«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ԱՄՆ-ում բնակվող երգիչ, երգահան, կիթառահար Արմեն Մովսիսյանը։
– Պարոն Մովսիսյան, նախ կխնդրեի ներկայացնել Ձեր կարծիքը Հայաստանում վերջին շրջանում տեղի ունեցող իրադարձությունների վերաբերյալ։ Մասնավորապես՝ Մարտի 1-ի բացահայտմանն ուղղված իշխանությունների իրականացրած քայլերն ինչպե՞ս եք գնահատում՝ Ռոբերտ Քոչարյանի կալանավորումը, Արմեն Գևորգյանին մեղադրանք առաջադրելը և այլն։
– Ընդհանրապես վատ: Կայացած երկրի պրակտիկայում դա պիտի չլինի, բայց մեզ մոտ, երբ 27 տարի երկրի՝ որպես միավոր, կայացումը շատ պայմանական կարելի է համարել հաջող, ուր օրենքի բացակայությունը՝ սկսած ընտրություններից, համարվել է նորմ, այս ձերբակալությունները վերջինը չեն լինելու։ Անօրինությունների պոչը շատ երկար է՝ 1996-ից սկսած: Վերաբերմունքս կարտահայտեմ մի օրինակով, երբ Չիլին Պինոչետի ռազմական խունտայի շնորհիվ կարծես սկսեց կայուն զարգացման ուղին, ու քաղաքացիական իշխանությունը վերջիվերջո արդեն Լատինական Ամերիկայի ամենաարագ զարգացող երկրում եկավ իշխանության, և առաջին գործը, որ ձեռնարկեց, սկսեց քրեական հետապնդում Պինոչետի դեմ: Թվում է՝ մարդը երկիրը հանել էր խոր քաղաքական ճգնաժամից ու նախանշել զարգացման ուղիները, բայց այն զոհերը որ կային, այն արյունը, որ թափվել էր, չէին մոռացվել:
Հիմա Քոչարյանն է. երբ խոսում էր իր իշխանության օրոք երկրի զարգացման մասին, մնացածի մասին չեմ էլ ուզում խոսել, ինձ մոտ տպավորություն էր, որ այդ մարդը այդպես էլ չի գիտակցում՝ ինչ մեղադրանք է իրեն ներկայացվել, որ մարդկային արյուն է թափվել իր օրոք, ու ինչքան էլ չքմեղանա՝ բանակն է փաստորեն խառնվել հրամանով, որը ուղղակի արդեն անթույլատրելի է: Հուսամ՝ սա դաս կլինի շատերի համար, ինչքան էլ հոնգուր հոնգուր լացեն ու բարձրաձայնեն անօրինականությունների մասին, թե իրենց ժամանակաշրջանն է հենց այդպիսին եղել:
– Այդտեղ՝ ԱՄՆ–ում, հայերի շրջանում ինչպե՞ս են ընկալվում Հայաստանում տեղի ունեցող վերը նշված իրադարձությունները։
– Սփյուռքը լիահույս է, խանդավառված, լի սպասումներով: Կարծեմ՝ մեր նորագույն պատմության մեջ այսչափ վստահություն ու համակրանք ոչ մի հայկական իշխանավոր չի վայելել:
– Կցանկանայի Ձեր կարծիքը լսել առաջիկա տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրությունների վերաբերյալ։ Ըստ Ձեզ՝ այս ընտրություններն ինչո՞վ են տարբերվելու նախորդ ընտրություններից։
– Շատ տեղյակ չեմ այդ հարցից, բայց կարծեմ՝ ընտրական գործընթացների օրենսդրական դաշտի ապահովման շատ նորամուծություններ են ներմուծվում: Հուսամ՝ կունենանք արդար ընտրություններ: Իհարկե, կուզենայի, որ մեր կրթական ցենզը նույնպես համապատասխաներ ընտրություններին, քանի որ հեղափոխությունը եղավ, բայց նաև մեզ է պետք փոխվել, բայց կարծեմ՝ դա ավելի երկար ժամանակ կուզի:
– Նիկոլ Փաշինյանի կուսակցության թեկնածուն Երևանի քաղաքապետի ընտրություններում Հայկ Մարությանն է։ Դուք ինչպե՞ս եք դա գնահատում։ Արդյոք նա ա՞յն մարդն է, ով պետք է լինի այդպիսի պաշտոնում՝ հաշվի առնելով, որ նա չունի քաղաքական գործչի փորձ, տեղական ինքնակառավարման մարմնում աշխատելու, քաղաք ղեկավարելու փորձ։
-Իսկ ո՞վ էր քաղաքապետ՝ Վանո Սիրադեղյա՞նը կամ այս մե՞կը, որ անսահման հարստություն էր դիզել: Հայկի՝ քաղաքապետի թեկնածու լինելը մի քիչ շահարկվեց, կասեի՝ անտեղի: Հարցը ես այլ ձև կձևակերպեի՝ իսկ պարտադի՞ր էր, որ Երևանի քաղաքապետի պաշտոնը կուսակցականացվեր: Սա է ինձ ավելի մտահոգում, այլապես Հայկը կարող է պարզվի՝ լավ էլ մենեջեր է ու նախորդներից ոչ ավելի վատ, և գլուխ է հանում:
–Ո՞ւմ եք Դուք տեսնում արժանի Երևանի քաղաքապետի պաշտոնին, ո՞ւմ է արժանի երևանցին։
– Ես գերադասում եմ արդեն առաջադրվածներից ընտրել. տեսական, անձնական տրամադրությունները այս պարագայում ընդամենը ուղեղի վարժանք են:
– Դրսի հայերը ցանկություն հայտնո՞ւմ են վերադառնալու Հայաստան։ Հեղափոխությունից հետո իրենց վերաբերմունքը փոխվե՞լ է։
– Եկեք իրատես լինենք. ինչքան հայրենիքը ուղղի իր մեջքը, այնքան ավելի կաճի և՛ գործնական, և՛ անձնական հետաքրքրությունը, իսկ դա պայմանավորված է առաջնային թավշյա հեղափոխության սկսած գործընթացների հաջողությամբ, ու դա ձնագնդի նման մեծանալու է:
