Դաշնակցության Բյուրոյի ներկայացուցիչ Հրանտ Մարգարյանը չի բացառել գործակցությունը Ռոբերտ Քոչարյանի հետ, միաժամանակ ասելով, թե չկա այդպիսի առաջարկ: Նախօրեին Ռոբերտ Քոչարյանի գրասենյակը հայտարարություն էր տարածել, որում խոսելով տապալված ասուլիսի մասին, անդրադարձել էր նաև Հրանտ Մարգարյանի այն մտքին, թե Հայաստանում «մտքի տեռոր» է: Մարգարյանը այդ մասին խոսել էր Քոչարյանին աջակցելու վերաբերյալ ՀՅԴ հայտարարությունների հանդեպ հնչող քննադատությունների առնչությամբ: Հրանտ Մարգարյանի խոսքի «մեջբերումը» փաստորեն Ռոբերտ Քոչարյանի առաջարկն էր Մարգարյանին: Խոսելով այն մասին, որ առաջարկ չկա, Հրանտ Մարգարյանն այժմ թերևս պատասխանում է Քոչարյանին, ակնարկելով, որ սպասում են ավելի կոնկրետ առաջարկների, ավելի հստակ: Դաշնակցության տառապանքն այդ իմաստով, իհարկե, փորձ ունի:
Կուսակցությունը, ըստ էության, 1998-ից դաշինքի մեջ է Ռոբերտ Քոչարյանի հետ, սակայն խորքային առումով այդպես էլ չի ստացել այն, ինչ թերևս ակնկալում էր՝ իշխանական մեծամասնություն: Իսկ անցնող տասնամյակում Դաշնակցությունը Ռոբերտ Քոչարյանի պատճառով քիչ էր մնում հայտնվեր Սերժ Սարգսյանից մերժվածի կարգավիճակում: Այժմ իհարկե նոր իրավիճակ է, և նոր է թե՛ Ռոբերտ Քոչարյանի դերն ու դիրքը, կարգավիճակը, թե՛ Դաշնակցության: Ըստ ամենայնի, Հրանտ Մարգարյանն ակնկալում է, որ Դաշնակցությունն առնվազն կլինի Ռոբերտ Քոչարյանի, այսպես ասած՝ հիմնական, գերակա հենարանը: Հետնախագահական շրջանում Քոչարյանի ոչ ֆորմալ հիմնական հենարանը ԲՀԿ-ն էր, թեև խոսվում էր այն մասին, որ նա դիտարկում է նաև ՀՅԴ տարբերակը, և ներքաղաքական դաշտում Ռոբերտ Քոչարյանի «էմիսար» Վարդան Օսկանյանի առումով խոսվում էր կա՛մ ՀՅԴ-ին, կա՛մ ԲՀԿ-ին անդամակցելու մասին:
Ի վերջո, Քոչարյանն ընտրեց ԲՀԿ-ն, և Վարդան Օսկանյանը դարձավ ԲՀԿ, այսպես ասած՝ երկրորդ դեմքը, իսկ քաղաքական առումով նույնիսկ առաջին: Ներկայումս Հրանտ Մարգարյանը, ըստ երևույթին, Քոչարյանի առաջ անուղղակիորեն դնում է եթե ոչ միակ, ապա գերակա հենարանի պայմանը, որպես գործակցության շուրջ համաձայնության հիմք: Հրանտ Մարգարյանն ասում է, որ չունեն Քոչարյանի հետ հատուկ գործակցության որոշում և մտադրություն, իսկ գործակցել լայն իմաստով պատրաստ են բոլորի հետ: Ամենայն հավանականությամբ, հենց առաջադրվող կամ տողատակում նկատի առնվող պայմանն է հատուկ գործակցության մտադրության գրավականը: Կհամաձայնի՞ Քոչարյանն այդ պայմանին: Նա իհարկե ունի քաղաքական հենարանի խնդիր, հաշվի առելով թեկուզ այն, որ Հայաստանում խորհրդարանական կառավարման համակարգ է, և եթե չի դրվում այսպես ասած հեղափոխության խնդիր, ապա քաղաքական նպատակների հնարավոր է հասնել կա՛մ կուսակցությամբ, կա՛մ դաշինքով:
Ռոբերտ Քոչարյանը հազիվ թե դնի հեղափոխության կամ հակահեղափոխության բաց խնդիր, որովհետև գնալ ներկայիս իրավիճակում թավշյա հեղափոխության դեմ «բաց խաղի», նրա համար կնշանակի «գոլառատ» պարտություն: Ավելին, նկատելի է, որ Քոչարյանը պատրաստվում է երկարատև գործընթացի, ինչը նշանակում է քաղաքական հենարանի անհրաժեշտություն: Իսկ այստեղ կան բարդություններ: ՀՀԿ-ն «վառված» հենարան է: Ծառուկյանը կարծես թե չի ուզում լինել այդպիսին՝ համարելով, որ այդ դեպքում նահանջի հավանականությունն ավելի մեծ է, քան ավելի ամուր դիրք դուրս գալու: Դաշնակցությունն այդ իմաստով դառնում է գրեթե անայլընտրանք, քանի որ այդ կուսակցությունը ունի առանձին մրցունակության խնդիր և դաշնակցի կարիք:
Մյուս կողմից, Քոչարյանն էլ ՀՅԴ-ի համար է անայլընտրանք թվում, բայց դրա հետ մեկտեղ դարձյալ կա հարցը՝ բացասական էֆեկտը այդ դաշնակցությունից ՀՅԴ-ի համար կարող է լինել ավելին, քան օգուտը: Հետևաբար, այստեղ թերևս ավելի է սրվում գնի հարցը, այսինքն՝ այն պետք է լինի շատ բարձր, որ ՀՅԴ-ն գնա ռիսկի: Ինչ գին է պատրաստ վճարել Ռոբերտ Քոչարյանը ՀՅԴ-ին: Թե՞ երկրորդ նախագահ Քոչարյանը ՀՅԴ-ի հետ գործակցության տարիների ընթացքում ձեռք է բերել ազդեցության այնպիսի լծակներ, որոնք ներկայումս Քոչարյանի առաջարկը նրա իսկ պայմաններով չընդունելու դեպքում ՀՅԴ-ի ներկայիս ղեկավարության համար կարող են ստեղծել հակառակ իրավիճակ: Մերժելու դեպքում ՀՅԴ լիդերները կարող են բարձր գին վճարել, հաշվի առնելով 1998-ից հետո Ռոբերտ Քոչարյանի հետ գործակցության պատմությունը:
