Կարծում եմ՝ ավելի ճիշտ է լուռ նայել ու սովորել ծառայությունը, ոչ թե անընդհատ հարցեր տալ: Կեսսկատակ կեսլուրջ ասում է Արցախի Պաշտպանության բանակի արդեն 1 տարվա զինծառայող շարքային Ռուբեն Մելքոնյանը՝ խոսելով նորակոչիկների մասին: Քչախոս, բայց միևնույն ժամանակ հետաքրքրասեր Ռուբենի համար ծառայության մեկ տարին շատ արագ է անցել, ինչպես իրենք են ասում, «մալադո» ժամանակ էլ նայել ու սովորել են ծառայության նրբությունները: Ռուբենը ծառայությունն ավարտելուց հետո որոշել է մասնագիտությունը փոխել. համակարգչային օպերատորից դառնալ գովազդային գործակալ:
Իսկ Վահեի և Ռուդիկի համար ծառայությունը կարելի է ասել նոր է սկսվում: 6 ամիս է ինչ ծառայում են, առաջին անգամ են դիրքեր բարձրացել, պատասխանատվությունը մեծ է, տրամադությունը՝ բարձր: Ռուդիկը հիշում է, որ իր բանակի քեֆը այնքան լավ է անցել, կարծես զորացրման քեֆը լիներ: Վահեն ասում է՝ միայն սիրած աղջիկը կարող է զինվորին շեղել ծառայությունից, իսկ ընկերը՝ Ռուդիկը համաձայն չէ, որ միայն սիրած աղջիկւ կարող է շեղել ծառայությունից, միևնույն ժամանակ շեշտում է՝ պետք է ծառայության ժամանակ մոռանալ ամեն ինչ և պատվով կատարել պարտքը:
«Ամենաշատը հարցնոմ էի՝ մի տարին կամ վեց ամիսը ոնց ա անցել, արագ ա անցել թե չէ: Իմ 6 ամիսը շատ հեշտ անցավ, կարելի է ասել երեկ ենք եկել»,- ասում է Վահեն ու ավելացնում՝ սահմանի վրա կանգնելով մտածում ես զգոն լինել, ընկերներին պահելու մասին:
Երկուսն էլ նշում են, որ անգամ այս 6 ամսում իրենք զգում են փոփոխությունները, ավելի ինքնուրույն են դարձել, ավելի հասուն ու գիտակից: «Շատ բաներ կա, որ ուրիշ աչքով ես նայում, ինչ-որ մի բան անելուց առաջ երկար ես մտածում, առաջվա նման չէ»,-ասում է Ռուդիկը:
Նույն դիրքում ծառայող Գեղամի կյանքում մեկ տարվա ծառայությունը շատ բան է փոխել, դժվարությունների մեջով է անցել, շատ բան է հասկացել, այուսհետ կկարողանա ցանկացած դժվարության դիմակայել:
Առաջնագծից հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում
