Խորհրդարանի արտահերթ ընտրությունից առաջ ըստ էության լուծարվել է «Լույս» դաշինքը, որի մաս էին կազմում «Հանրապետություն» և «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունները: Սա ինչ-որ իմաստով անսպասելի և ըստ էության անտրամաբանական թվացող քայլ է դաշինքի մաս կազմող ուժերի կատարմամբ, քանի որ գրեթե համընդհանուր գնահատմամբ՝ նրանք առանձին-առանձին անկարող են հաղթահարել 5 տոկոսը, կամ կունենան այդ հարցում առավել մեծ դժվարություն, քան դաշինքով 7 տոկոսի շեմի պարագայում: Պարզ չէ իհարկե, թե հատկապես ում նախաձեռնությամբ և ինչ պատճառով է «Լույսը» դադարեցրել գոյությունը:
Այս հանգամանքը հանրության մի զգալի մաս դիտարկում է այն տեսանկյունից, թե դա կբարձրացնի խորհրդարան մտնելու ՀՀԿ շանսը: Եթե «Լույսի», այսպես ասած, չգոյությունն է բարձրացնելու խորհրդարան մտնելու շանսը, ապա այստեղ արդեն պետք է խոսել այլ շանսի մասին՝ թավշյա հեղափոխության շանսի, որը ըստ երևույթին բավարար չափով չի օգտագործվել և կապիտալիզացվել, եթե հանրությունն առ այսօր կամ առնվազն հոկտեմբերի 2-ից հետո դեռ մտածում է ՀՀԿ մտնել-չմտնելու մասին և առավել ևս այդ համատեքստում դիտարկում «Լույսը»:
Մյուս կողմից՝ կա նաև մի շերտ, որը «Լույս» դաշինքն ընդհանրապես դիտարկում էր նոր իշխանությանն ընդդիմության համատեքստում: Այստեղ ռացիոնալ հիմքերն ավելի շատ էին իհարկե, սակայն մյուս կողմից՝ պետք է արձանագրել, որ խնդիրը բավականին հում տիրույթում էր: Հում այն պատճառով, որ դեռևս ամբողջապես պարզ չէ, թե ինչ է իրենից ներկայացնելու նոր իշխանությունը՝ դա պարզ կլինի 2019-ի գարնանը, և պարզ չէր նաև, թե ռազմավարական առումով իրենից ինչ է ներկայացնում «Լույս» դաշինքը: Ըստ այդմ, դաշինքը որպես նոր իշխանության նոր ընդդիմություն դիտարկելը կա՛մ բարի ցանկության, կա՛մ պարզապես կարճաժամկետ դիտարկման շարքից էր: Խորքային առումով Հայաստանը ներկայումս գտնվում է բոլորովին այլ մարտահրավերի առաջ, եթե խոսում ենք հայաստանյան ներքաղաքական դաշտի կամ ստատուս քվոյի տեսանկյունից:
Խորքային առումով Հայաստանը ներկայումս գտնվում է ռազմավարական հեռանկար և խորություն պարունակող քաղաքական նախագծերի անհրաժեշտության, նույնիսկ կենսական անհրաժեշտության առաջ: Եվ որքան էլ այդ տեսանկյունից հանրության ամենատարբեր շրջանակներ ունեն տարբեր մղումներով թելադրված ցանկություններ և համակրություններ, այդուհանդերձ հենց նույն հանրային և պետական շահը պահանջում է ներքաղաքական զարգացումների ռազմավարական խնդիրը դիտարկել ռազմավարական խորքի, քան հեղափոխական մթնոլորտում ձևավորված ցանկությունների վրա:
Այդ տեսանկյունից «Լույս» դաշինքի լուծարումը պետք չէ դիտարկել ինչ-որ կորստի կամ քաղաքական անկման համատեքստում: Անգամ խորհրդարանի արտահերթ ընտրության շեմին: Ի վերջո, այդ ընտրությանը քաղաքական-գաղափարական և առավել ևս գաղափարախոսական բովանդակություն տալու փորձը ինքնախաբեություն է: Պետք է շատ հստակ արձանագրել, թե որն է խնդիրը: Իսկ խնդիրը նոր իշխանության ձևավորումը ավարտին հասցնելն ու ամբողջացնելն է: Այստեղ շատ կոնկրետ քայլ է և նպատակ:
Ընդդիմության ձևավորումը խորհրդարանի ընտրությամբ չէ, որ պետք է տեղի ունենա: Որովհետև ընդդիմության ձևավորումը չունի դե յուրե բաղադրիչ, կամ այդ հարցում եղած դե յուրե ասպետկները խիստ պայմանական են, ինչպես, օրինակ, Սահմանադրությամբ նախատեսված 1/3 չափաքանակը: Ընդդիմության ձևավորումը լինելու է ժամանակի ու տարածության մեջ առավել խորը գործընթաց և էապես կախված է լինելու քաղաքականության ձևավորումից ընդհանրապես:
Իշխանություն ունենալը անհրաժեշտություն է պետական կառավարման էֆեկտիվության առումով, այն պահանջում է դե յուրե անխուսափելի քայլեր, որոնց թվում առաջնայինը խորհրդարանի արտահերթ ընտրությունն է: Քաղաքականության ձևավորումը պահանջելու է ժամանակ և տարածություն, այդ թվում՝ այն ուժի առումով, որը կազմելու է խորհրդարանական նոր մեծամասնությունը:
