Հուլիսի 11-ին ԱԳ նախարար Էդվարդ Նալբանդյանը կմեկնի Վիեննա՝ ԵԱՀԿ մասնակից-երկրների արտգործնախարարների ոչ պաշտոնական հանդիպմանը մասնակցելու նպատակով: Հենց այս գագաթաժողովի շրջանակներում էլ կայանալու է Էդվարդ Նալբանդյան-Էլմար Մամեդյարով հանրիպումը:
Ակնհայտ է, որ ԱԳ նախարարներն իրար առաջարկելու ոչինչ չունեն, որովհետև հետապնդում են միանգամայն տարբեր, իրարամերժ օրակարգեր: Մյուս կողմից դիվանագիտական բառախաղն այս պահին ժամանակավրեպ է, երբ առաջնագծում իրավիճակը մոտ է պատերազմին: Նման իրավիճակում Բաքվի պնդումը, թե անհրաճեշտ է սկսել կարգավորման բովանդակային բանակցություններ՝ համարժեք չէ և ավելի շատ նման է ուլտիմատումի, որովհետև Ադրբեջանի համար կարգավորման գործընթացի էությունն աղճատված ու հասցված է հայկական կողմին միակողմանի զիջումներ պարտադրելու մակարդակին:
Այլ խոսքով` Ադրբեջանը Հայաստանին առաջարկում է կապիտուլացվել կամ պատրաստվել պատերազմի: Իհարկե, Հայաստանի պաշտպանության փոխնախարար Արտակ Զաքարյանը հակված չէ կարծել, թե Բաքուն գնում է լայնածավալ պատերազմի: «Նման հախուռն ու անկազմակերպ քայլերով լայնամասշտաբ պատերազմ չեն սկսում: Սա հերթական անգամ սեփական հանրության ուշադրությունը ներքին բազմաբնույթ խնդիրներից շեղելու, միջազգային ուշադրության կենտրոնում հայտնվելու, տարբեր մակարդակի ու ձևաչափերով հանդիպումների նախաշեմին իրավիճակն ապակայունացնելու ընդգծված վարքագիծ է, որն առավելապես պետք է բնութագրել որպես ահաբեկչական մոտեցում կարգավորման գործընթացի նկատմամբ»,- ասել է նա:
Բայց եթե նույնիսկ հիմք ընդունենք Զաքարյանի վարկածը և համարենք, որ Ադրբեջանը ոչ թե պատերազմի է նախապատրաստվում, այլ ցուցաբերում է «ահաբեկչական մոտեցում կարգավորման գործընթացի նկատմամբ», ապա հնացած է նաև Երևանի պահանջը` Վիեննայի և Սանկտ Պետերբուրգի պայմանավորվածությունները կատարելու մասով, որովհետև դրանք, ըստ էության, այլևս բանակցությունների օրակարգում չեն` հենց Ադրբեջանի վարքագծի հետևանքով:
Պուտինն ու Թրամփն այսօր այլ առաջնահերթություններ ունեն և նրանց երկարատև հանդիպման ժամանակ Ղարաբաղի խնդիրը նույնիսկ չի քննարկվել: Այս համատեքստում դժվար է ակնկալել, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահությունը հանդես կգա նոր, սկզբունքային առաջարկներով: Մյուս կողմից` եթե համանախագահությունը հիմա գործուն քայլերով չկանխի նոր պատերազմը, հետո կանգնելու է պատերազմը դադարեցնելու կամ դրա հետևանքները չեզոքացնելու ավելի բարդ խնդիրների լուծման առաջ: Փակուղային այս իրավիճակում, երկու օր հետո, բոլորս ավելի շատ սպասում ենք ոչ թե Նալբանդյանի կամ Մամեդյարովի հայտնի պահանջներին, այլ` միջնորդների նոր լուծումներին:
