Նման ուղերձները, որքան էլ դրանք պաշտոնական և արարողակարգային լինեն, իրենց մեջ որոշակի քաղաքական մեսիջներ են պարունակում: Ստանդարտ այդ տեքստերի տողատակերում կարդացվում են այն հիմնական թեմաները, որոնք կամուրջ են երկրների հարաբերություններում, ու նաև ուրվագծվում են առաջնահերթությունները, որոնք օրակարգային են լինելու երկկողմ հարաբերություններում:
Հասկանալի է, որ Սարգսյանը արժևորում է Ֆրանսիայի առանցքային դերակատարությունը ԼՂ կարգավորման գործընթացում: Սակայն Հայաստանի նախագահի ուղերձն ավելի ընդհանուր ու մշուշոտ է դառնում, երբ Ֆրանսիան դիտարկվում է որպես կարևոր կամուրջ մեր երկրի եվրոպական ինտեգրման համատեքստում: «Բարձր եմ գնահատում Ֆրանսիայի աջակցությունը Հայաստանի՝ եվրոպական ընտանիքին մերձեցմանը, ինչպես նաև միջազգային ասպարեզում, այդ թվում՝ Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպության շրջանակներում մեր երկրների միջև հաստատված սերտ համագործակցությունը»,- ասված է Սարգսյանի ուղերձում:
Գեղեցիկ ձևակերպումների և բառերի արանքում աչքի է զարնում կարևոր մի հանգամանք, որն անտեսվել է Սարգսյանի կողմից:
Ֆրանկոֆոնիան և դրա շրջանակներում հայ-ֆրանսիական համագործակցությունը միայն ողջունելի են, բայց կասկածից դուրս է, որ այս պահին մեր արտաքին քաղաքականության գերակայությունների շարքում պետք է լիներ ոչ թե այս կառույցը, այլ այն համաձայնագիրը, որը աշնանը Հայաստանը պատրաստվում է ստորագրել Եվրամիության հետ: Սակայն այս մասին Սերժ Սարգսյանն իր ուղերձում չի խոսում՝ չնայած բոլորին է հայտնի, որ Ֆրանսիան առանցքային դերակատարություն է ունեցել 2013-ից հետո Հայաստանի և Եվրամիության հարաբերությունների ռեստարտի, նոր համաձայնագրի նախապատրաստման գործընթացում:
Գաղտնիք չէ նաև, որ Մակրոնի արտաքին քաղաքականությունն ուղղված է Ֆրանսիայի դերի մեծացմանը համաշխարհային գործընթացում և հատկապես եվրոպական գործերում: Այս ամենի համատեքստում խիստ բնական և համարժեք կլիներ, որ Սերժ Սարգսյանը Մակրոնին հասցեագրված իր շնորհավորական ուղերձում պոզիտիվ հայացքով անդրադառնար ՀՀ-ԵՄ շրջանակային համաձայնագրին՝ մանավանդ, որ Երևանի և Բրյուսելի հարաբերություններում ամենևին էլ հարթ շրջան չէ:
Այնպիսի տպավորություն է, որ Սերժ Սարգսյանի մոտ առաջացել են եվրոպական վախեր, որոնք, սակայն, ծնվել են ոչ թե Բրյուսելի քաղաքականության հետևանքով, այլ միանգամայն այլ հարաբերություններում: Շրջանակային համաձայնագրի շուրջ Երևանը Բրյուսելի կամ Փարիզի հետ այլևս քննարկելու, խոսելու թեմա չունի: Ամեն ինչ համաձայնեցված է, մնում է ստորագրությունը:
Հենց այստեղ էլ առաջանում են Սարգսյանի վախերը, որովհետև, ըստ ամենայնի, հյուսիսային կայսրությունից նրան հասկացրել են, որ նրա ստորագրությունը պետք է վավերացվի առաջին հերթին Մոսկվայում:
