Հայաստանում կրկին տապալվեց կուտակային պարտադիր կենսաթոշակային համակարգը հետաձգելու նախաձեռնությունը, որով ընդդիմադիր քաղաքական ուժերը, որ ներկայացված են խորհրդարանում, հանդես էին եկել երկրորդ անգամ: ՀՀԿ-ական մեծամասնությունը, որին բնորոշելն այլևս իմաստ էլ չունի, հերթական անգամ օգտվեց իր բացարձակ մեծամասնություն լինելու հանգամանքից: Այս հարցի կոնտեքստում, ՀՀԿ-ականներն ինչ-որ բաներ են հիշեցնում ԲՀԿ-ականներին և ՀՅԴ-ականներին, վերջիններս էլ իրենց հերթին հակադարձում են ինչ-որ բաներ:
Ակնհայտ է, որ հարցն այստեղ մղվում է ներքաղաքական «ռազբորկայի» հարթություն, իսկ իրական, բուն խնդիրը մնում է դուրս: Քաղաքական ուժերն իրար մեջ հաշիվներ են պարզաբանում, սակայն տասնյակ հազարավոր քաղաքացիների վերաբերող խնդիրը մնում է չլուծված, ինչի արդյունքում հունվարի 1-ից Հայաստանի քաղաքացիները իշխանություններին, ըստ էության, նոր տուրք են վճարելու՝ մի քանի տասնյակ տարի հետո հետ ստանալու խոստման դիմաց:
Թե քանի-քանի խոստումներ են տապալել այս իշխանությունները, հաշվելը դժվար է: Փոխարենը հեշտ է կանխատեսել, որ այս խոստումն էլ շատ մեծ հավանականություն ունի տապալվելու, քանի որ այն տվել է ոչ այլ ոք, քան Հայաստանի իշխանությունը՝ այն իշխանությունը, որն իր գործողություններում բացարձակապես հաշվետու չէ իր քաղաքացիներին, որը մեկ գիշերում կարող է ճակատագրական որոշումներ փոխել և այլն:
Ահա այս իշխանությունները նոր տուրք են դնում հասարակության վրա, և այն, որ այս տուրքն, ըստ ձևակերպման, մի քանի տասնյակ տարի հետո վերադառնալու է քաղաքացուն, դեռևս չի նշանակում, որ մարդիկ պետք է ավելի թեթև տանեն այս նոր սոցիալական բեռը: Սակայն խնդիրն այստեղ այն է, որ եթե հարցը մնա քաղաքական ուժերին, ապա ներքին այս «ռազբորկաների» տրամաբանությամբ նրանցից ոմանք միանգամայն գիտակցված, իսկ ոմանք էլ միգուցե չգիտակցված, հարցը լղոզելու են, ինչին էլ ձգտում է իշխանությունը: Հետևաբար, ներքաղաքական «ռազբորկաների» բեռի տակ չմնալու համար հասարակության այն հատվածը, որի վրա անմիջապես ընկնում է նոր սոցիալական բեռը, պետք է իրադարձությունների զարգացման և գործընթացի ղեկը պահի իր ձեռքերում և անբեկանելի ու հստակ պահանջներ դնի իշխանությունների առաջ՝ բացարձակապես խորամուխ չլինելով ներքաղաքական մեղադրանքների մեջ և չներքաշվելով այդ գործընթացի մեջ:
Այս մասով կարող են լինել գնահատականներ, թե սա «չքաղաքականացնելու» հերթական կոչն է: Բացարձակապես: Քաղաքական հայաստանյան դաշտին որևէ բան չվստահելը դեռևս չի նշանակում չքաղաքականացնել: Քաղաքացիներն իրենք կարող են հարցը պահել քաղաքական մակարդակի վրա: Խնդիրը այստեղ սուբյեկտները չեն, առավել ևս մեծ հարց է, թե Հայաստանում ով է իրական քաղաքական սուբյեկտ այդ բառի ոչ թե կանոնային, այլ բովանդակային իմաստով: Խնդիրը հարցադրումն է, որ անում են սուբյեկտները: Քաղաքականությունը հարցադրման բովանդակությունն է, ոչ թե ներկայացնող սուբյեկտները: Եվ որպեսզի բովանդակությունը կոնկրետ խնդրից չշեղվի՝ դառնալով ներքաղաքական «ռազբորկաներ», շահագրգռված և մտահոգված քաղաքացիները պետք է այն պահեն իրենց ձեռքում, իսկ քաղաքական ուժերը լինեն ընդամենը օժանդակ գործոն՝ ենթակա քաղաքացիներին:
Այս հարցում հետաքրքրական իրավիճակ է՝ առաջին անգամ ակտիվորեն ոտքի են կանգնել ՏՏ ոլորտի աշխատակիցները, որոնք, ըստ էության, պետք է լինեն որակապես այլ մտածողության տեր քաղաքացիներ: Եվ այս խնդիրն, ըստ էության, դառնում է նրանց քաղաքացիական քննության խնդիրը՝ ինչքանով նրանք ունակ կգտնվեն Հայաստանում հասնել կոնկրետ խնդրի լուծմանը՝ որպես առաջին պարագա, և նաև ցույց տալ, թե արդյոք ի վիճակի՞ են լինել քաղաքական նոր ճաշակ ու պահանջարկ ձևավորող սեգմենտներից մեկը երկրում:
