Երևանի ավագանու արտահերթ ընտրությանը մասնակցության որոշում ունեցող ուժերը օգոստոսի 29-ին, երբ լրանում էր վերջնաժամկետը, իրենց փաստաթղթերն են ներկայացրել ԿԸՀ և այդպիսով կարելի է ասել, որ ավագանու կամ պարզապես քաղաքապետի արտահերթ ընտրությունը մեկնարկած է, որին մասնակցելու է տասը ուժ: Բնականաբար առաջնային ուշադրությունը կենտրոնացած է թավշյա հեղափոխության առաջնորդած թիմի վրա, որը մասնակցելու է «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության բազայով, բայց «Իմ քայլը» դաշինքի ներքո, ընդգրկելով նաև անկուսակցական մասնակիցների: Այդ ցուցակը գլխավորելու է դերասան, պրոդյուսեր Հայկ Մարությանը, ինչը հայտնի էր վաղուց:
Տվյալ պարագայում Երևանի քաղաքապետի ընտրությունն անցնում է որոշակի հարաբերականության կամ հակասականության մթնոլորտում: Մի կողմից սա, փաստորեն, առաջին ընտրությունն է լինելու, երբ կա մեծ հույս և հնարավորություն անցկացնել այն օրենքի և քաղաքական մրցակցության տրամաբանությամբ: Մյուս կողմից՝ թավշյա հեղափոխության հանգամանքը օբյեկտիվորեն սահմանափակելու է մրցակցային տրամաբանությունը, քանի որ ուզենք, թե ոչ, այդուհանդերձ մթնոլորտը երկրում դեռևս գերիշխող հեղափոխական է, և սրա համար հազիվ թե հնարավոր լինի մեղադրել որևէ մեկին, առավել ևս իշխող թիմին: Եվ առավել ևս ներքաղաքական մակարդակում զարգացումները, Ռոբերտ Քոչարյանի ակտիվացումն ու ՀՀԿ դրսևորումները առավել են նպաստում այդ մթնոլորտի գեներացմանը:
Ահա այս տեսանկյունից է, որ իրավիճակը դառնում է հարաբերական՝ մի կողմից իրապես մրցակցային ազատ և օրինական պայքարի հնարավորություն, մյուս կողմից՝ բնական մթնոլորտ, որը զգալիորեն փոխում է տրամաբանությունն ու սահմանափակում մրցակցային միջավայրը օբյեկտիվորեն: Այդ պայմաններում անկասկած է, որ մասնակից մյուս ուժերը կանգնած են շատ ավելի լուրջ խնդիրների առաջ և նրանց համար բավականին բարդ է լինելու, այսպես ասած, բովանդակային, մթնոլորտային մրցակցություն «ստեղծելը»: Միևնույն ժամանակ, պետք է թերևս արձանագրել, որ այդ իմաստով մասնակից ուժերի բուն խնդիրը գուցե մի քանի ամիս անց սպասվելիք խորհրդարանի արտահերթ ընտրությանն ընդառաջ ոտքի տակ հող շոշափելն է, և այդ իմաստով Երևանի ավագանու ընտրությանը չպետք է մոտենալ կյանքի ու մահվան տրամաբանությամբ:
Այստեղ, անշուշտ, կան թերևս դիտարկման ենթակա մի քանի կարևոր նրբերանգներ: Ի՞նչ կկարողանա անել ԲՀԿ-ն՝ դարձյալ համապետական հեռանկարի պրիզմայով: Արդյո՞ք «Բարգավաճ Հայաստանը» կկարողանա նախ պահել երկրորդ տեղը, և բացի այդ՝ պահել, այսպես ասած, մյուս տեղերից համոզիչ առավելությամբ, եթե անգամ մեծ լինի իշխող ուժի հանդեպ տարբերությունը: Սա կարևոր է ԲՀԿ հետագա պահվածքի առումով: Մասնավորապես, գուցե դրանից է կախված լինելու, թե հետագայում այդ ուժն իրեն ինչպես կշարունակի պահել, օրինակ, Ռոբերտ Քոչարյանի հանդեպ:
Մյուս հանգամանքն այն է, թե արդյո՞ք Երևանի ընտրությունը վերջնականապես կբաժանի «Ելք» դաշինքը, թե՞ այդուհանդերձ, կլինեն զարգացումներ, որոնք կարող են խթանել դրա հեռանկարի շուրջ նոր քննարկումներ: Նախադրյալներ առայժմ չեն նշմարվում, սակայն գործընթացը կլինի ավելի առարկայական ինդիկատոր: Մյուս կողմից՝ «Ելք»-ի մյուս երկու ուժերի կազմած «Լույս» դաշինքը դիտարկելի է նաև այլ տեսանկյունից: Եթե «Ելք»-ն, այդուհանդերձ, առանձնանում է նաև խորհրդարանի ընտրությունից առաջ, ինչը մեծ հավանականությամբ կլինի այդպես, արդյո՞ք մյուս երկու ուժերն ունեն «ոչ հակահեղափոխական», բայց նոր իշխանությանը մրցակցային նոր բևեռ ձևավորելու ներուժ, գուցե ավելի նոր ու լայն ֆորմատով:
Դաշնակցությունը ևս, ըստ երևույթին, կփորձի հասկանալ, թե ինչ պետք է անել խորհրդարանի ընտրության համար, այսպես ասած՝ «ո՞ւմ պոչից» բռնել, թե՞ բռնել սեփական մազերից ու քաշել վերև: Չի բացառվում, որ այստեղ նույնպես ցուցիչը որոշիչ է լինելու Քոչարյանի հանդեպ կուսակցության ավելի ամբողջական վերաբերմունք ձևավորելու հարցում: Այս ամենն, իհարկե, սպառնում է ստվերել բուն երևանյան թեմատիկան, երբ շուրթերին կլինի դա, իսկ մտքում՝ բոլորովին այլ բան:
Մյուս կողմից՝ պետք է արձանագրել, որ տեղի ունեցողը անցումային շրջանի օբյեկտիվ առանձնահատկություն է, որը հաղթահարելն ի վերջո հենց քաղաքական և հանրային էլիտա լինելու հավակնություն ունեցող ուժերի և խմբերի խնդիրն է, նույնիսկ առաքելությունը: Այդ իմաստով Երևանի ընտրությունը հնարավորություն է, որի մասին, համենայնդեպս մի քանի ամիս առաջ, որևէ մեկը չէր էլ կարող պատկերացնել:
