2008-ը նահանջ տարի էր. հենց ամսվա «ավելորդ» օրն էլ` փետրվարի 29-ին, տեղի ունեցավ իրադարձություն, որն, ըստ էության, ազատ արձակեց իշխանության ձեռքերը: Խոսքը` Սերժ Սարգսյանի և Արթուր Բաղդասարյանի ստորագրած հուշագրի մասին է, որը քաղաքական հարթության վրա որոշակիորեն ճեղքեց Սերժ Սարգսյանի շրջափակումը` նրա նախագահության շուրջ լեգիտիմության պատրանք ստեղծելով: Սակայն գարնան առաջին օրվան նախորդող իրադարձություններին գանք ժամանակագրորեն. փետրվարի վերջին օրերին քաղաքական հիմնական դերակատարները կատարեցին կարևոր քայլեր:
Չնայած Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հանրահավաքներն ավելի բազմամարդ էին դարձել, սակայն հատկապես Պուտին – Քոչարյան հանդիպումից հետո առաջին նախագահն, ըստ ամենայնի, զգում էր իրավիճակի փակուղայնությունը և փետրվարի 28-ի հանրահավաքում դիմեց արևմտյան երկրներին ու կառույցներին՝ կոչ անելով ֆորմալիստական հայտարարություններով հանդես չգալ. «Արևմուտքի ձեռքում է Հայաստանի ժողովրդավարության բախտը։
Տասը օրվա ընթացքում Արևմուտքը հնարավորություն ունի Հայաստանում ունենալ կա՜մ առնվազն Լիտվայի պես օրինական, քաղաքակիրթ, ժողովրդավարական պետություն, կա՜մ Միջին Արևելքի տիպի ամենահետին պետություններից մեկը։ Սա է այլընտրանքը»։ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի քայլն, ըստ էության, վերջնագիր էր, որով նա եվրոպական կառույցներից պահանջում էր տարբերակված դիրքորոշում ունենալ Հայաստանի քաղաքական զարգացումների շուրջ: Ընտրարշավի ընթացքում Տեր-Պետրոսյանն, ըստ էության, գործում էր, այսպես կոչված, ռուսական դաշտում` թեկուզև անուղղակիորեն և այս համատեքստում մի փոքր տարօրինակ էր, որ նա պահանջատիրոջ դիրքերից էր հանդես գալիս արևմտյան կառույցների հետ շփումներում:
Պատահական չէ, որ ԵԱՀԿ ԺՀՄԻԳ-ի փորձագետ Ժան-Քրիստոֆ Պյոշը հայտարարեց, թե իրենք քաղաքական գնահատականներ հնչեցնելու լիազորություններ չունեն։ Հետագա ամիսներին Տեր-Պետրոսյանը խիստ գնահատականներ հնչեցրեց եվրոպական կառույցների հասցեին` թեև ընտրություններին և հետընտրական զարգացումներին նրանք տվել էին հիմնականում ադեկվատ գնահատականներ:
Նույնիսկ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը չկարողացավ հաղթահարել նախորդ տարիների ընդդիմության բարդույթը: Ընդդիմադիր շարժումը կարող է վայելել միջազգային հանրության քաղաքական աջակցությունը, եթե ունի համաշխարհային զարգացման համատեքստին համահունչ օրակարգ: Այդպիսին Լևոն Տեր-Պետրոսյանը չէր ձևավորել` առնվազն արտաքին քաղաքականության մակարդակում:
Հայաստանի ընդդիմությունը և Լևոն Տեր-Պետրոսյանը եվրոպական կառույցներից հիասթափվելու նույնիսկ բարոյական իրավունք չունեին, որովհետև նրանք գոնե զբաղվում էին քաղբանտարկյալների խնդիրներով, դատապարտում էին իշխանությունների` Մոսկվայից քաջալերվող բռնությունը:
Փետրվարի վերջին օրերին Ռոբերտ Քոչարյանը հանդիպեց Պուտինին և Մոսկվայից վերադարձավ բարձր և ագրեսիվ տրամադրությամբ: Մինչ Տեր-Պետրոսյանի շրջապատի որոշ գործիչներ խոսում էին մոսկովյան վիրտուալ կապերի մասին` Ռոբերտ Քոչարյանն արդեն ուներ գործելու պուտինյան «դաբրոն» և գործի էր դրել իր արյունոտ սցենարը:
Քոչարյանը փետրվարի 29-ին ԵՊՀ-ում իրադարձություններ զարգացման չորս տարբերակ նշեց. առաջին, որ մարդիկ խոր հիասթափություն են ապրելու, երկրորդ, որ ընդդիմությունը գրոհելու է պետական հասատատությունների վրա ու հայտնվելու է օրենքից դուրս վիճակում, երրորդ, որ ընդդիմությունը պատրաստվի հաջորդ ընտրություններին, և չորրորդ, որ ընդդիմությունը շնորհավորի Սերժ Սարգսյանին, ու Տեր-Պետրոսյանը գնա հերթական գիտական աշխատանքը գրելու։ Քոչարյանի վճռականության համատեքստում նույնիսկ օրինաչափ էր, որ փետրվարի 29-ին` մինչ այդ տոտալ ընտրակեղծիքներից խոսող Արթուր Բաղդասարյանը շամպայնի բաժակ բարձրացրեց Սերժ Սարգսյանի հետ և ստացավ Անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնը:
«Ես այս անունը (Արթուր Բաղդասարյան) այլեւս չեմ արտասանելու, նրա հետ կապված ոչինչ չեմ մեկնաբանելու: Պարզապես մարդ էր, որը դավաճանեց իր ազգին և կանգնեց Թոխմախի Մհերի և Նեմեց Ռուբոյի կողքին»,-ՕԵԿ նախագահի քայլն այսպես մեկնաբանեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանը:
Առաջին նախագահի արհամարհանքը, սակայն, Արթուր Բաղդասարյանին թերևս քիչ էր հուզում, մանավանդ, որ հաջորդ առավոտվանից Տեր-Պետրոսյանն, ըստ էության, փակվեց իր առանձնատանը` առանց առաջնորդի թողնելով հասարակությանը, որին տոտալ պատերազմ էին հայտարարել պետական ռեպրեսիվ մեքենան ու նրա հետ սերտաճած կրիմինալը:
