Երեկ պարզ է դարձել, որ Արևելյան գործընկերության Վիլնյուսի գագաթնաժողովի սպասվելիք հռչակագրից հանվել է այն դրույթը, որտեղ խոսք է գնում գործընկերության ծրագրի երկրների բարեփոխումներին հավատարիմ լինելու և շարունակելու հեռանկարում ԵՄ անդամ դառնալու հնարավորության մասին: Սա ակնհայտորեն նշանակում է հռչակագրի ռանգի նվազեցում, այսինքն` գագաթնաժողովի ռանգի նվազեցում:
Դժվար է ասել, թե ինչու է Բրյուսելը գնացել այս քայլին` Արևելյան գործընկերության որոշ երկրների հանդեպ դժգոհությունից և բարկացածությունի՞ց ելնելով, թե՞ պարզապես ընդունում է սեփական մարտավարական հավակնությունների չափազանցվածությունը, սեփական ուժերի գերագնահատումը և փորձում է արդեն հրամցնել առավել իրատեսական հռչակագիր: Երևի թե և՛ մեկը, և՛ մյուսը:
Համենայնդեպս, մի կողմից առկա է այն իրողությունը, որ Արևելյան գործընկերության երկրները ցուցաբերեցին կատարյալ թուլակամություն, և բնական է, որ այս դեպքում ուղղակի միամտություն կլինի խոսել նրանց Եվրամիությանն անդամակցելու հեռանկարի մասին, իսկ մյուս կողմից էլ ակնհայտ է, որ Եվրամիությունն էլ դեռևս պատրաստ չէ այդ երկրներին բավարար աջակցություն ցուցաբերել տնտեսա-քաղաքական, իսկ որոշների՝ մասնավորապես Հայաստանի դեպքում էլ անվտանգության ռիսկերը որոշակիորեն փոխհատուցելու հարցում:
Այսինքն` Վիլնյուսի գագաթնաժողովը այսպիսով, ըստ էության, վերածվում է անհաջողակների ակումբի, եթե, իհարկե, ինչ-որ անակնկալներ չլինեն: Թեև անակնկալներ կարելի է սպասել միայն Ուկրաինայից, որի ժողովուրդը կարող է իշխանություններին որևէ բան պարտադրել: Սակայն, ընդհանուր առմամբ, Վիլնյուսի համար հավանականությունը քիչ է:
Վիլնյուսի գագաթնաժողովը առավելապես անհաջողակների հավաքի է վերածվում, և մնացյալ ամեն ինչ, որ կատարվելու է այնտեղ, ըստ էության լինելու է պարզապես դեմք փրկելու տարբերակ: Ամեն մեկը կփորձի առավելագույնս իր դեմքը փրկել: Թե ում մոտ դա լավ կստացվի` դժվար է ասել: Եվ գուցե կարևոր էլ չէ, որովհետև փրկված դեմքերը ոչնչով չեն կարող փոխհատուցել կոտրտված մարմինները:
