81-ամյա Վիկտորիա Հարությունյանը միայնության մեջ ապրում է Չարբախի հանրակացարաններից մեկում՝ մի փոքրիկ սենյակում։ Ամսական ստանում է ընդամենը 37 հազար դրամ կենսաթոշակ։ Ունի որդի և թոռներ․ որդին նրան այցելության երբեք չի գալիս, իսկ թոռներից միայն մեկը տարվա մեջ մեկ կամ երկու անգամ է այցելում տատիկին՝ ընդամենը 5 րոպեով։
«Էդ թոռս տաքսու վարորդ է, եթե էս կողմերում պասաժիր է բերում, էդ ժամանակ մտնում է սենյակս, 5 րոպե կանգնում է, հարցնում՝ տատի ոնց ես, ոնց չես ու թողնում գնում․ սենց էլ մեն-մենակ պիպուի պես ապրում եմ էս հանրակացարանում՝ արդեն 15 տարի։ Երբ որ ամուսինս դեռ ողջ էր, էլի ոչինչ , կարում էինք յոլա գնայինք, ինքն էլ էր թոշակ ստանում, պահակ էր աշխատում մի տեղ ու օրվա փող էր բերում, մեզ համար ապրում էինք, բայց էս երեք տարի ա արդեն մահացել ա, մնացել եմ սենց պիպու։
Մի հատ լավաշ եմ առնում 3 օր ուտում եմ, հարևաններս են կոֆե տալիս, պեսոկ տալիս կամ որ գնում եմ դիմացիս հարևանի տունը հեռուստացույց նայելու, հաց են դնում, որ ուտենք, բայց ես չեմ ուտում՝ ամաչում եմ, իրանց տանը տղամարդ կա, մի երկու ժամ տենց իրանց տունը նստում եմ՝ էնտեղ տաք ա, հետո գալիս եմ իմ սենյակում քնում, ուրիշ ինչ անեմ՝ իմ տունս շատ ցուրտ է․ գազ չեմ կարա վառեմ, էդքան փողս չի հերիքի, որ հետո տանեմ մուծեմ, պլիտա էլ չունեմ, մի հատ պլիտա ունեի էլեկտրական, էն էլ մի կին էր վարձով ապրում կողքիս բնակարանում , ուրիշ տուն տեղափոխվելու ժամանակ էդ պլիտես էլ հետը վերցրեց – տարավ․ հիմա էլ չեմ կարա նորից առնեմ՝ 6 հազար դրամ ինձ ո՞րտեղից, որ թազա պլիտա առնեմ, ադյալով եմ փաթաթվում կամ նասկիներով, շորերով եմ քնում, որ չսառեմ»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում պատմեց Վիկտորիա տատը։
Մանրամասները՝ տեսանյութում։
