Քիչ առաջ Մայր Աթոռ Սբ. Էջմիածնի տեղեկատվական համակարգի տնօրեն Տեր Վահրամ Մելիքյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրառում է կատարել, որում ասված է. «Այսօր Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը ուխտի էր մեկնել Գնդեվանք (Վայոց Ձորի թեմ), որտեղ հայտնի նախաձեռնության անդամներն արգելափակել են Վեհափառ Հայրապետի տեղաշարժը։ Այժմ Նորին Սրբության մեքենան շրջափակված է, Գնդեվանքից վերադարձի ճանապարհը փակ է մեքենաներով և քարերով, նախաձեռնության անդամները սպառալիքներ են հնչեցնում։ Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու հոգևոր պետին վտանգ է սպառնում։ Սույն գործողությունները դատապարտելի են և այլևս պետք է պատժվեն օրենքի ողջ խստությամբ»։
Առնվազն տարակուսելի է Հայաստանի կառավարության, մեղմ ասած, լոյալ վերաբերմունքը «Նոր Հայաստան, նոր Հայրապետ» սակավաթիվ, մարգինալ շարժման ապօրինի գործողությունների հանդեպ: Տվյալ պարագայում` խոսք անգամ չի կարող գնալ ժողովրդավարության, բազմակարծության մասին, որովհետև ակնհայտորեն արտաքին ու ներքին համակարգված աշխատանք է տարվում` ոչնչացնելու համար հայ եկեղեցու նվիրական ինստիտուտը։
Աշխարհի ոչ մի երկրում` թերևս բացի այսօրվա Հայաստանից, այսպես չեն կարող նվաստացնել հայ եկեղեցուն, նրա պատրիարքին: Նույնիսկ` Հայաստանի հանդեպ թշնամական տրամադրված Թուրքիայում, որտեղ անկաշկանդ գործում է «Գորշ գայլեր» ահաբեկչական խմբավորումը, մեր պատրիարքն անվտանգ է կամ մեր եկեղեցու պատրիարքը պաշտպանված է անգամ ամենաթունդ հակաքրիստոնեական երկիր համարվող Իսրայելում:
Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը փաստորեն անպաշտպան է միայն նոր Հայաստանում, որտեղ մի խումբ կասկածելի վարք ու բարոյական նկարագիր ունեցող մարդիկ կարող են ներխուժել Մայր Աթոռի դիվանատան տարածք, հետո հանգիստ լքել այն` պետությունից որպես խրախուսանք ստանալով ռեկտորի պաշտոն իրենց շարժման ամենաագրեսիվ կազմակերպիչներից մեկի համար:
Պարզ էր, որ պետական նման հոգածությունից հետո ինքնակոչ շարժման անդամներն ավելի ագրեսիվ ու ցինիկ են դառնալու և պատահական չէ, որ այսօր ուղղակի սպառնալիք է ստեղծվել Վեհափառի համար` վերջինիս շրջափակման մեջ առնելու հակաօրինական գործողությամբ:
Սա արդեն ապտակ է մեր համազգային նվիրական նպատակներին, եկեղեցուն: Կառավարությունը պարտավոր է խիստ միջոցներ ձեռնարկել այսօրվա ապօրինության կազմակերպիչների նկատմամբ, դիմել շտապ գործողությունների` Վեհափառի և եկեղեցու անվտանգությունը պաշտպանելու ուղղությամբ: Նոր Հայաստանը պարտավոր է կոշտ գործողություններով սահմանազատվել հակակաթողիկոսական կամպանիայից: Հակառակ պարագայում` ստիպված ենք արձանագրել, որ նոր Հայաստանում տոտալ թիրախավորման է ենթարկվում հայ եկեղեցու նվիրապետությունը` դրանից բխող հետևանքներով:
