում չակերտավոր գաղտնիքը:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
