«Հրապարակ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանն այօրվա խմբագրականում գրում է.
20-րդ դարավերջին կանխատեսումներ էին անում, թե 21-րդ դարը ոչ միայն տեխնոլոգիական թռիչքի դար է լինելու, այլև մարդկային որակների արժեզրկման, ազգային ինքնության կորսման, ընդհանրապես՝ մարդ տեսակի դեգրադացիայի:
21-րդ դարում պատերազմները ոչ թե զորքով ու զենքով են լինելու, այլ մտքով, տեխնոլոգիական շպիոնաժով, համակարգչահենությամբ, տնտեսության մեջ հուժկու ճակատամարտերով, բայց մարդիկ դառնալու են անհաղորդ ու պասիվ: Իսկ ցանկացած կանխատեսում գեղեցիկ է իր արկածախնդրությամբ և գեղարվեստական արժեքով: Երբ արդեն մտել ենք 21-րդ դարի երկրորդ տասնամյակ, կարող ենք արձանագրել, որ այս դարը գրեթե ոչնչով չի տարբերվում իր արյունահեղությամբ, կրքերի ու զգացմունքների, ազգամիջյան կոնֆլիկտների ու միջանձնային բախումների առատությամբ: Երեկ արտերկրյա լուրերի տեսաշարին հետևելիս արձանագրեցի, որ աշխարհի ամենատարբեր անկյուններում բողոքող, ցույցեր անող մարդիկ են, ամենուրեք իշխանափոխության շունչն է թևածում:
Կադրերի մեծ մասում գլխավոր գործող անձը ոստիկանությունն է, որը փողոց ելած մարդկանց ճնշելու և հալածելու նորանոր մեթոդներ է մշակում ու կիրառում: Այո, 21-րդ դարում մարդն ավելի համարձակ է և իր իրավունքների պաշտպանությունն ավելի է կարևորում: Դա կլինի Ուկրաինայում «մայդան» դուրս եկած ցուցարար, թե Հայաստանում դիմ–շաշկա պայթեցնող Շանթ Հարությունյան, Եգիպտոսում կամ Լիբիայում չհանդարտվող հանրություն, թե Եվրոպայում հոմոսեքսուալիստների իրավունքները պաշտպանող ցուցարար: Մարդիկ դժգոհ են աշխարհի բոլոր անկյուններում և այլևս այդ դժգոհությունը չեն թաքցնում: Ավելին՝ այդ պայքարը հաճախ արդյունք է տալիս, ինչը և ավելի է ոգևորում պայքարողներին, ինչպես նաև բարդացնում այդ պայքարը ճնշել ցանկացողների գործը:
«Հրապարակ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանն այօրվա խմբագրականում գրում է.
